Tibayan dance step.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Thank you sa ever ate ko na si Iya_khin sa pagbibigay ng napaka-cute na gif na itich, ganyan niya ako kamahal.

Kaya bilang kapalit, ipapa-view ko sa inyong all ang isa sa mga kahihiyan ng buhay ko. Ito ay nangyari noong 2008, aking 18th birthday. Oo, kahihiyan, kase panira ako dun sa mga nagsasayaw at sa kabuuan nung number. Hintayin niyo akong lumabas, mabubulag kayo sa katotohanan. Parang kalamansi sa mata ang dating, kaliwa po  kase pareho paa ko. Sensya na. Oh for you Ate ko!!!!!!



Anong intensity ng suka mo sa napanuod mo?
Pero ang gagaling nung mga sumayaw noh? Pramis..pang professional na dating nila noh? Palakpak me sa kanila!! Super nice galing galing! :) Kaya naman love na love ko sila Justice07.

YES I'm back and Invisible, so please don't mind me.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I wanted to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, BASKET OF DREAMS, which I deleted a long time ago, but of course, I deleted the blog itself but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Will I scare myself if I'll be writing this entry in front of the mirror while all the lights are all off? The only light painting my face right now is the light coming from my laptop. And it's just weird staring at my face with it's bland expression in front of the mirror.

Hi guys! If you came across this post because you were once a follower of this blog, I wanna ask you one question: What's your problem? Why the heck are you still following me? Oh and I guess that's not just one question. And no, I'm not asking those stuffs to be rude, it's just that I feel guilty that people still follow this blog despite of me leaving it behind.

Anyhoo.. I'll be posting again, and I'm not really expecting for a comment or a visit or anything from anyone. I just wanna write again in English. I skipped for almost a month because I told everyone that there is this something I was planning and now everything is taking place, and I was like the astronaut of my own space ship. I'm taking off!!! I'm floating!

Or no! I'm not really floating and I was not really sure if I'm doing a great plan. But that's life right? It's exciting and it's thrilling to know that you know nothing about what's about to happen!

Hope you guys won't accept expect for a visit back, you won't right? Hahahaha.. because I'm kind of lazy to do so.

Have a great day, and oh! If you haven't watch YES MAN, I definitely recommend you guys to watch it! If you ever accidently visit this blog. :)

Tambay

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Nung 3rd year college ako, di ko akalain na sasagutin naman ni Lord ang hiling ko na maging *cha! ching!* tambay! At sa isang iglap lang, na-attain ko ang title na yun. Nakumbinsi ko magulang ko na mag-drop ako ng mas maaga, kahit na November pa naman ako lilipad papuntang kung saan man. Wala nang sasarap pa sa idea na pwede mong gawin sa araw-araw ang kahit anong gustuhin mo. Tulog anytime, inom anywhere, gala pag may chance, at internet 24/7.

Dito ko na-feel na hindi pala masaya maging tambay. Ang bland, ang dull, walang adventure, hindi exciting. Pero nagpatuloy ang life ko like this for halos half a year.

Dito sa Africa (este America) 6am na ako nakakatulog, sinasabayan ko kase ang oras Pinoy. Kapag kase mga bandang 2am dito, ang daming gising sa tin, ang saya makipagchat! Feeling ko tao na ulit ako kase may nakakausap akong tao.

Last week, bandang 8am, tumawag tong kapitbahay namin (na Pinoy din) para hilingin sana na magbantay ako sa Nanay niya na may Cancer, kakatapos lang ng surgery. Payag naman ako kase wala naman talaga ako ginagawa sa bahay. Actually may bayad itong hiling na ito, kaya buong blood kong ginawa. Pero di ko alam kung dapat ko ba sabihin na buong blood ko GINAWA, kase wala naman akong ginawa talaga.

As in literal na nagbabantay lang. Nakikinuod lang akong TFC, nakitawa sa Showtime at Banana Split. Nagpakita ng interest sa Mula sa Puso at Happy Yipee Yehey, tapos ineentertain ko lang si mother na inaalagaan ko. Totoo lang half nung pag-uusap namin wala ako naintindihan kase it's either English speaking siya o puro Bisaya mga sinasabi niya. Akala niya siguro nakakaintindi talaga ako, pero basta Bisaya banat niya, tumatango lang ako.

