Dayana Stockdale

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Siguro sisihin na natin si Bob Ong kung bakit nagsusulat ako at ang marami o ilan sa atin ngayon. Pero naiisip ko hanggang ngayon, ang limitado pa rin ng pagsusulat ko. Hindi ko pa rin magawang sumulat ng ibang tema bukod sa tema ng buhay ko. Lahat ng letra at character na sinusulat ko sa blog ko, lahat ay nakatutok lang sa pagkatao ko. Ang selfish.

Nitong nakaraan na taon, November 2010, dahil sa kabila kong blog, yung Inglisera, may nakilala akong isang manunulat. Hindi ko alam ang kwento ng buhay niya at dalawa o tatlong beses pa lang ako nakakadalaw sa kanya at sa blog niya nung mga panahon na yun.

May sinulat siyang isang mahabang post tungkol sa kung paano mo mahahanap ang high and lows mo sa pagsusulat. Naging interesado ako kaya kahit ubod ng haba yung post na yun, binasa ko pa din.

Kapag mga ganun na manunulat, hindi ako nag-eexpect na magrereply sila sa comment ko. Sapat na sa akin ang binasa ko kung anong nilalaman ng mataba nilang utak. Kaya nung biglang napadalaw siya sa blog ko, nag-comment siya at pinaalam niya na nag-respond din siya sa post kung saan ako nag-comment, imaginine mo na lang kung gaano ako natuwa.

At dahil dun, bigla akong dinaluyan ng dugo, parang flag ceremony, bigla akong na-motivate, hindi ko pa alam kung paano magsisimula, pero naalala ko ang mga high and lows na sinasabi niya. Iisipin mo kung ano mga magtataas sayo para makapagsulat ka, at ano ang hindi. Unti-unti pa lang akong namomotivate dahil sabi niya sa reply niya na SIMULAN KO NA NGAYON. Syempre sa Ingles.

Pero hindi ko sinimulan. At nung sumunod na dumalaw ako sa kanya, babasahin ko sana ulit yung post niya kung saan nag-comment siya sa akin. Pero na-delete na. Tapos na-delete na lahat ng iba pa niyang post at archives mula September pababa na lang natira.

May isang post na halo-halo ang laman. Sobrang random na may sinasabi tungkol sa ama, anak, police, psychological test, kung anu-ano na hindi ko maintindihan.

Ang unang pumasok sa isip ko, baka na-hack ang blog niya. Kaya sinulatan ko siya through email. At sa isip ko, ang tanga ko, hindi ko pa kinopy paste yung comment niya, sobrang gustong-gusto ko paulit-ulitin basahin yun.

Hindi na ako nakarinig mula sa blog niya, at naging private na ang blog niya. Pero kahapon, dalawang buwan makalipas, nagulat ako na nag-reply na siya sa email ko. Sinabi niya ang dahilan kaya nangyari yun, at baka hindi na siya mag-blog kahit kailan.

Medjo nalungkot ako. Siya kase ang kaisa-isang PERSONAL na motivation sa buhay ko. Dahil sa kanya panadalian nabuhayan yung dugo ko na baka nga matupad ko ang pangarap ko na maging manunulat. Pero para akong bumalik ulit sa realidad, pagkatapos nung nangyari.

Hindi ko sinasabing dahil sa kanya hindi ko na ipagpapatuloy sana ang pangarap ko. Pero parang naisip ko na madami pa rin naman akong dapat atupagin sa buhay ko. Gusto ko magsulat, pangarap ko na marinig ako ng mundo, pero naisip ko, kung puro tungkol sa sarili ko naman yung ikkwento ko, sino magiging interesado?