Kulangot sa Pader.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

"ANONG MASASABI MO SA PAPEL NA TO?"

Kung ang sagot mo ay may kulangot ito, may points ka. Pero kung ang sagot mo ay MAY MALIIT NA TULDOK, yan din ang sagot ko nung unang tinanong sa kin yan.

Nakakapagtaka lang noh? Kase pwede ko namang sagot ay, malinis o maputi o yan ay 8.5 x 11 na bond paper. Pero mas nauna ko pang napansin yung kakarampot na tuldok na yun at binigyang pansin ko yun kahit yung papel naman ang hinihingan ng opinyon.

So napalipad sa malayo ang isipan ko at ang na-compile kong reflection tungkol dito ay:

Una, minsan ang isang pagkakamali (super bulinggit na pagkakamali) ay walang panama sa billiong billiong tama. Lalo na kung ang nakagawa ng pagkakamali na yun ay taong pinagkakatiwalaan mo.

Pangalawa, mas madalas tayo manlait kaysa mamuri ng iba. Para bang mauubos ang laway kapag pinuri mo ibang tao, or para bang magkakasakit pag hindi nakapanglait. O di kaya, lage tayo naghahanap ng may mairereklamo sa ibang sitwasyon. Katulad sa TUMBLR, lahat na ng ginagawa ng tao pinakailamanan na. I mean one time may nabasa ako, "BAKIT KAILANGAN SABIHIN LAGE SA FB STATUS NA --"bbye! Sleep na ko!!"". I mean paki ba nila? Mamamatay ba sila pag may mga taong nag-gogoodbye at hello sa status?

Pangatlo, may mga pangyayari na hindi naman big deal, pero ginagawang big deal. Katulad ko at katulad nitong reflection na toh, tuldok lang naman toh, pinapalawak ko pa ang meaning.

Ang totoong naaalala kong explanation tungkol dito ay: MAS NAKIKITA AGAD ANG MAPANGET, KAYSA SA MAGANDA. KAHIT SABIHIN MO PANG SUPER DUPER GANDA PARANG MAG-HA-HIGHLIGHT PA DIN KUNG ANO PANGET.

Pero may iba pa akong gustong ipahiwatig tungkol sa papel na yan bukod sa pwedeng ipamunas yan sa puwet.

Isipin mo na ang papel na may tuldok na yan ay katumbas ng panibago mong araw. Pwedeng may mangyaring di ka-aya-aya today, pero wag mo hahayaan na masira ang kabuuan ng araw mo ng dahil lang sa maliit na bagay na yan. Para bang asahan mo na life is unfair! Life is unfair! Life is unfair! Pag may nangyaring di mo gusto, it's either just to let it go at move-on ka or harapin at tanggapin mo kung ano man yun. Pero syempre depende pa rin toh kung gaano kalaki ang problema, in this case maliit na mga problems lang ang tinutukoy ko, kaya nga tuldok eh. Para naman yung mga iba pang moment ng araw mo eh di masayang kaka-contemplate sa pangyayaring yun. Mas bigyang oras at panahon mo ang magagandang bagay sa araw mo, mga blessings, kase one way or another, for sure may blessing kang matatanggap sa araw mo na yan.

Hayun lang. Ikaw may iba ka pa bang pagkakaintindi sa kulangot na yan? Anong kulangot mo ngayong araw na 'to na pinahid mo lang sa pader or ilalim ng mesa dahil wala ka naman kebs?

Wow na wow.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Inspite na tinatamad ako mag-comment naman ng bonggang bongga sa mga blogs niyo, may isang pangyayari na kina-WOW ko din ng bonggang bongga! Hindi niyo ko masisisi, nagpaalam naman ako na tatamarin ako mag-comment sa blog niyo, wala naman ako sinabi na tatamarin ako mag post ng blog. At kasalanan niyo yan na hindi kayo nag-babasa ng post o naskiskip read kayo, pamali-mali tuloy kayo ng mga comment at pagkakaintindi sa pagkasabi kong INVISIBLE AKO! Nakakainit ng ulo. Chos.

Kailangan niyo panuorin ang kabuuan ng video kundi magtatampo ako at kundi hindi niyo malalaman ang kwentong mumu na naranasan ko.

Ang video na ginawa ni AL na tinutukoy ko sa video na ito ay NANDITO. Samantala, kahit na nasabi ko na sa hulihan ng video na ito sa ibabaw ang pasasalamat ko, maraming salamat kay AL at kay NOWITZKI TRAMONTO na bonggang bonggang binigay sa akin ang nakapag-teary eyed sa akin at nag-wash away ng mga ka-mutaan ko this morning:

Para akong nanalo sa beauty pageant with matching kaway-kaway at flying kiss sa audience! Chalamattt!!! Hmwuuah!