 Bored pa ko sa lagay na yun ah. Napilitan ako magbasa ng pocket book pangpalipas oras. Tapos puro Filipino food, kaya medjo happiness. Inubos ko ang Hansel na nakatambay lang sa mesa. Tapos inaantok ako kase 7am dapat nandun na ako sa bahay nila, kaya kunyari iihi ako, pero ayun nagnanakaw ako ng isang minutong pikit habang naka-upo sa trono.

Walang kapawis-pawis. At yun, naka $300 ako. Ang instant! 5 days lang ako nagbantay. Naka 28 hours lang yata ako all-in-all.

Wala ng bala-balato, lam ko naman mga rich people kayo! Kung di kayo working eh mga studyanteng may allowance kayo! Hayaan niyo nang paminsan-minsan makahawak naman ng pera mga aliping sagigilid na katulad ko.

Sakit sa lalamunan.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Kahapon sobrang saya ko, at hindi niyo maiintindihan kung bakit kaya di ko na lang sasabihin. As in umuulan ng lindol sa bahay namin kakatalon ko sa saya.

Sa isip-isip ko, 'hala ito na naman yung mga moment na ganun, super saya tas bukas super lungkot.' Tapos eto na nga, yun na nga nangyari.

Medjo na-teary eyed lang ako kase nag Baccalaureate Mass na at Sampaguita Interlude na (ito yung pag-pasa ng responsibility ng Senior to Junior sa school namin) yung mga batch mate ko, yung mga barkada ko. At malapit na din Graduation day nila. Dapat maging masaya ako para sa kanila eh. Pero ang lungkot lang kase... kase... kase di ako kasama.

(Isang mahabang pause at pag-mumuni-muni.)

Pagkatapos ng Graduation, focus naman sila sa board exam. Dapat masaya ako para sa kanila. Di ko lang mapigilan na deep inside bitter ako para sa sarili ko. Ang naiisip ko na lang, may opportunity ako na galingan ang pag-aaral ko pag bumalik na ulit ako. Kahit na mahihirapan na naman ako makipag-kilala muli ng mga bagong friends, pero sana mapabilang muli ako sa isa na namang tropa na tatanggap sa kin ng buong buo. Kung makakakilala lang ako ng isa na namang set ng people na katulad nila, naku swerte ko lang.

Kung di niyo nalalaman eh madame kase ako set of friend, pero hindi dahil friendly ako, pero dahil yun sa palipat-lipat ako ng branch ng university ko. Mendiola, Makati tas Mendiola ulit, 1st, 2nd and 3rd year respectively. Tapos ngayong 4th year eto tinubuan ako ng pakpak at lumipad sa ibang bansa, kaya ayun.

Pero kung hindi man ako makakilala ng bagong set of friends, okay lang naman, magfofocus na lang ako sa studies (chos.)

Alam ko yun din gusto nilang isipin ko, na ako may opportunity ibigay sa studies ko yung mga effort na hindi ko binigay last time, at sigurado na gugustuhin din nila na makakilala ako ng iba pang kaibigan na makakasalamuha ko sa school. Kaso nga lang di sila mapapalitan sa puso ko. Pero I'll make sure na I'll make them proud kapag bumalik na ulit ako sa school.

Anyway, sa mga adventurers ng buhay ko! Miss na miss ko na kayo, at super congratulation at yan na malapit na kayo mag-graduate! Pagbutihan niyo sa board exams niyo, for sure kayang kaya niyo yan! At love na love ko kayo! Hmwuuuahhh!!! Kung pwede ko lang i-copy paste mukha namin ni Jun2x dito. Hehehe. Abangan niyo post ko tungkol sa dabarkads natin. Hmwuuahh!!! :)

Hulaan niyo na lang bakit yun title ko.

Ako si Oprah.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Ikaw, ikaw na nagbabasa. May worth ka sa mundo na ito. Wag mong isiping wala. Bawat pagmulat ng mata mo sa umaga, may bagong oportunidad ka para mabuhay. Wag mong sabihin na mamaya o bukas ka pa magsisimula ng pagbabago. Bakit di pa ngayon? Busy ka masyado?

Ngayon na! Isipin mo na may maipagmamalaki ka! Maging masaya ka. Lahat ng pinagdadaanan mo na paghihirap at kalungkutan ay parte lamang ng power strength na kailangan mo i-redeem sa end ng fun run. Lahat ng pangyayari kaninang umaga at ang mangyayari pa mamayang hapon ay parte lang ng isang magandang kabuuan.

