One of the Most: Makati Past time

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ang One of the Most ay mga collection ng mga kwentong wasted mala-kamila. Alam kong purga na kayo sa chismis na ito, pero for the sake ng mga di pa nakakaalam, muli, ako po ay nag-moro-moro sa Mendiola, Makati at Mendiola ulit, 1st, 2nd, 3rd year, respectively, same university. Ito lang naman ay para lang po di matanga sa mga susunod na kwento.

Info about Exam Bukas (one): Dahil nga maaga ako nagising nung araw na yun, nakapag-exam ako at pumasa naman.

Pumili lang ng isang kwento kung tinatamad mag-basa:

***

     1One time, sa kalagitnaan ng langoy-langoy namin eh umulan ng matindi at gabi na nun. I know madameng nag-eenjoy kapag nag-sswiming sabay umuulan, kumanta ako nun ng "Heto akoooh, basang basa sa ulaaann walang masisilungann.. walang malalapitaaaaa---aaan!" Phobiang phobia ako nun. As in di ako makahinga, di ako makahinga, di ako makahinga at hindi ako makahinga. Halos lahat lasing na din, yung iba nagswimming na sa labas ng swimming pool kase baha na din naman, may iba pa na pinapaliguan na sa banyo kase tumba na.

     Natakot lang siguro ako sa fact na walang masilungan, kase dati nagswimming naman ako ng umuulan, at may cottage kame nun, at di ako natakot. O baka nag-inarte lang ako. Pero di naman kase ako maarteng tao, at para akong na-claustrophobia. Na claustrophobia ako sa ulan everywhere. Pool lang kase siya at banyo, walang cottage. Nandun lang ako sa gilid, alam mo yung maliit na space na pwede mo pa silungan gawa nung sobra ng bubong, dun ako sumilong ngunit di sapat.

     Nangyari, umuwi na lang ako. May nakasabay naman akong klasmeyt pauwi, at naligaw kame sa Pasig palengke.

***

     2Ito naman umahon na ako sa pool, katunayan sinuot ko na nga jacket ko kase malamig, pero di pa ko nagbanlaw nun kase maaga pa ang gabi. Dahil nasa pool lahat ng barkada, umupo na lang ako sa gilid ng pool habang nakasawsaw yung paa ko sa tubig. Ayuko na talaga mag-swim nun. Ako na lang taga-tagay sa mga nag-sswimming.

     Ayun, nagulat na lang ako kase nasa gitna na ako ng pool at naka-jacket pa din. Maya-maya niyayakap na ako nung mga lasing ko na din na mga klasmeyt, sa isip ko bakit? ay tanga, umiiyak na pala ko, bakit ako umiiyak? Hagulgol eh! Dami kong sama ng loob, parang nagbuburol lang. Babyng-baby ako talaga sa mga Makati klasmeyt ko. At nung time na yun ang dahilan ko kaya naging emotional ako, kase grabeng miss na miss ko na sila kasama araw-araw. Parang gusto ko mag-sisi na iniwan ko sila dahil bumalik akong Mendiola.

     Inahon na ako nung klasmeyt kong lalaki, hiniga ako sa bangko. At bumulwak ang katotohanan, naglinis tuloy siya ng suka ko ng wala sa oras. First stime kong umiyak sa inuman, akala ko kase ginagawa lang yun ng mga na-heheart broken. Binihisan at pinalitan ako ng damit nung mga klasmeyt ko. Dito natutunan ko na pag nagtatagay ka, tagayan ang mga kainuman, hindi ang sarili. Umuwi tuloy ako nun na mabigat ang bag dahil sa basang jacket.

***

     3Ito yung Exam Bukas (two) sana, pero di kase ako natuwang gawan pa ng isang mahabang post ito: Naipit ako one time kase nasaktong exam week ko at sa gabi ng 2nd day exam yung birthday ng klasmeyt ko na gaganapin pa sa Pansol. Bali kinabukasan may exam ulit. Pero dahil ubod ako ng galing sa time management at prioritization, pagkatapos ng 2nd day exam, deretso pansol ako. Naka-OO na kase ako. 

     So nagswimming na kame, nag-inuman na. Ito baso, sige drink all you can ang eksena ng The Bar. At pasado 5am, nagpumilit ako magbanlaw. Walang tulog, walang keme-keme, bangag at lasing akong sumakay ng ordinary bus ng madaling araw pauwing Manila galing Los Banos. Halos lumipad yung bus na yun na sinakyan ko, pero wala naman akong paki dun sa driver kung gusto niya kame idamay sa pagpapakamatay niya kase busy ako magtulo-laway. Ssssuup... balik sa labi. Yung 2 oras na byahe papunta kahapon eh 5 minutes lang yata nitong madaling araw. Roller coaster sa SLEX.

     TY naman na walang nag-atubili na nakawan ako (siguro mukha akong taong grasa nun), pero kada naaalimpungatan ako, iba na yung katabi ko. Dahil sa sobrang take note ko na umuwi ng maaga, walang traffic kaya ang dilim pa din pag dating kong Lawton. Dito ko naman naisip na pwede mong sabihin sa sarili mo na, "hindi ako lasing" (3x till fade) kada mafi-feel mong pa-sway-sway ang earth, para makauwi ka pang buhay. (Pero I don't encourage drunk driving ah). Successful akong nakapag exam muli. At yes pumasa naman ako.

Welcome ang skip read sa post na ito. Kaya kung wala ka sa mood magbasa, kwento ka na lang kahit anong feel mo sa comment box.

Salamat sa mga nag-atubili na magsagot last time: Kuya Akoni, Te Iya, Mommy Razz, Mayen, Halojin, at Jay. Sa mga di pa naligaw sa mga blog na yan, time na para mag-ala cast away. Korny ko lang.