Hayunnn lang! Madaming salamat din sa mga walang sawa na dumadalaw dito. At dahil dito magpapa-contesh me!! Join kayo ah??? Wait niyo na lang medjo matatagalan bago ko ilabas ang contesh na iyon!

Doodle: Alam ko.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Pasensya na kung tinamad ako mag-explain sa huling doodle. Ang doodle series ko po ay maikling mga paliwanag lang ukol sa 3 stages ng relationship, ito lang naman ay ayun sa napagdaanan ko. So highly opinionated po ang mga ito.

Sa unang stage, ang aking Doodle: Kape, ito po ay patungkol sa pagpapakita ng isang lalake ng kanyang interest na makilala ang kanyang like na girl at ang pagpapakipot naman ng babae. Sa panahon kase natin now, madame na ang mga girls na voice out na talaga sa kanilang feelings with the guys. The best pa rin magpaka-classic.

For today, ito ang 2nd doodle ko.

Di ka pa kumakaen, kaen tayo.

Sige kaen tayo.

May tindang palabok sa kabilang kanto.

Oo nga, paanong mong nalaman gusto kong palabok.

Kahapon ka pa kaya nagmumukmok.

Ang 2nd stage na ito ay patungkol naman sa lalake na marunong makinig. Makinig here means you sincerely know kung anong effort ang dapat mong ibigay sa girl kahit na hindi niya dinedemand yun mula sayo.

Efforts doesn't always need to be a material object, ang simpleng pag-protect mo sa kanya from a crowd of people, ang pag-salo ng kamay niya pagbaba ng jeep, ang unang humawak sa kamay niya when she least expect it are all different unique kind of effort na may plus, dahil ibang kilig ang maibibigay nito sa iyong partner.

Familiar ka ba sa convo kung saan sinabi ng girl na -- di mo man lang ako bla bla bla -- then the guy said -- oh! sige gagawin ko yang bla bla bla -- and the girl back fire hot headed like -- ayuko na! wag na!

Actually medjo mali din ang girl na maging demanding ng ganyan, kase di naman si Madam Auring ang kanilang bf. Pero ang gusto ko lang linawin eh bakit AYAW na niya, inspite sinabi mo na gugustuhin mo ng gawin yun para sa kanya.

It's not the effort guys, but the level of willingness you can give. Ayaw naman namin na ginusto mo lang ibigay yun dahil nag-demand kame. Para kang nagsunod-sunuran lang sa min. I'm sure girls involuntary speak without thinking of what they want, so, it's up to you kung nakikinig ka ba.

Invisible muna ako.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ang prisensya ko sa mga blog niyo ay pansamantagal na mawawala. Tagu-taguan maliwanag ang buwan, masarap maglaro sa dilim-diliman. Nagpapaalam ako kase baka magtampo kayo sa di ko pagdalaw sa blog niyo. Ang nag-iisang totoong dahilan lang naman sa likod nito ay NITATAMAD AKO. Yun nga lang di ako tinatamad magsulat.

Nandito pa din ako, ilang blogs pa din ang dadalawin ko, sa FB pa din at one twit away lang din. Kung may need lang kayo sa kin, PM niyo lang ko. Ayun lang. Nagpapaalam lang talaga. Actually simula na pala ngayong araw ang pagka-invisible na ito kase nung isang araw pa talaga ako tinatamad.

Natry mo na ba gawing excuse ang katamaran sa school at work? Pwes good news, sa blogsphere pwedeng pwede. So bali uulan ng scheduled post buong month of MAY. At magiging walang kwentang kapitblog ako kung mahilig ka magbilang ng comments mo.

At lastly mamimigay din ako ng gift by the end of MAY. At dahil di naman ako mayaman, simple lang yung gift at isang blogger lang mabibigyan ko. Pipiliin ko lang yun personally sa mga mag-cocomment pa rin sa blog ko kahit di ako dumadalaw back.

Hayoon lang! Chao!

Update

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Wew! Kailan ako huling nag-update? Grabe flowing of ideas ang utak ko lately. Dame ko dinadaldal, puro skip read naman nagbabasa. Anyhooow howwwsey.

Bago ako magyabang ng updates ko, sino mahilig sa chicks jan? Hahaha I have a friend name DONNA and you might wanna check her blog: Precious Melody. Ang super beautiful former classmate ko, with model looks. I think she's not that new na rin sa blogging but I was hoping you guys could meet her. She's my former classmate in college at tsuper beauty and pretty ng kanyang blog!!

