Habol.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Zombie. Para na akong zombie. Di makahanap ng tulog sa gabi. Yung orasan ko pang-Pilipinas. Papahabol sana ako ng kwento tungkol sa Balentayms, at dahil wala naman akong isang salita, magkkwento pa din ako.

Ewan ko kailan nagsimula, pero hindi si boypren ang pinaka-unang lalake na nagbibigay ng flower sa kin simula naging dalaginding ako, kundi si Ama. At walang mintis yun simula nga nung nag-dalaga ako. Kaya naman naiyak ako kagabi (yata) nang mabasa ko ang message ni Ama na "Sorry walang flowers, anak. I love you."

Sa kaalaman ng lahat, para lang kameng mag-syota at complicated kameng dalawa. So anyway, yun nga naiyak ako, pero di naman nagbaha sa kwarto ko.

So pag-gising ko may naramdaman ako may nag-hagis ng something sa kama ko. Malambot. Dalawa. Pagtingin ko stuff toy. Gumising ako, sa isip-isip ko, 'Wow, kahit papaano okay na toh' Pero linsiyak napag-alaman ko na hindi naman pala yun para sa kin. Badtrip much.

Ayun lang. Buti pa si Ina nakatanggap ng tatlong red roses at dalawang stuff toy mula sa kunya-kunyarian kong ama.

At napanood niyo na yung Bucket list? Ang ganda noh? Sarap ulit-ulitin. Mag-suggest nga kayo ng magagandang idea na pang-bucket list... yung medjo possible at beyond capacity ko naman ah. Lol

Gawa din kayo.