Tambay

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Nung 3rd year college ako, di ko akalain na sasagutin naman ni Lord ang hiling ko na maging *cha! ching!* tambay! At sa isang iglap lang, na-attain ko ang title na yun. Nakumbinsi ko magulang ko na mag-drop ako ng mas maaga, kahit na November pa naman ako lilipad papuntang kung saan man. Wala nang sasarap pa sa idea na pwede mong gawin sa araw-araw ang kahit anong gustuhin mo. Tulog anytime, inom anywhere, gala pag may chance, at internet 24/7.

Dito ko na-feel na hindi pala masaya maging tambay. Ang bland, ang dull, walang adventure, hindi exciting. Pero nagpatuloy ang life ko like this for halos half a year.

Dito sa Africa (este America) 6am na ako nakakatulog, sinasabayan ko kase ang oras Pinoy. Kapag kase mga bandang 2am dito, ang daming gising sa tin, ang saya makipagchat! Feeling ko tao na ulit ako kase may nakakausap akong tao.

Last week, bandang 8am, tumawag tong kapitbahay namin (na Pinoy din) para hilingin sana na magbantay ako sa Nanay niya na may Cancer, kakatapos lang ng surgery. Payag naman ako kase wala naman talaga ako ginagawa sa bahay. Actually may bayad itong hiling na ito, kaya buong blood kong ginawa. Pero di ko alam kung dapat ko ba sabihin na buong blood ko GINAWA, kase wala naman akong ginawa talaga.

As in literal na nagbabantay lang. Nakikinuod lang akong TFC, nakitawa sa Showtime at Banana Split. Nagpakita ng interest sa Mula sa Puso at Happy Yipee Yehey, tapos ineentertain ko lang si mother na inaalagaan ko. Totoo lang half nung pag-uusap namin wala ako naintindihan kase it's either English speaking siya o puro Bisaya mga sinasabi niya. Akala niya siguro nakakaintindi talaga ako, pero basta Bisaya banat niya, tumatango lang ako.

 Bored pa ko sa lagay na yun ah. Napilitan ako magbasa ng pocket book pangpalipas oras. Tapos puro Filipino food, kaya medjo happiness. Inubos ko ang Hansel na nakatambay lang sa mesa. Tapos inaantok ako kase 7am dapat nandun na ako sa bahay nila, kaya kunyari iihi ako, pero ayun nagnanakaw ako ng isang minutong pikit habang naka-upo sa trono.

Walang kapawis-pawis. At yun, naka $300 ako. Ang instant! 5 days lang ako nagbantay. Naka 28 hours lang yata ako all-in-all.

Wala ng bala-balato, lam ko naman mga rich people kayo! Kung di kayo working eh mga studyanteng may allowance kayo! Hayaan niyo nang paminsan-minsan makahawak naman ng pera mga aliping sagigilid na katulad ko.