I must be emo.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Nilalamon ka ng sarili mo. Nilalamon ka ng sarili mong paniniwala. Tumakbo ka sa malayo, at sa dulo nandun ang liwanag. Pero bago pa man makarating dun, mas pagod ang utak mo kaysa paa. Pagod na puso. Puso na hindi na malaman kung saan pa nga ba lulugar.

Nilalamon ka ng ka-emohan mo. Di ka man lang makapagsulat. Nakatulala ka sa wala. Nag-iisip ka ng wala. Nalulungkot ka, pero walang dahilan. Nakasimangot ka at ang panget ng pagkabusangot ng iyong mga labi. Nananahimik ka lang, hindi makapaglabas ng sama ng loob.

Sa gabi nakatingala ka sa kisame, di ka makatulog. Sa umaga badtrip ka, pero dahil lunod na sa tulog, mapipilitan ka na lang bumangon. Pero pagkabangon mo, maiisip mo na parang walang rason para bumangon. Susubukan mo sagutin ang commercial ng kape, 'Para san ka bumabangon?' Pero wala ka maisip na dahilan o rason.

Nilanghap ko lahat ng kalansahan ng dagat, ang sarap. Hinubad ko ang ----------- saplot ko (nausea) joke, ang hinubad ko ------sapatos at tumakbo ako sa malambot na buhangin diretso sa dalampasigan. Wala akong paki. Takbo lang, takbo sa malayo. Nakakamanhid ng paa ang lamig ng pag-dampi ng tubig-alat sa paa ko. Habang umaalon ang lahat-lahat sa paa ko, pakiramdam ko lahat nadadala nung alon, yung mga buhangin sa paa ko, mga maliliit na bato, mga halamang dagat, pati na rin internal organs ko inalon. Pero yung katawan ko nakatayo lang dun, naiwang nakatanaw sa mga inalon na kung anu-ano.

Lulubog ang araw, at bukas ay panibagong simula, recycle at paulit-ulit. Halatang walang pinatutunguhan ang buhay ko. Kung may kahantungan man o wala ang buhay ko, isa lang gusto ko. Basta ayuko maging pabigat sa kahit kanino.