Why I Blog?

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Hindi ko to ginawa para sumali dun sa contest na Why I Blog Contest, pero dahil sa post sa Danguerous Blog ni Harold, napatanong din ako sa sarili ko kung bakit nga ba may limang blog na ako ngayon.

Una kung bakit sila lima, kase ayuko pag-halo-haluin ang storya ng buhay ko sa iisang package. Pag pinag-halo-halo ko, maguguluhan ang ibang magbabasa, at isa pa, malamang sa alamang na hindi ko masulat lahat lahat ng gusto kong sabihin. Ito sila:

• Isang blog na public na public sa lahat, ito yun.
• Isang blog na feelingera mag-english at hindi natatakot ma-judge kahit mali pa ang English at grammar ko, sa kabila yun.
• Isang secretong blog na ineexperimentuhan ko pa.
• Isa pang blog tungkol sa buhay pag ibig. Blog namini ni Joe. Para magbigay space ang kanya-kanyang blog namin sa iba pang bagay bukod sa pagmamahalan namin.
• At lastly isa pang blog na kailan ko lang sinimulan, journal kung saan handa akong isulat lahat ng chismis ng buhay ko.

Idadamay ko na sana ang Tumblr ko, pero puro reblog lang naman ako dun, kaya waley din.

So yung tanong na ulit na bakit ako nagbblog.

Kase simpleng mahilig ako sa memories. Unfortunately hindi ganun kaganda ang memorya ng utak ko. Madame ako nakakalimutan pagkalipas ng isang taon o mahigit pa. Ang panget ng syste ng memorya ko. Di ko maalala ang apelido, pangalan, birthday kahit itsura ng iba kong kaibigan. May mga magagandang events sa buhay ko na gusto ko ipreserve parang atsara. Minsan may ikkwento sa akin tropa ko, tas hindi ko akalain na nangyari yun kahit nandun ako sa mismong pangyayari. Hindi ko sure kung wasted na naman ako o nagkakamali lang siya sa sinasabi niya.

Pakiramdam ko kailangan ko sila isulat lahat, at kahit na halos mag mukha ng vintage ang digicam ko sa kalumaan, pakiramdam ko responsibilidad kong kuhaan ng picture ang lahat ng pangyayari sa buhay ko.

Kaya ako nagsusulat.

Gusto ko balikan paminsan-minsan ang mga bagay na nangyari na, natapos na, fin, the end. Gusto kong siguraduhin na nakatago sila sa lugar o silid na pwede kong balik-balikan. At alam kong hindi ko kaya isilid silang lahat sa utak ko.

Kapag nanunuod ako ng mga teleserye tulad ng 'The Notebook' at 'A Moment to Remember' na parehong may temang Alzheimer's, hindi ko mapigilan na umiyak. Iyakin ako sa mga love stories talaga (minsan babae din ako).

Naiisip ko na ayuko dumating yung araw na yun, araw na wala na ako maaalala na kahit ano sa buhay ko. Pakiramdam ko, possible Alzheimer's patient ako. Ching! Pangarap ko, pag maputi at tuyot at kulobot na ang lahat sa akin, na may powers pa rin ako na magbalik tanaw sa mga events ng buhay ko kasama ang mga taong mahalaga sa kin.

Siguro yan na ang pinaka-dahilan ko bakit mahilig ako mag-blog. Pero ihahabol ko na din ang paniniwala ko na magiging manunulat ako someday. Bonus na din dun ang madami akong nakikilalang bagong nilalang at madami ako natututunan at nalalaman mula sa kani-kanyang blog. Happiness!

Ikaw? Bakit mo gusto mag-blog??

Kung gusto mo sumali sa Why I Blog Contest, visit mo lang site na ito: DITO.
Ako naman ay hindi sasali dahil napakahaba ng nagawa kong post.