People get notice on what they do, not on what they keep on saying.

Research had been difficult, not because I have to push to learn a lot, but it's just emotionally challenging. Being in the kind of group I was, sobrang you need to be mature enough to face the frustrations!! Inaamin ko, hindi ako ganun kasipag and if I were to be assigned to a certain task, I'll assure you that my motivation will always depend on how certain is my interest is to that specific task.

Overload of preparation guided by our professor in research was a total blur. Sobrang fast phase! Taranta mode, literal! And on the day of the research forum itself, hindi ko na rin sure kung paano na nga ba nagsimula at nagtapos ang lahat.

All I can practically remember is that mangiyak-ngiyak ako sa tuwa sa part kung saan binobola na ako ng mga panelist, at sa bawat bola na yun may katumbas na hiyaw at palakpak sa upper left wing ng kwarto kung saan kame nagppresent. (Nandun kase nakaupo ang mga bibo kong klasmeyt).

Sa isip-isip ko, OMG, sigurado may "BUT" yan sa huli. Ganun na lang kababa ang tiwala ko sa sarili ko nung mga oras na yun. Alam ko naman kase, malaki din ang weakness ng aming study, or it's just that I assume that there are always billion of people better than me.

After all of it, masaya akong nagtapos, nilingon ko yung buong room, mukhang masayahin naman silang lahat. Pumunta na kame ng ka-group ko sa pwesto kung saan nandun mga klasmeyt ko. On my way through, I notice everyone keeps on congratulating me. Anong meron? I thought for a sec there na maybe it's because we just finished presenting at sa wakas tapos na ang study namin! (*patay malisya kunyari*)

I just sat there and said to myself, "whatever, hayy salamat.. tapos na toh kahit papaano.." Nararamdaman ko na lalaki ang ulo ko sa mga susunod na mangyayari. The teary-eyed part is that the long awaited smile from my research professor was finally there!!! I mean, masayahin naman ang professor ko na yun, but then wala lang, sabi ko nga, hindi ako ganun ka-confident sa study namin, nandun lang yung takot ko na baka hindi ko mabalik sa kanya lahat ng nabigay niya sa group ko. (Nanggigigil na nga yun sa kin dahil ayaw daw niya ng ganung attitude ko, ang nega ko daw kase!)

So anyway, she approached us and gave us that smile and the assurance na sobrang we did well daw on presenting the research *flattered at in fact, na-hydrocephalus ako..* Daming hangin pumasok sa ulo ko. Ngunit nandun pa rin yung suppression at yung perception na hindi ako mag-aassume.

Umuwi na ako after lunch at na-comatose. May tulog naman ako nung mga nakaraang araw at gabi, ngunit feel ko lang maglumpasay sa kama after all I've been through the whole morning. (P.S. sa ibang bahay pa ko na-comatose at take note naka-gala uniform, stockings, with full paraphernalia, at naka-boknay na hair pa ko.. *yung suot ko sa picture sa taas*)

After 2 hours, akala ko bumalik na yung may-ari nung kwarto (boarding house kase yun), pero wala pala. Ang sakit sa mata dahil naka-contact lens pa din ako. Inabot ko yung cell ko at bumalandra sa message box ko ang "CONGRATULATIONS! 2nd placer kayo!!!"

Akala mo nag-sink in? Hindi. Walang spark. Pumikit ulit ako, pero narealize ko na naiihi ako, kaya tumayo ako, naglakad sa hall ng boarding house papuntang cr. Pabalik, nakasalubong ko yung ka-boardmate ng klasmeyt ko. "Ate, di ba 4AA ka?" "oo, bakit?" "Congrats! Di ba 1st runner-up kayo??" "oh? (hindi ko nag-gets agad kase di ba sabi sa kin 2nd placer) ahhhh! kase may champion talaga yung lalaban sa university research.. tapos kame 1st runner up after nila?"

Lol. Hindi ko sure kung tama ba pagkaka-interpret ko dun, pero mukhang tama naman. Anyway after nun, medjo hard to get ang brain barrier ng utak ko (malamang utak, brain nga eh), ayaw pumasok, ayaw pa rin mag-sink in. May suppression na nagaganap.

