Susi Sa Puso Mo. Ep.2

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Episode 1 | Episode 2 | Episode 3 | Episode 4 
Episode 5 | Episode 6 | Episode 7 | Episode 8 | Ending Episode

Pagpapatuloy...

Naglakad na kame pabalik sa kina-paparadahan ng kotse ko. Syempre nauuna ako maglakad dahil alam ko kung saan nakaparada yung kotse.

"Anong kotse niyo bos? Honda ba? Yung silver na yun?"
Kinakabahan naman ako dito sa taong toh, baka itakbo kotse ko, parang hasler eh.
"Oo, yung nasa dulo nakaparada." Sabay turo ko sa kinalalagyan ng kawawang kotse.

Nanguna si Dan sa paglalakad, halos tumakbo na nga eh. Napasilip naman ako sa likod niya, mula ulo hanggang paa. Babae? Marunong magbukas ng kotse? Hindi naman siya mukhang carnapper, masyado siyang masayahin para pagdudahan. Pero hanggang dun na lang usisa ko. Wala pang dalawang minuto, at magsisindi pa lang sana ako ng yosi. "Serr, P700.00."

Nabuksan na niya ang pinto, nasa kamay na niya ang susi, bahagya na sanang kakalma ang puso ko.
"SEVEN HUNDRED?!!!"

"Ay hindi ko ba nasabi sa inyo bossing? Nagmamadali po kase tayo kanina makarating dito!" 
 Sumama tsura ng mukha ko. Tinago ko ulit ang hawak-hawak kong yosi at lighter.
"Yun po kase presyo ko sa pagbukas ng kotse talaga, tanong niyo pa kila manong kuya guard." Sabay turo niya sa walang kamuwang muwang na guard na nakausap ko kanina.

Dukot na lang sa wallet, labas ng isang buong limang daan at isang buong dalawang daan at abot sa malahiganteng palad niya. Ang liit-liit at kababaeng tao pero ang laki ng kamay Sabagay, ginawa naman niya ang hindi ko magagawa. Hindi ko naman mahihila toh papuntang pagawaan, madami pang abala ang mangyayari o basta, magbabayad na lang ako. Napatingin ako sa mukha niya at mukha pa rin siyang masayahin, pero nakaka-irita na ang dating sa kin.

"Salamat bossing! Sa uulitin!"
Sampigahin ko yung babaeng yun eh anong sa uulitin? At pa-tweetums pa, pero parang politician lang, feeling ko nasa Pasig ako at nakotongan, mas malala pa.

Ay shet! Oo nga pala, late na ko.