Madaldal lang tonight.

Hmm.. Nabawasan ang lungkot ko nung dumalaw dalaw ako sa mga blog ng iba jan. Kase naman. Kase naman. Hahaha. Ayuko na magbanggit, pero may isang blog na ngayon ko lang nadalaw ulit at yung topic niya eh tungkol sa mga kinuwento ng friend niya about sa mga sandata, at hindi ko makalimutan, kung alam mo man kung anong sandata ang sinasabi ko. (Ayaw daw magbanggit pero nagbanggit pa din). Kaya ako nakangiti ngayon habang nagtatype. Na-iimagine mo ba?

Anyway. Sige magkkwento pa rin ako bakit ako originally malungkot. At ito ay dahil may sakit ang kuya ko. Yup. Dahil dun! Oo. At, trangkaso ang sakit niya. Hindi malala. Hindi cancer, hindi inflammatory bowel disease, hindi hirschprung disease, hindi.. hindi.. hindi. Trangkaso. Ang OA noh?

Lagi ako umiiyak kapag nagkakatrangkaso ako. Iyakin ako, tsaka emotional, lalo na pagtungkol sa sarili ko (kase nga narcissistic ako) at lalong lalo na pag tungkol sa pamilya ko. Emo baga. Umiiyak ako pag may trangkaso ako kase feeling ko mamamatay na ko. JOKE. Hindi seryoso kase namimiss ko nanay at tatay ko.

Consistent kase nung bata ako kapag may sakit ako may thermometer, may nagpupunas, may nag-uuwi ng orange, apple, at pineapple juice na nasa lata, at nagluluto ng sopas, lugaw, noodles, at may nagpapahid ng vicks sa ulo ko. Siguro ganun din sa mga kuya ko, pero syempre di ko alam, di ako sure. At nung umalis na sila madam at senyor, at wala na ang lahat ng kinasanayan ko, dun na ko nagsimula malungkot kada may trangkaso ako.

Kaya nung nalaman kong may trangkaso yung kuya ko, nalungkot ako, honestly naiyak ako, kase nag-alala ako na baka nararamdaman din niya yung nararamdaman ko pag may sakit ako. Kase pinapunta pa niya ko sa boarding house niya eh hindi naman yun humihingi ng mga favor na ganun, totoo lang.

Nalungkot din ako kase hindi kame close ng kuya ko. Hindi ko man lang siya niyakap o kinomfort. Wala. Nasabi ko lang, "Kumaen ka na, tapos inom kang gamot at magpahinga ka na." Yun lang. Walang orange, walang punas, walang vicks.

Tinext ko pa yung isa kung kuya, mas bata kaysa dun sa may sakit. Nagpasundo kame para makauwi na yung kuya kong panganay from boarding house to bahay. At one moment dun, masaya ako, kase nakasakay kame sa kotche namin, at feeling ko kahit papaano, kompleto kame. Kahit wala si Madam at Senyor.

 Anyway. Medjo okay okay na ko. Sore sa pagiging emotional.

At bumalik na ulit ako dito sa Manila. Grabe. Parang mamamatay pala ako pag walang internet. Masaya akong may cable sila kuya sa bahay nila pero iba pa rin pag may internet. Napilitan nga akong gamiting yung surf 5MB mula sa ALLNET ng globe. Infairness, nakapagpost ako ng status. At yun lang. Kaya egsoited talaga ako mag-internet kahit wala namang pinagkaiba nung huling iniwan ko.

Tapos, pag-uwi ko, ayun nagpagawa sa kin ng project cover ang kapatid ni Mayk, at alam ko, sore na, masyado ko pinagkakalat toh. Ang galing ko kase masyado eh, chos! Maganda naman di ba? Pwede na ko mag-apply sa Pixar! Tsaka naaalala ko kase dati kapag may project ako, or kapag inayos ko yung itsura ng friendster ko noon, or itsura ng blog ko, parang laging tinatanong kung si Mayk daw ba ang gumawa nun. Eh wala ngang alam yun sa HTML! Eh kase mayabang ako, medjo alam ko yung < b r > hahahahah! Hurt na hurt naman ako dahil ako ang gumawa nun at walang bilib sa kin ang tao (general masyado?). Tsaka nung one time, nagddrawing ako ng laman loob ng tao para sa anatomy namin nung college, tapos sobrang GANDA (buhat bangko talaga?)   Tapos nakita nung kaklase ko na ginagawa ko yun, parang di siya makabilib na marunong ako magdrawing!  Dahil fine arts si Mayk at nurse ako hindi na ako marunong magdrawing? Lol. Wala akong sama ng loob sa taong yun at hindi ko yun dinibdib (di halata). Umamin na lang kayo, maganda ang gawa ko. Lol.

Ang haba na nito at napaka-walang kwenta. Hahahaha. Nahiya naman ako. Dami ko kase nabasang mala-makatang mga post lately, tapos ito.. nyahahahaha.. update update lang.

**********