Susi Sa Puso Mo. Ep.6

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Episode 1 | Episode 2 | Episode 3 | Episode 4  

Episode 5 | Episode 6 | Episode 7 | Episode 8 | Ending Episode

"Sana ganito na lang lagi." Nakangiti kong sinabi sa kanya habang tinitingnan ang kagandahan niya.
"Isaw? Araw-araw? Wag naman baka mapurga tayo." Ngumunguyang sinabi ni Danica habang kumakaen ng isaw na kakasaw-saw pa lang niya sa matamis na sawsawan katabi ng suka.

Lalo akong napangiti sa itsura niya, napa-layo lang ako ng tingin nung may pedicab na dumaan at bumusina. Nag-iba na rin itsura ng Mama niya, si Aling Melay, na ngayon ay nasa loob ng sari-sari store nila. At Napa-sulyap ulit ako kay Danica na katabi ko lang sa bangko.

Ang aliwalas ng mukha niya kahit na ang usok ng paligid. Kada Miyerkules, dahil wala siyang pasok, dumadaan pa rin ako sa bahay nila para lang makita siya. Na-focus ako sa mapupula niyang labi. At wait, anu yun? May dumi? Dumi ba yun? May konti pang sauce nung matamis na sawsawan sa gilid ng labi niya. Automatic ko namang kinuha ang panyo ko sabay punas sa labi niya ng hindi nag-iisip.

Nagulat din siya, namula ako, natawa siya. Hindi ko na alam nangyari sa panyo, natago ko yata uli sa bulsa ko. Sinubukan kong tumingin sa malayo.

Kapag ba ganito strategy ng isang lalake masasabi mo na bang nanliligaw siya kahit hindi pa formally na sinabi? Sabi kase niya huwag muna kase nga nung muli kame nagkita, kakabreak pa lang namin ni Nicole. Pero isa't kalahating buwan na yata nakalipas simula nun. Naiintindihan ko naman siya, ayuko din namang isipin niya na panakip butas ko lang siya.

Tiningnan ko yung kotse ko kung nasa lugar pa, tiningnan ko kung may side mirror pa at gulong. Medjo matao kase sa lugar na toh.

"Walang nanakaw niyan." Sambit ni Danica. "Kilala namin mga tao dito at nanjan lang baranggay noh."
"Chine-check ko lang. Kahit na ganyan yan, di ko kaya pag nawala yan"
"Sus, mahal na mahal." Pang-aasar niya.
Bigla kong naisip kung bakit nagtitiis pa rin ako sa kotse ko. "Alam mo ba kung bakit?"
"Bakit?" Mataray niyang sagot. Nakatitig yung mga mata niya deretso sa mga mata ko. Di tuloy ako makasagot agad.
"Kase.."
"Daaaannnnn!" Putol naman ng matinis na sigaw ni Aling Melay. "Tulungan mo ko, sasarado ko na tong tindahan."

"Ay wait lang ah." Senyas sa kin ni Danica, pero sumunod ako agad sa likod niya para tumulong.

Nang matapos na isara at ikandado ang sari-sari store nila, umaakyat na si Aling Melay at nagpaalam sa kin. "Huy Matt, salamat, wag mo kalimutan na bumalik ulit dito, welcome na welcome ka anytime."
"Salamat din po Tita sa meryenda." Ngumiti at umakyat na ng hagdan na katabi lang ng mismong tindahan nila si Aling Melay. Nasa taas lang ng sari-sari store nila ang mismong tinitirhan nila. Naiwan naman si Dan para magpaalam na din sa kin.

"Salamat."
"San?" Sagot ko kahit medjo alam ko na kung bakit.
"Sa pagdalaw at pagtulong ulit sa pagsara ng tindahan."
"Wala yun, kaw pa." Gusto kong hawakan kamay niya, pero kailangan ko pang lumunok para magawa yun. Nanginginig ang dalawang kamay ko na humawak sa malamig niyang kamay. "May sasabihin ako."
Natahimik at kumalma ang mapang-asar na mukha niya at nagsimula na ko.
"Hindi kita mamadaliin, pero tingin ko handa na ako."
Nakatitig lang siya sa kin, inaabangan ang mga susunod na sasabihin ko.
"Gusto ko patunayan sayo na.." Ano ba sasabihin ko, bigla akong pinagpapawisan ng malamig. Mahal ba? Mahal ba ang dapat ko sabihin? Paano ba mas madaling sabihin toh?
"Kumbaga gusto kong, parang, parang... ipakita sayo na.." 
at isa pang malalim na hinga, "handa na ko magmahal ulit."

Halong excitement pero kaba na baka i-reject niya ako. Tinago niya mga labi niya kaya kinabahan ako lalo, pero agad din niya akong binuhusan ng nag-uumapaw na ngiti at bakas sa buong pisngi niya na masaya siya sa sinabi ko. Dun naisip ko na positive ang isasagot niya.

"Anong ibig sabihin ng ngiti na yan?"
"Ang gwapo mo lang habang sinasabi mo yan." Hindi yun ang inaasahan kong sagot, pero napangiti ako lalo.
"Dan, ano nga?" Halong pagmamakaawa at kilig. Labas ngipin na ako at nag-aadrenaline rush.
"Uhmmm.. wait isipin ko, ah yun naisip ko na, OO NA!"  Nag-echo ang sagot niya sa tenga ko. Umulit-ulit. "Oo na!."

Sabay talikod niya, at lakad paakyat ng ilang hakbang sa hagdan na tanging daan papasok sa bahay nila. Tumalikod na din ako, nakangiti at naninigas ang buong katawan sa saya. Gusto ko magtatalon pero maliliit na hakbang lang nagawa ko at palayo na sana ako.
"Hoy Matt!" Sigaw niya sa kin. Napalingon ulit ako at medjo nahiya sa sobrang haba ng ngiti sa labi ko.

"Matthew Anthony Santos! Aba! Binigyan ka na nga ng oo, lalakad ka na lang palayo? Wala man lang akong halik? Ang sweet mo naman. Bawiin ko na..." Sabay para akong si Speedy Gee na nakarating agad sa hagdan na kinatatayuan niya. Mabilis kong ibinigay sa kanya ang halik na mula sa lalake na hindi lasing for the first time.