sa kalagitnaan ng stress

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ewan ko ang mararamdaman ko kapag itutuloy ko na ang 30 days truth hindi dito sa Pilipinas, kundi sa ibang bansa na. Medjo pressured ako today, dahil 2 days to go na lang. Hindi ko alam, baka internet ang unang hanapin ko pagtungtong sa ibang bansa, una para maituloy na ang 30 days project, at pangalawa para makapag yabang. Pero hindi naman ako mayabang. Palalabasin ko na lang na hindi naman ako talaga nagyayabang. Ano daw?

So anyway. naprepressure ako kase kabibili ko lang ng bagahe, wala pang laman, di ko alam kung ano mga dadalhin ko, naisip ko sana yung maliit na lang binili ko kase wala naman din pala ako dadalhin. Natatakot din ako na baka may makalimutan akong papers o ano man. Wala naman ako sinisisi dahil madame na din nagsabi sa kin na maghanda na ako, pero hindi pa ako handa na maghanda.

Hindi ko rin sinasabi na masyadong VIP ang oras ko na halos di ko na alam kung sino ang uunahin, sino ipapangalawa at sino ihuhuli sa mga kikitain. Naisip ko na din na babalik naman ako mga 6 months to 1 year after, kaya hindi naman talaga dapat humagulgol at malungkot sa pag-alis ko. At ubos na pera ng magulang ko kaka-reunite sa mga klasmeyts at kaibigan ko.

Sorry ng matindi sa mga taong hindi ko man lang magawang matext at makausap, o makita. Sorry. 

PRESSUREd