Tingnan mo ang kabuuan ng iyong araw. May nagawa ka bang may sense? May productive ka bang inasikaso? Binati mo ba ang nasalubong mong kakilala sa magandang paldang suot niya. Kahit na nakakainis siya, di mo mapagkakait na ang sarap sa mata nung mga bulaklak sa palda niya, bagay sa kanya. Pag binati mo siya, congrats! Isinangtabi mo ang isang bagay na hindi maisasantabi ng iba. Ego. At napaligaya mo pa siya (bukod sa pinalaki mo na naman ng isang pulgada ang ulo niya).

Mag-bigay ng compliment sa ibang tao, wala naman mawawala sayo di ba? Iwasan ang pagiging mapanglait. Di ka rin naman ganun ka-pogian kuya eh. May baho din naman minsan utot mo.

Mag-toothbrush sa umaga, para naman buong tapang kang makangiti sa mga badtrip sa traffic nung umaga at sa mga stress sa trabaho sa tanghali. Hindi sa aasarin mo sila, pero nakakahawa ang pag-ngiti. Good cause ito, parang charity, masarap ipamahagi.

Huwag pilitin maging masaya kung hindi ka masaya. Pero wag din naman lugmukin masyado ang sarili sa kalungkutan. Hindi tayo perpekto, at hindi rin perpekto ang taong katabi mo. Kaya wag masyado mag expect sa ibang tao, ma-didissapoint ka lang.

Dame ko pinagsasabi noh? Madame pa sana ako idadaldal, pero masyado nang elonggated, ang ano? Secret!

Oh eto na lang.

Salamat sa aking very own dorky friend. Ang isa sa pinakamamahal ko sa balat ng lupa at balat ng kaliskis ni magdalena. Hmwuah! Salamat dito. Love you bes! Ehmjhay.

At isa pang pagbabanggit ng pangalan. Hindi ko alam paano niya nalaman na mahilig ako sa kisses. Ginawa ko lang namang pop corn ang binigay niya habang nanunuod ng movie. Oo, ang kisses ay parang pop corn lang sa kin. Nakakaadik kase eh, ang sarap. Salamat MATET!

Alamin pa ang iba kong natanggap DITO.
May hinihintay pa akong isang bagay eh. Dun sa babaeng nagngangalan na IYAKHIN.

At masayang masayang masaya ako ngayong araw. God is good all the time! All the time God is good! Dami kong blessings! Ipinamamahagi ko ang blessings ko sa inyo through HUGGG!!! HUGGG! HUGGG! HUGG!!! Oh cheesy? Parang di ako.

Susi Sa Puso Mo. End.

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Episode 1 | Episode 2 | Episode 3 | Episode 4

Episode 5 | Episode 6 | Episode 7 | Episode 8 | Ending Episode

Pagbukas ng maga kong mata nitong umaga, tulog pa si Mai sa kama niya ka-parallel ng kama ko. Automatic kong kinapa kung nasan na ba cell ko, sigurado nag-text si Matt o nag miss-call man lang. Pero wala at nalugmok ang umaga ko.

Pagkarating ko ng shop, kadadating lang din ni Mang Ernie. Di ko akalaing nakangiti at maaliwalas ngayon ang antuking mukha ni Mang Ernie.

"May nagpapabukas ng kotse."
Pagkarinig ko pa lang nun sa medjo garalgal na boses ni Mang Ernie, napanguso ako. Aga-aga naman, ganito pang di maganda araw ko, may tanga na naman nakaiwan ng susi sa loob ng kotse.
"San po?"
"Tanong mo dun sa guard sa seaside." Sabay kindat ni Mang Ernie sa kin.

Nakanguso pa rin ako, walang imik na tumango, binulsa ang parehong kamay at tamad na nagtungo sa parking lot sa seaside. Malayo pa lang nakita ko na walang kotse sa parking lot. Pero lumapit pa rin ako kay Kuya Guard.

"May nagpapabukas daw kuya?" Pinilit kong ngumiti.
"Ay wag na daw pala, nabuksan na daw pala." Nakangiting asong sinabi nung guard.
Napanguso ako ulit, mas mahaba na ngayon kaysa kanina. Napakamot sabay lakad papalayo ng walang isip-isip.
"Uy miss nasayo daw yung susi eh sabi nung may ari." Pahabol ni kuya guard. "Ikaw lang daw may hawak nung susi."

