Ang dami mong sinasabi. Epal.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Naramdaman mo na ba yung ang dami mong sinasabi sabay maiisip mo na ang dami mo na pala nasabi, na baka hindi ka masyado nag-iisip habang sinasabi mo yun? Na salita ka lang ng salita pero walang sense? Naisip mo ba na puro sabi at isip at salita mga pinagsasabi ko?

Madakdak akong tao. Actually, tactless. Kaya nga mabuti nang nagsusulat ako. Pwede kong baguhin ang nasabi ko na. Pwede ako mag-isip, bago ako mag-sulat. Pwede ko tingnan kung okay ba yung gusto kong iparating.

Kaya naman ako napunta sa topic na toh, pagkatapos ng pasko kase (dahil nga pasko) susulatan ko sana tatay ko ng mga pighati ko sa kanya, mga galit o sama ng loob. Dahil nga pasko, susubukan ko na sana magpatawad na lang. "Be good for goodness sake, oh! you better watch out, you better not cry!"

Hindi!! Mali iniisip mo. Wala sa kulungan tatay ko, hindi siya ex-convict katulad ko at hindi rin snail mail gagamitin ko. Sa facebook ko lang siya susulatan, dahil alam mo naman mga mader at fader ngayon mga socialite na.

Yun nga susulatan ko tatay ko. Sinimulan ko na, umiiyak-iyak pa ko habang kino-compose mga pighati ko, magang maga mata ko, yung towel ko sinampay ko na sa kwelyo para lang di na maabala pa sa pag-pahid.

Mga tatlong beses ko na pinag-tangkaan replyan tatay ko (sa iba't ibang panahon), pero hindi ko magawa. Pagkatapos ng halos dalawang oras na pag-aaksaya ng oras at kuryente para lang ma-isaayos ko lahat ng sasabihin ko, lagi ako nauuwi sa pag-delete. Dinelete ko lang lahat sabay sabi ng, "Masasaktan ka lang dad, hindi pa ako handang sabihin sayo, huwag mo na ako pilitin" Oh di ba, pang-teleserye, pabitin.

Ayuko manahimik, ayuko ng ma-ikli at ayuko din ng sobrang haba na pare-parehong mauuwi sa maling akala. At nauwi na rin ako sa pag-iisip na baka sobrang emotion lang toh, baka sa susunod pwede ko na siya sulatan sa paraan na hindi naman siya masyado masasaktan o malulungkot.

At kung ang tanong mo bakit ba in the first place eh may galit ako sa tatay ko, eh.... masyado ding mahabang kwento, kaya... never mind.

At yun na yun.