Sarap noh? Kalabaw yan.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ang hirap lang tanggapin na kasabay ng pag-tira sa abroad, ay ang pag-assume na mayaman ka nga. Pero ang hirap din i-deny. Hindi ko alam kung magiging matapang ba ako na ipag-patuloy isulat ito, pero sabi nila hindi ka daw dapat matakot isulat yung mga bagay na totoo naman.

Pero pano kung mali naman ako sa mga inaakala ko? Bahala na nga.

Sa mahirap lang nag-mula ang maternal family ko. Mahirap pa sa daga. Kaya nakaka-amaze din at tinitingala ko Nanay ko at yung isa kong Tita na nandito sila sa pagkakataon na ito sa Tate. Ang problema, hindi naman lahat ng pamilya  namin sa Pilipinas ganun kadaling hatakin para maging pantay at solido na ang pamumuhay ng bawat isa.

Nung namatay yung Tiyuhin ng mama ko, nagpunta kame sa burol (ako at ng mga kuya ko), at nasaktan ako sa sinabi ng Lola ko sa Nanay ko. Sakto kase na napa-bakasyon si Mama sa araw na namatay yung tiyo ko. At lumabas ito sa bibig ng Lola ko, "Sarap buhay noh?"

Naisip ko na pinaghihirapan ng Nanay ko ang trabaho niya para lang may maibigay sa min, at minsan para may maibahagi din sa Lola ko, at sa maliit na pagkakataon na yun pakiramdam ko hindi niya masyado pinag-isipan ang pa-joke pa na mga salita na yun.

Siguro kung hindi na kakaen ang Nanay ko sa araw-araw, kung hindi na siya magbabayad ng renta, kung hindi na siya magbabayad ng bills ng telepono, kuryente at kung anu-ano pa. Siguro kung pauulit-ulitin na lang niyang gagamitin and mga lumang damit at panty niya, siguro mas malaki pa ang maiibigay niya sa min.

Mukha naman kasing sosyal. Naka-leather jacket pa.

Pero dahil hindi, dahil kailangan din mabuhay ng Nanay ko paminsan-minsan, malayo sa nakakapagod niyang trabaho, dahil kailangan niya din kumaen, matulog at minsan maging masaya, hindi lahat ng sweldo niya mahahain niya sa sarili niyang pamilya.

Bata pa lang si Mama, sinubukan na niya mag-trabaho at tumayo sa sarili niyang paa. Samantalang kameng magkakapatid, lahat bente na, nakatago pa rin sa saya ni Ina. Hanggang ngayon lahat kameng magkakapatid umaasa pa din sa Nanay ko. Nakakahiya man, pero totoo.

Kase siguro ayaw din ni Mama na pagdaan namin yung mga napag-daanan niya nung bata pa siya. Sa college, sabi ko magttrabaho ako, working student, pero ang sarap marinig sa kanya na, "Kaya nga ako nagttrabaho para sa inyo, tas magttrabaho ka.."

Maiinggit ka sa mga kabataan dito na mga independent na, nagwoworking student o kung di naman ay nagttarabaho sa summer.

Pag-dating ko dito sa Tate, naisip ko agad ang mga kuya ko. Naiiyak ako. Naiisip ko sana sila din kasama ko dito. Ang hirap i-enjoy nung mga bagay dito kase alam mo na sa Pinas hindi ka-enjoy-enjoy ang buhay nila. Gusto mo mangako na tutulungan mo sila, pero nakakatakot mag-paasa.