So now, pwede na ko magyabang. Tatlong bagay lang naman ipagyayabang ko. Una I have my blog icon na!!! :) Isn't that great? Englesh yan. Nadalaw ko lang kase si Rose Marie nitong nakaraang araw at nagka-blog icon na din siya. Sabi ko paano yun? (Sa isip ko lang sinabi yun ah). At dahil likas na inggitera, naghalungkat ako sa internet paano. Thank you sa basic knowledge ko sa HTML at successful ko siyang nagawa.

Ay kung di mo pala alam ang blog icon at tanga kang katulad ko, kase nung sinabi ni Rose yun as in natanga ako eh, san yun te? I-scroll ako ng i-scroll nasa tuktok pala, so eto yun... kung di mo makita pindot mo na lang para mag-zoom.

Tapos if you wanna know how ko nagawa, hanap ka sa internet, pero as in nag-trial and error kase ako sa pag-lagay, so kung di nag-work out yung instruction sa internet, request ka lang dito if you want me to blog how I did it.

Tapos ang pangalawa kong ipagyayabang naman ay uhmm.... inedit ko yung about me page na mula sa  THE KILLERS eh pinalitan ko ng title na KAMILKSHAKE. Need ko opinion niyo kung ang jologs pa din ba ng dating nung page na yun. Pati nagdagdag din konti sa iba pang page. Hayoon lang....

at lastly...itong new signature ko sa baba...  watya think about it? Sa picnic.com lang naman ako nag-eedit... troollololololol.

One of the Most: Makati Past time

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ang One of the Most ay mga collection ng mga kwentong wasted mala-kamila. Alam kong purga na kayo sa chismis na ito, pero for the sake ng mga di pa nakakaalam, muli, ako po ay nag-moro-moro sa Mendiola, Makati at Mendiola ulit, 1st, 2nd, 3rd year, respectively, same university. Ito lang naman ay para lang po di matanga sa mga susunod na kwento.

Info about Exam Bukas (one): Dahil nga maaga ako nagising nung araw na yun, nakapag-exam ako at pumasa naman.

Pumili lang ng isang kwento kung tinatamad mag-basa:

***

     1One time, sa kalagitnaan ng langoy-langoy namin eh umulan ng matindi at gabi na nun. I know madameng nag-eenjoy kapag nag-sswiming sabay umuulan, kumanta ako nun ng "Heto akoooh, basang basa sa ulaaann walang masisilungann.. walang malalapitaaaaa---aaan!" Phobiang phobia ako nun. As in di ako makahinga, di ako makahinga, di ako makahinga at hindi ako makahinga. Halos lahat lasing na din, yung iba nagswimming na sa labas ng swimming pool kase baha na din naman, may iba pa na pinapaliguan na sa banyo kase tumba na.

     Natakot lang siguro ako sa fact na walang masilungan, kase dati nagswimming naman ako ng umuulan, at may cottage kame nun, at di ako natakot. O baka nag-inarte lang ako. Pero di naman kase ako maarteng tao, at para akong na-claustrophobia. Na claustrophobia ako sa ulan everywhere. Pool lang kase siya at banyo, walang cottage. Nandun lang ako sa gilid, alam mo yung maliit na space na pwede mo pa silungan gawa nung sobra ng bubong, dun ako sumilong ngunit di sapat.

     Nangyari, umuwi na lang ako. May nakasabay naman akong klasmeyt pauwi, at naligaw kame sa Pasig palengke.

***

     2Ito naman umahon na ako sa pool, katunayan sinuot ko na nga jacket ko kase malamig, pero di pa ko nagbanlaw nun kase maaga pa ang gabi. Dahil nasa pool lahat ng barkada, umupo na lang ako sa gilid ng pool habang nakasawsaw yung paa ko sa tubig. Ayuko na talaga mag-swim nun. Ako na lang taga-tagay sa mga nag-sswimming.

     Ayun, nagulat na lang ako kase nasa gitna na ako ng pool at naka-jacket pa din. Maya-maya niyayakap na ako nung mga lasing ko na din na mga klasmeyt, sa isip ko bakit? ay tanga, umiiyak na pala ko, bakit ako umiiyak? Hagulgol eh! Dami kong sama ng loob, parang nagbuburol lang. Babyng-baby ako talaga sa mga Makati klasmeyt ko. At nung time na yun ang dahilan ko kaya naging emotional ako, kase grabeng miss na miss ko na sila kasama araw-araw. Parang gusto ko mag-sisi na iniwan ko sila dahil bumalik akong Mendiola.