At dahil feeling ko nung mga moment na yun na obligasyon ko na magyabang sa facebook, kahit di ko pa-mafeel talaga na winner na kame, eh dali-dali naman ako gumawa ng mala-tele-novelang status. Ang saya, daming nag-comment... ayan na.. unti-unti nang nagsisink-in sa kin ang katotohanan!

2nd PLACERRR kameee!!!!! <3 Ang bipolar ng dating.

Hindi nga, yung totoo, ako ay punong-puno ng kagalakan sa na-achieve namin sa nursing research forum na ito. Sobra. Sobrang di ako makapaniwala, ang confident ko daw kase habang nagppresent. Sinapian yata ako ng spirito ni Ma'am Mejilla (yung research prof namin) habang nagppresent. Tapos na-praise din kase ang manuscript namin at ang presentation namin, hindi lang daw kase kame basta nag-babasa ng presentation, nagdidiscuss daw talaga kame. Ayun... halata namang dalang dala ako sa pambobola ng panelist eh.

Ngunit, isa din talaga sa mga dahilan kung bakit feel na feel ko tong pagkapanalo ng study namin, kung bakit ang saya saya ko, trulaloo, siguro it's because na-uplift ko kahit papaano ang aming section. Sorry, hindi ako nagyayabang dito. Naisip ko lang kase, kung nagkataon nasa section A ako (kung nagkataon lang naman), at nanalo kame ng ganito, I wouldn't know anymore how special it would be since being in a pilot class, lahat naman talaga would expect na one way or another, mapipili at mananalo ka, so nasan ang thrill dun?

"Wow, 4AA."

Yung attention na natanggap ko ng dahil ako ay isang 4AA, yun ang pinaka-special na pakiramdam sa lahat. Yun ang nagparamdam talaga sa kin na hindi lang kame 2nd placer kundi isa itong malaking achievement na nangyari at the right time and at the right place. I mean, paano kung hindi naman talaga ako umalis ng bansa? Paano kung hindi ako bumalik? Paano kung napunta ako sa regular na class? Malamang sa alamang wala rin ang lahat lahat ng ito. So I'm thankful!!! Lahat talaga ng nangyayari sa buhay natin may dahilan, may purpose at isa ito sa mga ebidensya

Ngayon, gusto ko lang pasalamatan ang booster talaga ng study na ito na kung wala siya eh wala din naman talaga kame. Salamat Ma'am Mejilla, salamat at siya ang na-assign para sa section namin. Sobrang fortunate talaga sa pagkakataon. Syempre sa isang novice na katulad namin, eh bulag ka talaga sa katotohanan kung paano nga ba talaga mag-research, di ba? But she provided enough guidance sa klase namin (kasama na syempre dun yung special power niya..na mana.... este.. mag-motivate...hehehe) para matapos namin ang research namin! :)

Basta, sobrang thankful naman talaga kame (ako) sa prof kong ito for lending us this opportunity. Thankful sa tiwala nya sa aming study at sa akin, kahit alam niya ang weakness ko bilang group leader.

Perseverance.

Sa huli, at alam ko naman na napaka-haba na nito, ang pinaka-superlative talaga sa lahat ng na-achieve ko from this experience is not the status of being the 2nd placer, hindi rin yung fact na magically biglang kilala na ako ng mga clinical instructor namin, hindi yung recognition eh, kundi yung fact na sobrang nag-level up talaga ang SELF-ESTEEM ko. :) Isang bagay na hirap na hirap akong palaguin sa buhay ko. Weeeeeeeeh! Ang saya.

Actually, now, I know I have the right to boast... pwedeng pwede kong buhatin ang sarili kong bangko, pero mas pipiliin ko na lang sabihin na, I'M PROUD OF MYSELF, ganun na lang, tingin ko mas katanggap-tanggap yun :) kumbaga pa-humble effect.



Lastly, I would like to dedicate ang lahat lahat ng happiness na ito sa aking mother, father, at mga brothers na gwapo. Sa aking mga klasmeyt dati, Section K, bacth 2011. At kay Mayk. :) Happy. Happy. Happy.

Thank you Lord for all the wonderful blessings. <3

Yun lang.

