NO CODE

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so.

**This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Pabalik ng bahay

Palpakacious talaga ang tema ng buhay ko. Hindi ko pa rin siguro talaga alam kung gaano ba kahirap ang buhay at ang mabuhay. Akala ko poker face na ko kase ang dali ko nakuha yung work na yun, well at least mukhang madali. Palpak ang ending. Hindi yung trabaho, kundi ako.

Atapang atao eh, tapos di ko pala carry. Sa puntong ito eh maliliwanagan lang kayo sa mga alibi ko, pero kung pagsusumahin, kung bibigyan ko ng effort, kung gugustuhin, eh madali lang naman ang inihaen na trabaho sa hapag ko, isusubo na lang di pa nagawa.

Itim ang pasyente, babae, di na nagsasalita, di na nagalaw, pero humihinga pa din, bedridden, naka-NGT at catheter. Gagawin mo lang eh bed bath, feeding at meds. Tapos tulog at syesta ka na all the way. Lastly, NO CODE na siya, meaning kapag nakalimutan niya huminga since may dementia siya, no need na i-revive pa. Tatawag ka ng 911 para lang i-confirm ng mga professional na deads na nga siya. Yun lang.

So anong reklamo ko sa baranggay? Kahit na di na siya gumagalaw, na-eexpress pa rin niya nararamdaman niya, di ko kinakaya pag pinapakita niya na ayaw niya na hinahawakan ko siya, o pag-nililinisan ng bibig. Di ko nasubukan na linisan yung whole body effect, kase di ko kaya dukutin ang behind niya. Di ko kinaya na hobby niya ang gumawa ng sipon. Di ko kinaya nung pangatlo at pang-apat na araw akong solo-flight sa pag-aalaga sa kanya. Di ko kinaya ang mala-haunted house na nagsisilbing kanlungan na lang niya bago ang kanyang peacefulness. Imaginine mo na lang ang madilim na pasilyo at sala kung saan ang mga upuan ay naka-cover ng mga tela, literal na ganun. Di ko kinaya ang smell ng maalinsangan na environment.

In short mahina loob ko. Sabi ko nga ma-alibi ako, excuse ko lang lahat yan. Madame akong reklamo, pero kung i-susummary, kahinaan lang talaga ng loob ang nangyaring pagsuko ko. Kaya umuwi na lang ako. Bagamat nakakahiya na nga, ayun nilamon ko na lang pride ko para maka-uwi muli.

Ngunit hindi ko naman papayagan na ma-label ako na mahina ang loob ko. Ang nasabi ko na lang, mas gugustuhin ko pa na mag-assist ng surgical operation kaysa mag-linis ng behind. Kunyari tinataas ko sarili ko nung sinabi ko yun, pero medjo nabastos ko naman ang halos apat na taon nang trabaho ng aking ina, ang caregiving. La lang. May ma-kwento lang daw.

Salamat sa lahat ng mga nag-pallow. Handa ako i-follow back kayo palagi, kung di ko pa kayo napapallow back, ipagbigay alam. Kung gusto niyo mapasama sa blog roll eh handa naman din akong ilagay kayo. Madali ako kausap. Madaming salamat pa din sa lahat ng dalaw sa presinto. Nakakabusog.