     Inahon na ako nung klasmeyt kong lalaki, hiniga ako sa bangko. At bumulwak ang katotohanan, naglinis tuloy siya ng suka ko ng wala sa oras. First stime kong umiyak sa inuman, akala ko kase ginagawa lang yun ng mga na-heheart broken. Binihisan at pinalitan ako ng damit nung mga klasmeyt ko. Dito natutunan ko na pag nagtatagay ka, tagayan ang mga kainuman, hindi ang sarili. Umuwi tuloy ako nun na mabigat ang bag dahil sa basang jacket.

***

     3Ito yung Exam Bukas (two) sana, pero di kase ako natuwang gawan pa ng isang mahabang post ito: Naipit ako one time kase nasaktong exam week ko at sa gabi ng 2nd day exam yung birthday ng klasmeyt ko na gaganapin pa sa Pansol. Bali kinabukasan may exam ulit. Pero dahil ubod ako ng galing sa time management at prioritization, pagkatapos ng 2nd day exam, deretso pansol ako. Naka-OO na kase ako. 

     So nagswimming na kame, nag-inuman na. Ito baso, sige drink all you can ang eksena ng The Bar. At pasado 5am, nagpumilit ako magbanlaw. Walang tulog, walang keme-keme, bangag at lasing akong sumakay ng ordinary bus ng madaling araw pauwing Manila galing Los Banos. Halos lumipad yung bus na yun na sinakyan ko, pero wala naman akong paki dun sa driver kung gusto niya kame idamay sa pagpapakamatay niya kase busy ako magtulo-laway. Ssssuup... balik sa labi. Yung 2 oras na byahe papunta kahapon eh 5 minutes lang yata nitong madaling araw. Roller coaster sa SLEX.

     TY naman na walang nag-atubili na nakawan ako (siguro mukha akong taong grasa nun), pero kada naaalimpungatan ako, iba na yung katabi ko. Dahil sa sobrang take note ko na umuwi ng maaga, walang traffic kaya ang dilim pa din pag dating kong Lawton. Dito ko naman naisip na pwede mong sabihin sa sarili mo na, "hindi ako lasing" (3x till fade) kada mafi-feel mong pa-sway-sway ang earth, para makauwi ka pang buhay. (Pero I don't encourage drunk driving ah). Successful akong nakapag exam muli. At yes pumasa naman ako.

Welcome ang skip read sa post na ito. Kaya kung wala ka sa mood magbasa, kwento ka na lang kahit anong feel mo sa comment box.

Salamat sa mga nag-atubili na magsagot last time: Kuya Akoni, Te Iya, Mommy Razz, Mayen, Halojin, at Jay. Sa mga di pa naligaw sa mga blog na yan, time na para mag-ala cast away. Korny ko lang.

Doodle: Kape

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Kamusta?

Okay lang.

Ganda mo ngayon.

Salamat.

Kumaen ka na?

Oo.

Anong kinaen mo?

Pulang itlog at kamatis, kanin.

Sarap?

Okay lang.

Ano ginawa mo ngayong araw?

Wala lang.

Ano mga hilig mo gawin?

Kung anu-ano lang.

Eh manuod ng sine?

Pwede.

Mag-kape.

Uhhh...

Kwento ka.

Anong kkwento ko?

Wala ka ba makwento?

Mahilig ako sa kape.

Abangan: 

Doodle: Alam ko.

One of the Most: Exam Bukas (one)

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ito ang first part ng kwentong One of the Most. Ito yung mga compilation ng kwentang wasted ng buhay ko. Hindi naman sa pinagmamalaki ko pang wasted ako, pero totoo lang memorable lang kase. Ito din ang patunay na baka hindi ako ang taong akala niyo. Nireremenisce ko lang kase congrats at 5 months na akong walang tungga. Simulan ko na.

***

Naalimpungatan ako, sabay panic, anong oras na? Relax 6:30 pa lang! Araaaayyy... mabagal-tamad kong sinabi. Exam pa mamaya 8am. Hinimas ng palad ko ang malapad kong noo, sakit ng ulo ko. Anong nangyari? Suot ko pa rin ang fuchsia kong blouse at brown na short na suot ko din kagabi, at shet, ang monstrous ng dating ng talampakan ko! Sang bang lupalop ako nanggaling kahapon?

Mabilis ako nagpalit ng malinis na shirt at naghugas ng paa sa banyo. Baba ako sa cafeteria ng dorm na hindi pa man bukas. Tubig agad ang tinungga ko, sobrang dehydrated at ang daming fatigue ng katawan ko. Habang hinihintay ko ang order kong hotsilog, tinawagan ko muna si Mayk, unlicall kase.