**********

Whenever I see a word that has a 'coco' in it, I remember you.

Happy Birthday Kuya!!!!

Coco.. coconut... coco lumber.. nata de coco.
My Kuya Coco is the sweetest among the three of us, but sometimes he can be a real stubborn. Though I strongly believe that we are definitely similar in many ways, from the shape of our face, on how we speak and sometimes I think on how we sing...

I'm happy he's enjoying his life going places (without inviting me, hmp..) doing things he loves and doing things that makes him happy. He should be experiencing life to the fullest. Di na naman siya bumabata eh.

One thing I love about my Kuya Coco is that he's thoughtful and sweet. He has his tendency to grant my wishes so that's another. As long as I can remember, my Kuya Coco is the great cook beside my mom. When Dad & Mom left abroad, he's the one cooking the good ones. Of course I did tried to give my part in the kitchen (because I'm the lady), but I'm not a good cooker, so.

Reminiscing about my Kuya when we were young is a hard one. I think I had already suppressed all those memory because he's been teasing me all my life. But I'll try to remember some. Like that one time when we were young he shoot his buddy in the head with a pellet gun without knowing that it's loaded with pellets. Dad roped him together with my eldest brother outside the house for lunch.

More flashback...our usual main dish at home when we were young was Lucky Me Pancit Canton. It was like an unending supplies of it from the nearest sari-sari store (non other than Mang Rolly's Tindahan--bili na!). When Mom and Dad left, our food circulates and was limited only to few choices. There's Maling, Corn beef, adobo, pork chop, fried chicken then Maling again.

I miss the old times. I never did get to raise my confidence when I was young, because of him teasing me of whatever is available to tease about. But that's okay cause I do get back on him on buying my sanitary napkin (again from the nearest reliable sari-sari store..) when it's my period. We never get to catch-up with each other because we're busy getting old. But I love the idea that we still try if possible.

So to my Kuya Coco,

I miss you, miss ko na kayo jan. Though our family is so complicated, don't worry, that's better than having a boring one. Our life's obstacle are all opportunities, we just have to know how to use it and know how to appreciate it. Hope everyone's okay with everything at home. Sige lang, gawin mo lang lahat ng gusto mong gawin, but be responsible for caring not only on your physical outlook but also for your health.
I hope for your happiness and fulfillment in life. Manage your life's direction, okay? I love you and Happy Birthday!!!!! <3

Galing sa nag-iisa mong maganda at nagmamahal na kapatid,
Kamil.

**********

Simple lang sana..

I ask him, "Bhe, tingin mo, bakit nagtagal tayo ng ganito.." Kahit alam kong wala naman siyang sasabihing ma-garbo, nag-eexpect pa din ako na baka may sabihin siyang kakaiba, yung tipong pwede ko din i-suggest sa mga kaibigan ko kung nagkataon...

Pero simple lang sagot niya, "Kase sobrang mahal mo ko at sobrang mahal din kita.."

Ang hirap mag-isip ng mag-isip, minsan kakaisip, namimiss-out yung totoong meaning ng pagmamahal. Nagiging complicated ang relationship, ang dami masyadong demands and expectation na pinagmumulan naman ng away kapag hindi natupad. To the extremes, kung hindi nag-aaway dahil nagpapataasan ng ego eh nagiging boring naman ang relasyon dahil wala ng bago.

Sige, testing natin kung totoo ang sinasabi ko. Sa mga binitiwan pa lang na salita ni Mayk, nauna niyang sinabi na sobrang mahal ko daw siya bago niya sinabing mahal niya ko. Bakit ako ang dapat mauna, bakit hindi siya? Siya naman ang lalake sa ming dalawa. Di ba?

Pero kung di mo naman masyado iisipin, mahal niya ko at mahal ko siya, yun lang naman talaga yung meaning nun, hindi naman komplikadong intindihin. Kahit nga kinder maiintindihan, baka kahit fetus ma-gets yung simpleng idea na pinaparating nung mga salitang yun.

