no comment

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Kapag nakita ko kaya sarili ko sa malayo, maiisip ko pa rin kaya na tama ako?

Makikita ko kaya mga mali ko?

Ang sarap ng tunog ng keyboard habang nagta-type ako.

Pakiramdam ko isa akong professional writer.

Sunod sunod na pagtipa sa keyboard at hindi man lang ako tumitingin sa kung anong letra na ba pinipindot ko.

Sunod-sunod na lang pumupunta ang mga daliri ko sa mga pamilyar na lugar na titipa naman sa tamang letra.

Hawak niya ko sa leeg.

Hawak niya ang oras.

Pero parang buhangin lang na nahuhulog unti-unti ang oras na yun.

Sa mga kamay niyang maliliit.

Ilang beses na niya ako nasabihang madrama.

Ilang beses ko na narinig na ma-emosyonal ako.

Ilang beses ko na narinig na dagdag pa ko sa problema niya.

Ilang beses ko na narinig ang mga sumbat na hindi naman niya sinasadyang masabi.

Huli na nga sa pagsisisi, pero patuloy pa rin sa pag gawa ng mga bagay na pagsisisihan.

Involuntary ng sumisipa yung paa ko sa paanan ng lamesa na pinapatungan ng laptop.

Gumagawa ng tunog para maaliw.

Para lumayo sa kung ano mang lalim ng iniisip ko.

Dahil pag hindi ko hinawakan ang utak ko, lilipad na naman toh sa malayo.

Sa malayo na nagdudulot ng pighati at luha.

Malayong lugar na may bituin, sana maliwanag, pero ma-foggy.

Masyadong maningning ang mga bituin, pero di sapat para maaninag yung lugar.

Naghihintay ako.

Pero di ko alam hinihintay ko.

Madrama oo.

May topak oo.

Kunyari masayahin oo.

Hindi ka kailangan mag-comment.

Hindi ko hinihingi pag-tapik mo sa likod ko.

Wala akong kailangan.

Siguro katahimikan.

Pero madami na ako nun.

Nasanay lang ako sa kalayaan.

Nasanay ako na pwede kong gawin lahat.

Nasanay ako na pwede ako umuwi ng madaling araw o hindi umuwi kahit sa isa pang araw.

Nasanay ako na pwede ako uminom gang sumuka.

Nasanay ako mag-OO sa lahat ng masaya.

Pasimple-simple lang.

Lahat may paraan.

Hindi... hindi ako ang taong iniisip mo.

Hindi ako nag-babar. Sa kanto lang ako umiinom. Minsan sa bundok. Sa sahig lang kame umuupo at tumatagay. Hindi ako nag-ddroga. Pero marunong akong lumipad.

Malapad noo ko. Madaming laman sabi nila. Minsan mga bagay na hindi naman naiisip ng iba,

Hindi ako perpekto.

Minsan madungis.

Di marunong ngumiti ng maayos, laging nakangisi.

May talent ako sa dila at upper lips ko.

Natutunan ko nung elementary.

Hindi ko alam kung bakit marunong ako magbasketball.

Hindi ko nga lam rules ng larong yun eh

Siguro dahil lumaki ako sa tapat ng basketball court.

At siguro dahil may mga kuya ako na nagbabasketball.

At siguro dahil walang ibang damit sa bahay kundi mga pang basketball

Muntik na ako malunod.

Hindi ako natuluyan.

Sabi kase ni God may gagawin pa daw ako.

Di ko rin alam kung ano.

Pero bahala na siya kung ano.

Kapagod mag-type ng walang kwenta.

Kapagod mag-isip.

Pagurin ko na lang isip ko.

Pag napagod ako.. kung mapapagod ako. Matutulog ako.

Isang mahabang tulog.

Di na kailangan gumising pa.

Mukhang psychotic lang noh?

Kung nakaabot ka na sa part ng sulat na ito ng hindi nagskip read,

Inaadvice ko na mag skip read ka na.

Dahil wala na patutunguhan toh.

Walang reward at wala din comment box.

Psychotic ako. Kung sakali man matuluyan ako.

Sabihin niyo sa kung sino mang kamag-anak ko.

Gusto ko ipasok nila ako sa Pasig. Metro Psyche pangalan nung hospital

Medjo may kamahalan yata, pero gagaling daw mga baliw dun.

Isa pa may gym at swimming pool sila. Medjo sosyal.

Kaya gusto ko dun.

Hindi ako pumasa sa driving test ulit. Pangalawang beses ko na.

At di ko alam. Magbibike na lang ako. o di kaya maglalakad na lang ako.

Tapos wala na kameng bahay sa Pilipinas.

Biruin mo yun.

20 years kameng nagkunya-kunyariang mayaman kame.

Nagpatayo kame ng 2 storie building na bahay,

May kotse kame.

Nagkaroon ako ng engrandeng debut na naka-pink balloon gown.

Nagpainom kuya ko ng San Mig Light at Red horse.

Pero panis ang carbonarang inihanda nung nag-asikaso ng catering. Fuck you! Pagkakataon ko na toh. Bakit ngayon ko lang toh ginawa.

Gusto kong sabihing fuck you sayo! Kung sino ka mang naghanda ng carbonara nung birthday ko! Fuck you!

Isa pa.. dun sa lugar sa gitna ng birthday ko! Fuck sa ipis na naglalakad sa gitna nung stage. Sigurado patay ka na ngayon. Hahanapin ko mga kamag-anak mo at ipapa-massacre ko sila.

Hindi... hindi ako sawi sa buhay ko.

Lahat lang kase ng tao masyadong masaya.

Ako naman busyng busy gumawa ng maling desisyon sa buhay ko.

Pero sa kahulihan natutuwa naman ako.

Kase medjo kakaiba timpla ng buhay ko.

Magulo. Parang halo-halo.

Pero masarap.

Fuck tong buhay na toh.

Kunyari happiness.

Kunyari gladlyness.

Kunyari nagtatalon ako sa tuwa kase nasa amerika ako.

Kunyari masaya lahat ng tao.

Kunyari masaya ako para sa mga kaibigan ko na ggraduate na ngayon ng hindi ako kasama.

Fuck.

Sino emo?

Ako?

Hindi ah?

San banda?

Layo ah.

Weird ka.

Sino ako? weird?

Mas weird ka kaya.

Tingnan mo nga itsura mo.

Binabasa mo pa din toh.. mungtanga lang you.

Sabi ko kanina.

Magiging masaya ang araw na ito.

Kahit na alam ko na wala naman mangyayari para sa araw na ito.

Siguro bukas maglalakad ako sa malayo.

Mag-vovolunteer ako para maiba naman.

Para hindi naman ako maghapong nasa harapan lang ng blogspot nag-aabang ng magcocomment sa blog ko.

Ang sarap kase masyado ng buhay ko eh.

Kaen.

Computer

Tv

Kama

Tulog

Minsan ligo.

Tae.

Sino nagpapakatotoo? Ako? Hindi masyado.

Sino prangka? Ako? Plastik nga ako eh.

Kung sa puntong ito ay natatakot ka na may ka-blogger ka na psychotic pala, maganda yan. Hahahaha.

Hindi ako psychotic, pero may balakubak kilay ko.

Kung ano man masasabi mo sa mga naisulat ko, wala akong pake.