"Kagigising ko lang. Nangyari kagabi?" Tanong ko na parang nagka-amnesia.
"Grabe, inaakbayan mo nga balikat nung tatay ni Jay eh!!"

Pagkasabi na pagkasabi pa lang niya nun, parang mabilis na nag-click rewind sa utak ko lahat ng nangyari.

Graduation party ng tropa ni Mayk, pumunta ako mag-isa. Layo ng konek noh? Tropa niya pero ako nag-punta. Close naman ako sa kanila, ang problema si Mayk, out-of-reach pa rin ang phone. Kala niya kase big time na 1 day lang kahapon ang work na inalok sa kanya sa Subic, kala niya uuwi din siya sa hapon, kaya walang dinala kahit ano kundi t-shirt, tubig at 100.00 lang. Gulat siya eh 1 week pala, pero gagawan daw nila way para makauwi.

Kaya yun, nauna na ko sa inuman. Lahat ng bagong dating napapatanong, "oh san na si Sendo?" Sendo kase tawag sa kanya ng mga tropa niya. Ako naman todo explain.

Isa, dalawa, tatlong oras nakalipas, di pa rin dumadating si Mayk, alalang alala ako kase gabing gabi na. Pang-apat na oras, di ko na maalala, pang-lima malayo na ako sa katotohanan, pang-anim lahat kinakausap ko na. Hanggang sa maya-maya sumigaw isa sa tropa niya, "Nag-riring na cell ni Sendo!"

Ako, si Boss, at yung bag kong floral nasa likod ni Boss

Galit pa ko, "Baba mo yan! Baba mo yan! Ako tatawag!" Halos maiyak ako nung tinanong ko nasan na ba siya, alalang-alala ako, at yun siya ay naliligo. Toink! Sobra daw kase baho niya na, dahil nga wala siyang dala kahit ano, pawis na pawis siya sa work.

Hanggang sa ayun, pagdating niya sa place, wasted na ko. Lahat na inaakbayan ko, lahat dinadaldal. At ayun, uwian na, hinatid ako ni Mayk at pagbaba ng jeep sa Legarda, upo ako sa banko malapit sa dorm. Grabe parang gusto ko na nga humilata dun sa banko at dun matulog. Di ko kinaya hanggang sa binulwak ko na bituka ko all over the place. Di ko alam nangyari pero nakita ko si Mayk bumili ng mineral sa ministop, isang litro at nilinis ang eksena ko. Sosyal lang.

Hinatid na ko sa gate ng dorm, tapos sinisigawan niya ko (ni Mayk) na, "Huyy.. bhe..! Bhe! huyy!" With intervals yan ah. Di na ko lumingon kase di ko na kaya. Inakyat ko ang 3rd floor, hinalungkat ang susi ng kwarto sa bag, bukas ng pinto, hagis ng bag sa kama, hagis ng natirang mineral sa lamesa. Sabay dive sa malambot at mabango kong kutson.

Bumubulong ako, "contacts ko.. contacts ko... contacts ko.." Tumayo ako kaunti kahit nakadapa sabay tanggal ng contact lens ko. Yan ang isang bagay na hinding hindi ko makakalimutan  tanggalin. Sabay bulong pa ulit, "alarm... mag-alarm ka.. alarm.." Kase nga may exam pa ko ng 8am. Wala akong idea kung nagising ba mga ka-roomate ko sa comosyon ko.

At yun, bumalik na ulit ako sa kausap ko.
"Shet!" Natawa na lang ako.
"Nakakahiya, ayuko muna magpakita kila Jay, o kahit kanino na katropa mo."
"Kaw kase eh, nga pala may bote ng wine sa bag mo.."
"Waat? Ooh?! Sira ka bawal alcohol dito sa dorm"
"Binigay ng tatay ni Jay, lake kase ng bag mo jan tuloy tinago ni Boss. Tinatawag kita kagabi, baka ihagis mo sa sahig bag mo.."

Inisip ko pa.. "Buti sa kama ko hinagis! Adik ka!"

Quiz kung nagbasa ka:
1. Nung finally natawagan ko na si Mayk, anong ginagawa niya?
2. Anong floor ang kwarto ko sa dorm?
3. San ko gusto humilata at matulog?
4. Pumasa ba ako sa nangyaring exam?

Okay lang na di sagutan, hindi ako demanding, at wala din naman reward. Smile lang.

Happy Mil.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Masayahing Kamil.

San nakakabili?

Bumangga Giba (Part 2)

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ang PART 1 dito tingnan.