Tsaka alam ko medjo pudpod na yung Love is patient, love is kind, love is not boastful........ pero.. tingin ko kung papayagan lang talaga natin ang mga salita na toh na mag-drain at maging permeable sa mga brain barrier natin at pericardium natin, baka mas maging malawak pa ang pananaw natin sa relasyon natin... baka biglang mag-evolve tayo. Sana nga, biglang mag-self-awareness tayo ng wala sa oras at maintindihan natin ang totoong meaning ng bawat salita sa baba.

4Love is patient, love is kind and is not jealous; love does not brag and is not arrogant, 5does not act unbecomingly; it does not seek its own, is not provoked, does not take into account a wrong suffered, 6does not rejoice in unrighteousness, but rejoices with the truth; 7bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things.

Sa ngayon focus lang ako sa IT DOES NOT SEEK ITS OWN. UHmm..yung tipong ikaw lang solo flight nag-bebenefit sa relasyon na tinatayo ng dalawang tao. Relasyon, partner, dichotomous. Dalawa kayo. Dalawa kayong nagmamahal, hindi isa, malinaw toh, dalawa nga. Dalawa kayong pwedeng magkamali, pero dalawa kayong pwedeng mag-usap at pwedeng dalawa kayong magtulungan para magbati. Try to make two ends meet ika nga. Hindi yan solo flight! Kaya kung nararamdaman mo na masyadong solo-flight ka na sa pagbibigay ng lahat lahat, at solo flight na rin siyang nag-bebenefit, eh tantanan mo na lang ang imagination mo na may relasyon kayong dalawa. Hindi one-man-project ang relasyon.

Pero, wait, wag ka masyadong self-pity. Ito pa isang problema eh, masyadong awang-awa sa sarili. Ikaw na lang lagi kawawa, ikaw na lang lagi nagbibigay, ikaw na lang lagi ang agrabyado. Yan ang isa sa mga malabo at hindi ko maintindihang bagay sa dalawang mag-syotang nag-aaway. Hindi ba pwedeng dalawa kayong nag-susuffer sa pag-iinarteng ginagawa niyong dalawa? Awang-awa ka sa sarili mo eh ang katunayan ang relasyon niyo naman ay hindi lang naman patungkol sa iyo lang, kundi TUNGKOL SA INYONG DALAWA. Di ba? May point ba ko? o baka wala.

Ewan teh. Ibinabalik ko sa inyo ang thinking na simple lang magmahal, hindi komplikado. Pauulit-ulitin ko yan hanggang sa maintindihan niyo. At ang complicated ng pagmamahal na pinag-dadaanan ng mga may third party, may self-centeredness issues, mga self-pity, mga kung anu-ano, bwisit. Bakit ba hindi niyo na lang mahalin ang isa't isa! Bukod sa pag-aaway, paano mo ba masasabing may thrill ang relasyon niyo?


Magmahal ka, at ang best way para palaguin mo ang pagmamahal na yan eh is to grow with it, mature with it, and learn from it. Hindi man yan mag-work out in the end, at least alam mo sa sarili mo na nagmahal ka ng totoo at trulala, wagas.

One last thing. Believe. Maniwala ka. Maniwala ka na may LOVE. Pero wag solo flight ulit! Dapat yung dalawa kayong naniniwala sa LOVE na nararamdaman niyong both. Kaya nga, ako, kahit puppy love pa yan, kahit joke time love, mapaikli man ng ilang araw lang ang relasyon niyo o maging mahaba ng ilang buwan, mukhang korny man o hindi, naniniwala ako, LOVE pa din yan, iba't iba nga lang ang size, iba't iba ang hugis, iba't iba ang anyo, parang damit, may S, M, L at XL, pero whatever, may LOVE pa din yan, BELIEVE!

Alam ko, ang feelingera ko mag-advise! Hindi mo kailangan isipin ng palihim yan habang binabasa ito. Pero feeling ko lang, may responsibility ako na sabihin toh, para ma-share hindi lang ang love, kundi ang happiness!! Masaya magmahal ng totoo, trulily. <3 At gusto ko rin na may ibang tao na maka-realize na sana wag nila aksayahin ang panahon nila with all the hate and war. Sayang ang panahon, super sayang, lalo na pag narealize nila sinayang nila yun panahon sa tamang tao, tapos ubos na yung tamang panahon para maging masaya. Ang korny, che, whatever, yun lang. Peace and Love! Happy Valentine's Day na lang!

