Warakin mo pa. Kulang pa.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Yan ang buong pamilya ko. Yan sana ang buong pamilya ko.

Project ko toh nung 1st year college ako sa Mandarin. Isang simpleng family tree lang ang gustong makita nung teacher namin... hindi ko alam bakit gumawa ako ng Family train. 3D pa.

Madrama ako, dahil na rin siguro sa kinalakihan ko. Hindi ko akalain na magiging Maalaala mo Kaya buhay ko, pero tingin ko hindi pa rin pasado sa kadramahan yung mga linya ng buhay ko kaya ibig sabihin madami pang kalungkutan ang mararanasan namin.

Lahat kame bawat isa na nakasakay sa train na yan ay lumiko sa iba't ibang direction, lumiko sa iba't ibang palya ng buhay.

Masakit man aminin, pero gusto ko ng tanggapin na wasak na kame. Hindi na ako umaasa na bumalik pa sa dati at masaktan na naman ulit ng bagong umpisa.

Hindi ko mapatawad Tatay ko. Naiisip ko lang na kung nung umpisa lang minahal na niya Nanay ko ng lubos, siguro lahat kame namumuhay lang ng simple sa Pilipinas. Siguro kaya hanggang ngayon affected much pa rin ako at emo much pa rin sa sitwasyon namin, siguro dahil kahit na tinahi ko na yung nawarak na balat, hindi pa rin naman maghihilom agad yun di ba?

Ang daming regrets. Pero hindi ako yung madaming regrets. Yung Nanay ko. Yung Tatay ko.

Siguro mahal na mahal ko lang din ang Nanay ko, kaya ako nagagalit sa Tatay ko. Dahil seryoso, pakiramdam ko ang Tatay ko ay isang malaking kasinungalingan. Pero tinanong ako nung boypren ko, sabi niya, kapag ba nalaman ko ba lahat ng katotohanan mapapatawad ko na siya?

Shit.

Gusto ko malaman lahat ng totoo, pero kapag nalaman ko, lalo naman ako magiging balistik sa galit. Eh ano na gagawin ko?

Lumalabas na lab-layp na ng magulang ko ang pinag-uusapan dito. Sabi ko tatanggapin ko na lang. Pero sawa na ako sa pag-eemo ng Tatay ko na mukha siyang kawawa. Pumasok siya sa ibang storya ng buhay niya, at hindi ko na siya maintindihan.

Ang ironic noh? Tas puro tungkol sa pagpapatawad pinagsasabi ko sa kabilang blog ko.