Nung mga panahon na yun, umuulan ng battle of the bands sa buong kapaligiran nila, kaya naman kahit sino eh inspired na inspired bumuo ng banda. Lahat feel na feel makipagslaman at lahat gustong magsuot ng converse.

At yun, hindi ko na alam bakit lakas loob na nakumbinsi ng apat ang sarili nila na makakabuo sila ng banda na ang pangalan ay SUNSHOTS!

Ang susunod ko sanang sasabihin eh nakabuo sila ng isang astig na all girls na banda at sumali sila sa nangyaring battle of the bands sa school nila.

Pero syempre dahil jologs ang isa sa kanila, yung UFO, syempre hindi naman nangyari yun. Kahit na sabihin pa natin na si JHENG ay pang one-man band (siya na marunong mag-gitara, mag-base, mag drum at magkung-anu-ano), tapos yung dalawa pa sa kanila, si Aub at Mimay, marunong kumanta, maganda boses, eh wala. Wala! Malabo pa sa malabo ang pinapangarap na banda.

UFO, Aub, Jheng, Mimay

Hindi man umabot kahit hibla man lang ng ambisyon nila sa pangarap nila, nakabuo naman ang apat ng isang samahan na hindi matutumbasan (pampalubag loob). Nauso mag-gupit ng bangs, pakikinig sa OPM, pag-doodle sa halos lahat na ng page ng notebook, at ang pag-ipon ng foil ng bawat choco mallows.

Tapos para madagdagan pa ang chismis este skip read niyo, magkkwento pa ko. Dito sa tropa na ito natutunan ng apat magpakatotoo at maging adventurous, na pwede pala may thrill ang buhay. Natry niyo na ba kumaen ng candy o ng mamasa-masang mangga na nahulog sa sahig ng gym? Natry mo na ba mag-headbang sa harap ng mga bisitang di mo knowing? Siguro nakaangkas ka na din sa likod este buntot mismo ng tricycle. Tapos natry mo na ba tumalon ng building? Try mo yung huli.

Basta yun ang SUNSHOTS, kung baga sa inuman, di lang sugo, happy at marty's ang pulutan, ang SUNSHOTS ay inihaw na bangus na may sibuyas, kamatis sa chan. Yum yum!

“Be true to yourself! You'll get fewer friends, but gain true friends.”

Mas gusto ko version nung kwento ni Jheng, kung chismosa ka, ito tingnan mo: DITO.

Sign

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I wanted to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, BASKET OF DREAMS, which I deleted a long time ago, but of course, I deleted the blog itself but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Most of the time, life leads us to one option, and that's to wait. We don't have control over situations, we don't have control over other people's emotions, and I know, it sucks.

Is it true that time could heal? I bet you would agree. We agree because we're already in our white hair and most of the white haired people we know did told us, people who might had deal with great experience in life.

When we can't control anything, we usually worry. It is like mental suicide over and over again. While we wait, we worry, we wait again, we worry, and most of the time worry.

If you are having problems right now, don't ask me how to solve this, don't ask HIM why is he doing this. People will tell you to believe and have faith. Whether you believe in HIM or you don't, it doesn't matter. Because when people say have faith, it just literally means, please don't worry.

If you can't control the situation, if you can't do anything to make things better, just shut up, wait and don't worry.

One survival kit my teacher in theology (back in high school) shared to us was, "Wait for a sign." How? Well this will only work if you have two or more options to make. Make a specific kind of sign. A very specific sign that would or would not usually happen. Depends on you.

In deciding between things, you will actually realize what you really wan't to do. I mean remember once when you are tossing a coin and that mere seconds the coin is in the air, your actually betting on your own choice. Right?

Cruel Intention

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Naalala ko na kung ano ba talaga puno't dulo kung bakit ako nahilig magsulat bukod kay Bob Ong. Oo, hindi ko naman ipagkakaila sa inyo na isa si Bob Ong sa nag-inspired sa kin na magsulat (kahit na madame na ang nagrerevolve ang kilay at nagsasabing ayaw na nila sa kanya). Bukod sa kanya, ito ang nag-inspired sa kin:

Cruel Intention. Nasa 11 o 12 lang yata ako nung una kong napanuod toh, medjo rated PG para sa age ko noon. Eh sa pakalat-kalat sa bahay eh. Pero hindi naman ako nagpa-epekto sa mga malalaswang eksena, kase masyado pa akong mabait noon. Pero ang pinaka-tumatak talaga sa kin eh yung huling part.

Yung part kung saan na-explain ng Journal ni Sebastian ang lahat at ang buong katotohanan.