**********

Febroductive

This is the most productive day of my February so far! Sobrang thankful kay God! Hayy! :) Happy.
Although kaninang umaga super lakad ako sa school dahil walang jeep na dumadaan!! Arggh!! Yung Bourne Legacy kase nag-shoshooting sa Sta.Mesa! Ayan tuloy yung BACOOD-QUIAPO na sinasakyan ko naapektuhan!
Hmmm.. 7:50 nakatayo na ko dun, naghihintay ng jeep. For sure naman kase 5 minutes lang byahe hanggang school. Aba'y 8:00 na wala pa din. Ano bang meron! Ayuko naman mag-taxi pa para lang makapunta sa school! Ayun, nauwi ako sa paglalakad. Sabi ko, okay! Kaya ko toh ng 15 minutes brisk walk. Alam mo naman pinoy, laging mahiyain tumakbo kahit late na late na.
Sobrang hindi rin naman ako masyado nakinig sa in-house. Wala yung utak ko, absent. Pero nagplano ako, kaya nga ang saya saya ko, dahil lahat ng plano na yun, natupad ko ngayong araw, except sa pag-gawa ng Research dahil ikanagulo ko ang consult sa amin na gumamit ng T-TEST na para lang sa mga MEAN, dahil percentage ang result ng study namin. 
So, anyway. Masaya ako dahil sobrang naging productive ng araw ko ngayon.. following task na nagawa ko:

• Liquid diet na all throughout the rest of the day (definition ko niyan eh kahit anong liquid, actually, puro shake ako ngayong araw.. Crusher & Fruitas.. and coffee -- argghh nakakataba pa rin)
• Attend church sa St.Jude, kasama ko sana si Mayk, pero late na siya dumating, tapos na misa.
• Walk home, kahit madilim na, may kasama naman maglakad.
• Treadmill (30 mins) and Stationary Bicycle (30 mins) -- masaya ako kase na-motivate ako nung gentlemen na nauna sa kin, ang heavy kase ng workout niya! 1 hour tapos super bilis pa ng speed.
• No dinner
• No late dinner
• TAPAR - Chapter 3
• Research draft
• EBP - Effectiveness of Yoga for Older Adults
• At ngayon.. nagbblog pa ko..
• Read Anatomy and Physiology (pagkatapos ko mag post)

Happy!!! Productive! :) :) :)

**********

Araw ko toh

Bago ko ikwento yung dumi sa uniform ko, ito muna...

Akala ng lahat I'm so busy, madalas ko kase pinagkakalat na busy ako, kahit yung totoo tinatamad lang ako lagi. Lagi kaya akong late sa school. Yung grace period na 15 minutes after time, laging sulit na sulit yun sa kin. 

At ang araw na ito (kahapon pa toh, hindi ngayon) ang isa sa mga particular na araw na late na naman ako. Nagising ako 7:40, pero 8:00 pasok ko. Naligo 2 minutes lang yata (wag niyo masyadong isiping dugyot ako..), nagbihis, *poof* 7:50 nasa tricycle na papuntang vicente cruz (dun kase ako sumasakay ng jeep). Ninja Moves!

Sasakay na ko sa unang jeep na nakita kong may bakante, kaso lahat ng pasahero nagsisigawan *sa harap-sa harap* kase yung bakante pala sa tabi ng drayber, eh I'm so bagal, so yun si ate inunahan ako. OKAY fine, next jeep, sumakay na me. Pagsakay ko, okay naman, traffic. Maya-maya, may jeep na nasiraan sa kanto. Naisip ko, paano kung yun yung jeep na dapat sasakyan ko, eh di, deads me lalo na ko na-late (tapos may evil thoughts pa na --sana yun yung jeep na dapat sasakyan ko, para magsisi si ateng nang-agaw ng upuan ko...waahahaha [evil laugh insert here]).

So ayun na nga, nagpatuloy ang jeep (clue ang byahe ng sinasakyan kong jeep ay BACOOD-QUIAPO). Pagbaba ko sa Mendiola I'm so happy cause it's only 8:00 in the morning, my hair is all wet but I'm not late, kase may grace period pang 15 minutes.

