Day 3:Something you have to forgive yourself for

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Kung gusto niyo makisali, makisawsaw o gumaya-gaya sa mga papansin kong ginagawa, feel free to copy this 30 days of truth. Sabagay ginaya ko lang din naman toh. Feel free to leave a comment at feel free din na gumawa din ng sariling 30 days truth sa inyong blog!

Siguro ang dapat ko na ipagpatawad sa sarili ko eh yung pabago-bago ng isip ko. Fickle minded ako masyado. Naalala ko nalaman ko ang ibig sabihin ng salitang fickle dahil sa horoscope ko, gemini kase, tapos nagtanong ako sa kaibigan ko kung ano ibig sabihin nun, pero sabi lang niya hanapin ko na lang sa dictionary, nilagay ko pa nga yun sa diary ko e.

In first year college, I desired to study in Mendiola, Manila. I'm for the experience but I guess the truth says I also want to spend more time with none other than, Michael (who's currently residing in Manila). At the end of a year, I was totally home sick sa dorm, dahil spoiled ako sa daddy ko, ayun napapayag ko siya na ilipat ako at the same university pero nasa Makati ang establishment. I didn't even send a fair notice to my friends about my transfer to another branch of our school.
When I was in Makati, grabe late na late din ako lage sa klase, tapos iba yung pagod, not like when I was in Mendiola. Nagsisimula na ako magregret bakit ako lumipat, pero pag naiisip ko mga kaibigan ko, nawawala yung pagsisisi na yun. Nakakapagod pa kase there are some books and materials na kailangan bilhin sa Manila, if not, you'll totally hate the price.

Then, again a year later, ayun inilipat ko na naman sarili ko sa Mendiola, and my dad was like, "anak wag ka na lilipat ulit kundi i-uuntog ko na sarili ko sa pader." I told you, even my dean gave me a waiver stating, "You can't transfer back to Makati." But all is fair and good for me. Nahirapan lang ako sa summer class ko pagbalik ko, kase students I'd encounter in my new class are people who can totally ambush my personality.

After a while, I regain friends again sa Mendiola, nagjoke pa nga yung friend ko ng, "Oh baka next year sa Malolos ka na." Pero parang nagkatotoo, nawala na naman ako sa mundo ng mga kaibigan ko, dahil eto, mga 2 months na akong dropped sa lahat ng subject ko for first semester ng LAST year ko sa university na yun. Imagine, it's my last year, malapit na ako maging graduate.

May regrets ba ako? Nung una, akala ko meron. Pero naisip ko, kundi din dahil sa paglipat-lipat ko hindi ko makikilala lahat ng mga taong kilala ko ngayon. Pero nalulungkot pa din ako na halos lahat sila pinili kong iwan sa ere ng walang kalaban-laban. 

 Here's a quick message for my college mates: 1st year, 2nd year and 3rd year college mates.

Pinasaya nila akong lahat, pero nagsukli ako ng kalungkutan sa kanilang lahat. Sorry.

I'm blessed at dare me, hindi ko sila kakalimutan, baka ako makalimutan nila pwede pa. Sorry sa lahat ng alibi at reason out na nagawa at nasabi ko sa kanila.

kinakatakot ko sa buhay ko ngayon (at kinalulungkot), ang makalimutan nilang lahat

Sa ngayon, kailangan ko muna mapatawad sarili ko, dahil unang una, dapat mabuhay tayo (ako) ng walang regrets sa buhay, pwede tayong paminsan minsan lumingon sa mga nangyari sa buhay natin, pero hindi pwedeng habang buhay ma-istock up sa mga nagawa. At dahil sa letter na ito, I forgive myself na for being so fickle and for leaving everybody far my back. I'll miss you guys!