Yun ang gusto ko sa buhay ko. Kaya keber ko lang sa mga tumitira patalikod. Alam ko sa sarili ko ang totoo, di ko kailangan magpaliwanag sa kahit kanino (unless na lang kung feel ko). Hindi ko din kailangan mag-sumamo sa facebook status ko para lang mang-away at magparinig ng kung anu-ano. Kapag may nang-away sa kin, asahan mo na lang na bibida ka pag na-publish ang talambuhay ko. Meron na ako ngayong walong diary na pwedeng pwede ng sunugin sa araw ng burol ko.

Simula din nun, favorite ko na rin si Reese Witherspoon. At medjo bumulong ako kay Lord, psssttt Papa Jesus, sana medjo humawig po ang mukha ko kay Reese Witherspoon. Huwag na po kay Yasmin Kurdy kase medjo po nalaos na yun eh. Gusto ko po pang Hollywood!

At dahil medjo lab ako ni Lord, ayun, boom!

Di ba? Medjo may hawig sa shape ng mukha at sa ngiti? Sana isama niyo na din yung mata. Okay. Nag-fi-feeling lang naman. Titigil na.

PBB Audition; may chance pa na sumali.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

I-komento lang po sa LINK NA ITO: ITO ITO ITO ang url ng inyong entry piece!! For more information and updates about the Pinoy Big Blogger Audition, dalawin ang site na ito: DITO!

Ay potekkk lima na pala kalahok hahaha sorry nakalimutan kong banggitin si Rap! Bukod kay Mommy Razz, Jay Rules, Kraehe at Egg! Waaaahh! Churri much!

Audition po ito.. okish? Join na! Meron pa kameng 5 spots sa gusto pa pong sumali! :)

Gusto ko lang po ipaliwanag na may task po ang larong ito para po malaman namin kung sino po ang dapat manalo at mag-wagi. Gusto ko lang din po ipaalam sa inyo na katuwaan lang po ito ng mga walang magawa na mga blogger.

Disclaimer: Sa youtube lang po nanggaling ang background music ko sa video na ito.

Chuwariwap! Hmwuah!

Mag-aapply sana akong Papa Jack

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Bakit complicated umibig? Dahil ba demanding masyado ang mga babae? Dahil ba lagi na lang pasaway mga lalake? O baka naman parehong may problema sa utak ang dalawa?

May isa akong professor (na sana nawa ay hindi mapadaan sa blog ko) ang hanggang ngayon ay hindi pa nagkaka-boyfriend (o asawa yata dapat sabihin ko). Medjo may edad na kase siya eh. Halata naman na demanding itong babaeng prof ko na ito, at siguro yun na nga ang dahilan bakit hanggang ngayon wala pang supply ng ideal prince charming niya ang dumadating.

Mag-lilista ang babae, ay gusto ko ng matipuno, lalakeng rerespetuhin ako, lalakeng magbibigay ng bulaklak tuwing may okasyon, lalakeng sasapo sa mga kamay ko habang bumababa ng jeep, and the list go on and on and on. Ang demanding!

Hindi ko naman sinasabi na maging easy to get tayong mga kadalagahan. Siguro something in between lang. Masyado tayo naghahanap kase ng mga katangian na katulad ng mga leading man sa TV, kaya yung mismong unique na nakakakilig na pwedeng gawin ng mga lalake natin in reality di na natin nakikita.

Tapos minsan may mga inarte moment pa na hindi tayo pwede maging tayo kase magkaibigan tayo, hindi tayo pwede kase minahal mo lang ako dahil sa mga nagawa ko para sayo (katulad ng pagload ko sayo at pag gawa ng assignment mo), gusto ko mahalin mo ko sa kung sino ako! Tanging ako! Hanggang sa huli mong linya eh--- pagdating na lang ng panahon kapag nakapag-hintay ka pa!

Di ko talaga ma-carry out mga ganung pangyayari. Love should be simple, love should be comfortable. Hindi naman nakasulat sa Corinthians na dapat maging mala-koreanovela tema ng love life ng bawat isa sa atin. Ang sinabi lang dun:

Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres.

At sige i-reflect mo na lang sa sarili mo ang mga nakasulat. Madali gawin yang mga yan sa imahinasyon natin, pero paano in real life? Pero kung magagawa mo yan sa relationship mo, ang bawat isang nakalista, congrats sayo!

Okay lang mag-hintay, pero ano nga ba hinihintay natin? Mali! Hindi ang PAG-IBIG ang hinihintay natin, kundi ang OPPROTUNITY na UMIBIG. At araw-araw dumadaan sa harap natin ang mga yan, kaso nga lang we decide na palagpasin kase hinihintay natin yung mismong bunga, yung isang magandang bunga, mapula at masarap. At wala namang such na bunga na katulad ng lucky me noodles na INSTANT, dadaan ka muna sa pag-papayabong ng magandang puno.