Pero...*POOOTEKKKKKKK* Pag-dating ko sa South Gate, Naka-college shirt ako!! Okay, siguro hindi mo naintindihan ang malaking bahagi ng kwento na itich pagkasabi kong naka-college shirt ako, which is dapat ang punch line ng kwentong ito. Malamang, kase hindi ka naman siguro nag-aaral sa paaralan kung saan ako nag-aaral, pero chill, i-eexplain ko ito sa iyo.

Ang college shirt ang isa sa mga hindi matinong bagay na binebenta sa school namin. Kada taon, tinitinda ito, kada taon bumibili din ako, at kada taon nag-iiba ang size ng mga tinda nila at ang comment namin madalas ay patipid ng patipid ang mga sizes na mga tinitinda nila. Maaaring hindi ito totoo dahil palaki ng palaki din naman ang size ng mga adipose tissue ko sa tiyan.

Ngayon ang college shirt ang isa sa mga taga-salba ng buhay namin kapag may apat kameng school uniform ngunit anim na beses sa isang linggo kame pumapasok, lalo na kung tamad kame maglaba. (Kaya nga ako bumibili kada taon, kase tamad ako maglaba). Ngunit ang college shirt, pwede lang siyang suotin tuwing Friday at Saturday.

AT ang malaking problema dito, Thursday pa lang.

Naintindihan ko na agad si Kuya Manong Guard na hindi niya ako papapasukin at ayuko din naman magkaviolation. Kaya bago pa mapansin ng ibang studyante na bukod sa late at tamad ako eh tanga din ako na unoriented na sa kung anong araw na ba talaga ngayon, eh sumakay ulit ako ng BACOOD-QUIAPO. (pabalik naman)

BV ako sa mahigit, totoo lang. Pero lumipas din yun.

Huweyt, ang kwento na ito ay hindi pa nagtatapos sa katangahan ko sa pagsuot ng college shirt. Ito talaga dapat yung main entry, pero ma-papel yung college shirt.

Bumalik ako ng bahay, nagpalit ng uniform, at pumasok na ulit na may planong pumasok na lang sa susunod sa subject na gaganapin ng 12:00 ng hapon. Pero bago yun, kumaen muna ako kasama ang dalawa sa mga klasmeyt ko. 

Patapos na ko kumaen. Actually tapos na, busog na ko. At... at.... ayuko na sana kainin yung huling dalawang ulam na nasa plato ko, pero wala kong magawa, kaya sinubukan kong hatiin ulit yung isa, kakainin ko na.. pero pumalag.. kaya..

Ang may salarin...

Badtrip tong pusit na toh. Pero ang positive ko rin eh, naisip ko lang. Pagkatapos kase nito, okay nasabi ko lang, "ARAW KO TALAGA NGAYON.." Ayun.

**********

Ayun ah, konti na lang.

RESEARCH. I've been editing this thing since I came home from school at around 6pm (It's already 4am now). Ayus jud! Okay naman, at least medjo releaved na meron na ipapasa bukas.

Inaaliw ko na nga lang sarili ko kanina habang nag-tatalley. Pakiramdam ko hindi na rin ako makakatulog, parang babangungutin pa rin ako ng research na toh once na pinikit ko  mga mata ko. Grabe.

Sobrang nagpapal-pitate na nga ako kanina, nawawalan na ako ng oxygen, kung anu-ano na sinusulat ko sa analysis and interpretation. Yung iba di ko muna nilagyan.

Hayst. Thank you Lord, matatapos na din kahit papaano. Ang sarap mag-cramming. Biruin mo, ang daming araw pwede kong gawin toh, ang daming gabi na sinubukan kong simulan. Kung kailan bukas magppresent at magpapasa, ito ako. Pero, ewan ko ba bakit ganito, satisfaction sa cramming. Ewan.

Yes! Konting usad pa at tapos na. Pwede ko na atupagin yung ibang bagay, tulad na lang ng pagrereview. Hindi, siguro, matutulog na ko ngayon, kahit mga tatlong oras lang. So... Chao.




