Quits lang pala.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

"Magulang kailangan namin nila Kuya hindi pera, hindi citizenship."

Magulang ang kailangan ng bawat bata sa Pilipinas. Alam ko, alam naman ng kahit sino, na ang bawat OFW na gustong buhayin ang kanilang anak sa Pilipinas ay nag-sasakripisyo ng luha, pawis at dugo, para lang mabigay ang buhay na karapat-dapat para sa anak.

Hindi ko sisisihin ang magulang ko. Hindi ko rin masisisi kayo na OFW. Gusto ko man sisihin ang gobyerno natin dahil sa kawalan ng trabaho para sa bawat mamamayan, tapos minsan yung mga companya pa naghahanap lage ng mga single imbis na mga may anak na nangangailangan ng trabaho para maitaguyod ang kanilang pamilya.

Naiinis ako na kailangan pa isakripisyo ng mga magulang ang oras para sa kanilang anak nang dahil sa PERA. At pagmamahal yata ang PERA.

Nung sinabi ko sa kanya yung unang linya ng blog post na ito, ang naisagot lang ni Ina ay "Di mo ko maiintindihan dahil wala ka pa anak."

Hindi na ako makasagot, kase naiiyak na ko, pero sa isip ko, wala na yung mga malilinggit na bata na dati niyayakap-yakap mo. Lumaki na kameng lahat ng hindi mo nasusubaybayan. Naging gago na, nakabuntis, naging lasinggero, sunog-baga ang mga anak mo. Pero kame yun, ayuko isisi sayo, gusto kong intindihin na ginagawa mo lahat ng kaya mo para sa min.

Alam ko na maraming mag-didis-agree sa kin. Lalo na mga nagttrabaho abroad. Sinasabi ko lang lahat toh kase baka malay niyo ito rin ang hinanaing ng mga anak niyo. o Baka mali ako. Nakakadalawang isip tuloy na i-post ang entry na ito.

Siguro ganun na nga lang kahirap ang buhay sa bansa natin at ganun na nga lang kasarap ang mabuhay sa ibang bansa kung saan pag naging citizen ka eh makikita mo kung san mapupunta ang mga tax na babayaran mo. Masarap. Malungkot.

Maswerte ako. Nagkaroon ako ng ina na iniisip ang future ko. Kaso, kaiisip nga dun sa future, yung mismong panahon ngayon, mga pangyayari in between, wala na lang.

Malungkot maging anak. Malungkot maging magulang. Quits lang pala ang sakripisyo. Wala. Wala lang.