Kahit na sinagot mo na siya after 1 week ng panliligaw niya, kahit na magkasama na kayo for 5 months, kahit na kinasal na kayo at may sampung baby, hindi natatapos ang pagpapayabong mo sa puno na yun. Feeling ko  lagi kayong nasa getting to know stage, at feeling ko hindi natatapos ang stage na yun kahit sinabi mo na ang mahiwagang mga salitang i love you.

Magmahal ka, araw-araw. Magmahal ka ng sincere at totoo. Hindi mo kailangan baguhin sarili mo o baguhin ang iniibig mo para sa ikasasaya ng relation niyo, pero kailangan matuto ka paano magpakababa ng ego, paano intindihin ang kinatatayuan ng minamahal mo, kailangan mong intindihin na ang katotohanan ay hindi sayo umiikot ang mundo ng mahal mo at vice versa. May iba din siyang iniisip, at parte ka lang ng mga yun. Kaya wag ka demanding.

Chos lang lahat ng pinagsusulat ko. Wala kase ako maisip na isulat. Pero kung medjo nalinlang ko kayo na medjo may talent pala ako para mag-apply kay Papa Jack, at tingin niyo need niyo din ng konting advice kuno, mag iwan lang kayo dito sa forum na ito: DITO.

May kambal po ako.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

May sasabihin akong sekreto. Ngayon ko lang po talaga i-rereveal ang katotohanan na ito. Mahirap po para sa akin na sabihin talaga toh. Handa ka na ba? Sige sasabihin ko na. May kakambal ako. Sensya na hindi ako nagpakatotoo sa inyo. Pero eto na nga, papakilala ko na siya sa inyo.

Lol. Pinaghiwalay ng tadhana. Hahahahahhaahhaha. Ang psychotic ng dating.
Resulta lang ng walang magawa. Sensya na. Anong kambal yan, pati pimples, pareho ng pwesto.. hahahaha

Nangangailangan ako ng pera, kaya akin na lang ang $25, wag na kayo!

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Hindi joke lang, syempre mang-aanyaya din ako na baka manalo ang isa sa mga nagbabasa ng blog ko. At medjo nangangailangan din talaga akong pera ngayon, kaya ito at makiki-entry sa pa-contest ni LordCM.

So kung nabasa mo na tong contest na ito, opo copied ko lang po ito kay Lord CM, ay hindi totoo kay Zyra ko ninakaw toh, kase di pwede i-copy kay Lord CM:

***

Wala nang intro, kung blogger ka, OFW man o hindi at gusto mong manalo ng $25 sundan mo ito;

1. Magregister sa Tambayan ng Pinoy Bloggers
2. I-blog ang pa-contest na ito sa inyong pahina at siguruhing may link ang Tambayan sa inyong article
3. I-post ang link ng inyong article dito
4. Ayun! May isang entry na kayo sa pa-raffle ng Tambayan.
5. At para makasigurong nakasama ka sa pa-raffle, icheck lang po ang thread na ito, ia-update po namin ang unang post sa thread para sa listahan ng mga makakasali

Gusto nyo pa?!

• Kapag lumagpas kayo ng 50 posts sa  Tambayan bago matapos ang pa-raffle na ito, magiging dalawa(2) ang entry nyo sa pa-raffle, ibig sabihin dalawa ang tsansa nyong manalo ng $25.

Tatanggap sila ng mga entries hanggang April 24, 8:00PM Manila Time, iraraffle ang mga entries gamit ang RANDOM.ORG sa mismo ding araw at iaannounce ang nag-iisang mananalo ng $25 sa susunod na araw. Kasabay nito ang pag-email namin sa blogger na nanalo.

Western Union lang po ang paraan para maipadala ang prize ng nanalo, Kung sakali mang manalo ang isang blogger na nasa ibang bansa, maaari po nyang ibigay ang contact information ng representative nya sa Pinas na tatanggap ng prize.

Isang entry lang po kada isang rehistradong myembro, magiging dalawa lamang ang inyong entry kung lumagpas kayo sa 50 post bago matapos ang pa-raffle.

Sabi nga sa isang inuman “Salamat sa Sponsor!!!” 

***

Ayan, halatang copied talaga noh? with paalam naman yan. Kaya sali na din kayo!!! Dun tayo magkita-kita sa forum, ang saya siguro pag sobrang dami sumali!