**********

Coping Mechanism

Grabe stock ako sa gitna. Wala akong pwedeng takbuhan at hindi na rin ako pwede magdahilan pa at mag-alibi at gumawa ng excuses. Hahahaha. Pero I love it. Impulsive ako, yung totoo, yun ako. Fickled. Pabago-bago ang isip. Random ang utak. Shuffled ang ideas. Sobrang argh!

Coping mechanism ko yun, alam ko, hindi healthy. Once na naramdaman ko ang sobrang stress, gagawa ako ng plano para makawala sa stress na yun, in a kalmado kind of way.

May maiisip at maiisip akong dahilan para makawala sa hawla. Pero hindi ngayon, at mabuti naman hindi na ko pwede tumakas. Kahit na sobrang nakakastress na sa school, at mga araw-araw na ginagawa, pakiramdam ko nag-aadjust naman ako ng mabuti. Siguro kung pwede ako makawala, sigurado, nagdahilan na ako para makawala sa stress na nararamdaman ko ngayon. Pero dahil kailangan ko na magtiis para maka-graduate na ko, eto ako, nagtitiis. Pero hindi, hindi ito negative na post. Actually, trulyly, I'm so happy, dahil pinipilit ko ang sarili ko na magtiis. Masaya ako na hindi ko na tatakbuhan ang pagkakataon na toh.


**********
Salamat sa mg hindi nagbabasa ng blog ko at salamat sa mga patuloy na walang magawa kaya nagbabasa pa din. Totoo lang, wala na akong panahon na isingit pa ang pagdalaw sa mga blog niyo, hindi dahil busy ako kundi dahil mahina lang talaga ako sa time management. 

:)

Cheers to Happiness. My number #1 goal for this February is to be HAPPY. Whatever circumstances this month may bring, I will succeed to make myself happy. Sobrang solid kase na lagi na lang akong badtrip, malungkot, stress, PMS. Pati nga mga sulat ko sa blog puro kung anu-anong kabadtripan at kaplastikan.

And for now, I have to go. Sobrang comatose ako kanina na ngayon ngayon lang ako nagising. I have to go, sa EDSA pa duty ko.



**********

Talino niyo eh.

When people belittle you..they are being little. Don't waste your time minding people with small minds. ~Ma'am Essy's Status this morning.

Sa tuwing susubukan ko magsulat ng panibagong walang kwentang post (katulad nito), wala rin akong nagagawang post. Wala rin akong nagagawa kase pagkalipas ng dalawang oras, wala pa rin kwenta yung sinusulat ko. Tapos hindi na naman ako magsusulat kinabukasan kase una, pag uwi ko galing sa bahay nakakatamad na magsulat, matutulog na ko, hindi na nga ako gagawa ng assignment, kahit magbuklat ng libro wala, tulog agad.

Pangalawa, late na ko nagigising, kaya yung ginagawa ko dati na mga good morning post, hindi ko na yun nagagawa ngayon. Ewan, exceptional lang ang araw na toh kase napanaginipan ko si Dr.House na nagtatagalog.

Pero okay lang, chill kunyari, kahit hindi.

Grabe, magrereklamo sana ako na nasaan na ba ang pahinga?!! Kaso.. kaso.. wala lang. Hindi rin naman sasagot yung pahinga na nandito ako, at wala rin naman magagawa ang pagrereklamo ko.

At okay lang naman. Baka kase sabihin na naman ng ibang section sa min BOBO kame, hindi kame maka-cope sa systema. Nakakainis yun.

Bobo daw kame. Katumbas ba nun ang walang pinag-aralan? Kase nag-vandal sila sa likod ng banyo para lang masabi ang kinamumuhi ng puso nila eh, uhmm.. excuse me.. sino ulit yung walang pinag-aralan?

Pero actually late ko na naintindihan ang issue na toh. Hahahahaha! Sobrang late na! Kase, unang una sa lahat, hindi ko naman ikamamatay kung malalaman ko toh, katulad ng hindi ko ikamamatay kung bakla si Piolo o hindi.


Lol! Magandang umaga sa lahat!!!  Weeeeehhh!!! Hindi toh BV.. chill. Hindi naman ako palaging mukhang may kaaway o palaging galit, minsan lang.





**********