Susi Sa Puso Mo. End.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Episode 1 | Episode 2 | Episode 3 | Episode 4

Episode 5 | Episode 6 | Episode 7 | Episode 8 | Ending Episode

Pagbukas ng maga kong mata nitong umaga, tulog pa si Mai sa kama niya ka-parallel ng kama ko. Automatic kong kinapa kung nasan na ba cell ko, sigurado nag-text si Matt o nag miss-call man lang. Pero wala at nalugmok ang umaga ko.

Pagkarating ko ng shop, kadadating lang din ni Mang Ernie. Di ko akalaing nakangiti at maaliwalas ngayon ang antuking mukha ni Mang Ernie.

"May nagpapabukas ng kotse."
Pagkarinig ko pa lang nun sa medjo garalgal na boses ni Mang Ernie, napanguso ako. Aga-aga naman, ganito pang di maganda araw ko, may tanga na naman nakaiwan ng susi sa loob ng kotse.
"San po?"
"Tanong mo dun sa guard sa seaside." Sabay kindat ni Mang Ernie sa kin.

Nakanguso pa rin ako, walang imik na tumango, binulsa ang parehong kamay at tamad na nagtungo sa parking lot sa seaside. Malayo pa lang nakita ko na walang kotse sa parking lot. Pero lumapit pa rin ako kay Kuya Guard.

"May nagpapabukas daw kuya?" Pinilit kong ngumiti.
"Ay wag na daw pala, nabuksan na daw pala." Nakangiting asong sinabi nung guard.
Napanguso ako ulit, mas mahaba na ngayon kaysa kanina. Napakamot sabay lakad papalayo ng walang isip-isip.
"Uy miss nasayo daw yung susi eh sabi nung may ari." Pahabol ni kuya guard. "Ikaw lang daw may hawak nung susi."

At dun gumuhit sa utak ko kung sino may pakana nito. Nilingon ko ang kabuuan ng parking lot, akala ko walang naka-park, pero may nag-iisang karag-karag na kotseng nakapark sa tabi ng puno. Tinakbo ko ng buong ngiti ang kinalalagyan ng kotse. Humihingal kong tiningnan ang malabong reflection ng mukha ko sa bintana ng kotse.

At napatingin ako sa puno na biglang gumalaw sa kabila ng kotse. Lumapit ang puno, nakangiti. At nagsalita sa familiar na gwapong boses.

"Ang drama mo." Halong pang-aasar. Mali, hindi pala siya puno. At mali, hindi niya binalikan si Nicole. The fact na nandito siya nang-aasar pa, ibig sabihin... pero hindi, hindi ko pwede ipakita na masaya ako. Yumakap pa rin siya sa babae na yun. Tumalikod ako at di ko na napigilan ibulalas sa mukha ko ang katotohanan ng nararamdaman. Pinilit kong itago ang mga labi ko na pinipilit ding ngumiti.

"Hindi ako madrama, nakita kita."

"Siya ang nakayakap, hindi ako."

At isang segundo ng katahimikan ang namagitan sa ming dalawa.

"Isang araw.." bigla siyang nagsimulang magkwento ala-makata mula sa kawalan. "May isang sikat na mekaniko ang buong pasensyang inayos ang isang lumang kotse. Inayos ang takbo, ang bulok na tambutso, ang makina."

Hindi ako familiar sa kinukwento niya pero nakikinig ang tenga ko sa lumalapit na boses. "Tapos may isang gusgusing at uhugin pa yata na bata ang linggo-linggong kabuntot nitong magaling na mekaniko na toh." 

Napatalikod ako sa sinabi niya, at seryoso pa rin siyang nagpatuloy. "Inalok ko ang bata ng Hi-Ro, sukli ay walang kasing tamis na ngiti." Hinawakan niya ang mga kamay ko. Napapangiti ako sa ka-kornyhan niya magkwento.

"At inalok din ako nung bata ng Hi-Ro isang araw habang nasa skwelahan. Sa hiya ko sa mga kalaro ko, hindi ko tinanggap. Alam ko dinurog ko ang puso niya. Kaya sabi ko, 'sa Linggo dadating naman ang mekaniko kasama siya, mag-sosorry ako.' Naghintay ako buong Linggo, at hindi na dumating ang Mekaniko, malamang hindi na rin yung bata."

Nangilid at tumambay ang mga luha ko sa mga mata ko. Ang kotse na toh? Ang kotse na toh ay isa sa mga inayos ni Papa.

"Pumanaw pala ang mekaniko, at naglipat ang naiwang pamilya sa Manila. Pero ngayon dahil sa kotse na toh, pinagtagpo na naman kame nung batang gusgusin." Medjo napangiti ako at pati na rin siya. "At ang gusgusin pa rin niya." Sabay batok ko sa kanya.

"Aray! Ay hindi pala, ang ganda ganda na pala niya ngayon, halos di ko siya nakilala nung muli ko siyang nakita. Kaso......" Tumaas kilay ko. "kaso medjo madrama."

Binatukan ko siya ulit. Umakma siyang nasaktan, nag-alala ako at akmang hihimasin ang binatukang ulo. Pero bigla niya akong niyakap ng mahigpit. "Mahal na mahal kita Danica." At napayakap na din ako sa minamahal ko din na si Matt.

Tapos ang kwento. Salamat sa pagbabasa. Hmwuah! Pasensya na kayo guys. Di ako makapag-blog-hop.