Pengeng pera.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ang dami gusto lumipad, at sabi ng iba ang swerte ko. Pero ako tong gustong gusto na lang bumalik ng Pilipinas. Pag nalaman-laman lang to ng nanay ko, alam mo na sasabihin nun. Bullshit! Pagkatapos ako magka-hirap hirap na gawin lahat para makuha ka, yan ang gusto mo? Bitch! 

Hindi ko naman pwedeng sabihin na hindi ako nagka-interest na lumipad, totoo lang excited pa nga ako e. Pero ang komplikado lang, at ayuko ng komplikado. Gusto ko din dito. Sobra. Masarap. Malamig.

Hindi ko rin naman masisisi Nanay ko kung gusto niya ng magandang buhay para sa kin. Sino ba namang magulang ang hindi magsisikap para sa anak? At sobrang na-aapreciate ko yun. Nagkataon nga lang ang anak niya di naman naghahanap ng ganitong kabonggang buhay. Gusto ko lang ng simple.

Komplikado ang pera, nakakatakot pa. Actually komplikado ang buhay, kaya pumagitna ka lang para safe ka. Ayuko yumaman, pero ayuko mag-hirap. Wala ka naman talaga mapapalang security sa pera, kundi security na may pera ka. Madaming namamatay dahil sa pera. Madaming nag-aagawan sa pera. Madaming pumapangit ang ugali para magka-pera. Kailangan maging praktikal dahil kailangan ng pera sa araw-araw, pero hindi ibig sabihin nun ang dahilan kaya tayo nabubuhay eh pera.

Minsan sukatang na nga ng pagkatao ang pera eh. At di ko alam kung tama yun.

Mga unang tanong kapag nga may trabaho ka, magkano sweldo mo? Kapag may signature kang damit, ang mahal niyan ah. Kapag ang laki ng bahay mo, magkano nagastos diyan?

Meron nga dito, ang yaman yaman, pero ano? Wala naman kasama sa bahay na pamilya, parang haunted house na. Tapos yung mga bahay, lupa at ari-arian pinagpe-pyestahan ng iba, hinihintay na lang kamatayan niya. Kase di mo naman madadala pera mo pag mamatay ka na.

Buwiset lang.

Ewan. Totoo lang, wala naman din akong plano mag-back out dito. Magtatapos ako ng pag-aaral, magttrabaho, at gagawin lahat ng gusto ng Nanay ko. Siguro magiging masaya, pero alam ko temporary lang naman ang kasiyahan ng tao sa mga material na bagay. Tingin mo? After 100 years at uugod-ugod ka na? Paano mo masasabing naging masaya buhay mo bago ka ibaon sa lupa?

Ako. Ayuko lang umakyat sa tuktok ng lahat lahat ng nag-iisa. Mayaman ka nga, loner naman. Ayuko din yung madaming regrets sa buhay. Ugod-ugod na dami pa rin reklamo. Kaya nga lagi ko iniisip ang matuwa para sa maliliit na bagay, at least hindi lang puro reklamo na ang tagal mag serve ng pagkain sa Chowking ang maaalala ko.

P.S: Sa mga followers. Check niyo na lang kung na-follow back ko na kayo at kung nalagay ko na din kayo sa blog roll ko. Mag-apila kung none of the above!