At dun gumuhit sa utak ko kung sino may pakana nito. Nilingon ko ang kabuuan ng parking lot, akala ko walang naka-park, pero may nag-iisang karag-karag na kotseng nakapark sa tabi ng puno. Tinakbo ko ng buong ngiti ang kinalalagyan ng kotse. Humihingal kong tiningnan ang malabong reflection ng mukha ko sa bintana ng kotse.

At napatingin ako sa puno na biglang gumalaw sa kabila ng kotse. Lumapit ang puno, nakangiti. At nagsalita sa familiar na gwapong boses.

"Ang drama mo." Halong pang-aasar. Mali, hindi pala siya puno. At mali, hindi niya binalikan si Nicole. The fact na nandito siya nang-aasar pa, ibig sabihin... pero hindi, hindi ko pwede ipakita na masaya ako. Yumakap pa rin siya sa babae na yun. Tumalikod ako at di ko na napigilan ibulalas sa mukha ko ang katotohanan ng nararamdaman. Pinilit kong itago ang mga labi ko na pinipilit ding ngumiti.

"Hindi ako madrama, nakita kita."

"Siya ang nakayakap, hindi ako."

At isang segundo ng katahimikan ang namagitan sa ming dalawa.

"Isang araw.." bigla siyang nagsimulang magkwento ala-makata mula sa kawalan. "May isang sikat na mekaniko ang buong pasensyang inayos ang isang lumang kotse. Inayos ang takbo, ang bulok na tambutso, ang makina."

Hindi ako familiar sa kinukwento niya pero nakikinig ang tenga ko sa lumalapit na boses. "Tapos may isang gusgusing at uhugin pa yata na bata ang linggo-linggong kabuntot nitong magaling na mekaniko na toh." 

Napatalikod ako sa sinabi niya, at seryoso pa rin siyang nagpatuloy. "Inalok ko ang bata ng Hi-Ro, sukli ay walang kasing tamis na ngiti." Hinawakan niya ang mga kamay ko. Napapangiti ako sa ka-kornyhan niya magkwento.

"At inalok din ako nung bata ng Hi-Ro isang araw habang nasa skwelahan. Sa hiya ko sa mga kalaro ko, hindi ko tinanggap. Alam ko dinurog ko ang puso niya. Kaya sabi ko, 'sa Linggo dadating naman ang mekaniko kasama siya, mag-sosorry ako.' Naghintay ako buong Linggo, at hindi na dumating ang Mekaniko, malamang hindi na rin yung bata."

Nangilid at tumambay ang mga luha ko sa mga mata ko. Ang kotse na toh? Ang kotse na toh ay isa sa mga inayos ni Papa.

"Pumanaw pala ang mekaniko, at naglipat ang naiwang pamilya sa Manila. Pero ngayon dahil sa kotse na toh, pinagtagpo na naman kame nung batang gusgusin." Medjo napangiti ako at pati na rin siya. "At ang gusgusin pa rin niya." Sabay batok ko sa kanya.

"Aray! Ay hindi pala, ang ganda ganda na pala niya ngayon, halos di ko siya nakilala nung muli ko siyang nakita. Kaso......" Tumaas kilay ko. "kaso medjo madrama."

Binatukan ko siya ulit. Umakma siyang nasaktan, nag-alala ako at akmang hihimasin ang binatukang ulo. Pero bigla niya akong niyakap ng mahigpit. "Mahal na mahal kita Danica." At napayakap na din ako sa minamahal ko din na si Matt.

Tapos ang kwento. Salamat sa pagbabasa. Hmwuah! Pasensya na kayo guys. Di ako makapag-blog-hop.

Susi Sa Puso Mo. Ep.8

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Episode 1 | Episode 2 | Episode 3 | Episode 4

Episode 5 | Episode 6 | Episode 7 | Episode 8 | Ending Episode

Ngayon na malungkot ako, tsaka ko lang naalala na magsulat ulit sa diary ko. Ganun pala umibig, tumigil panandalian ang mundo ko para kay Matt. Pero iba naman yung nag froze sa tumigil. Pagkakita ko na ang mga kamay nung babae na yun ay nakapulupot sa kanya, nanigas ako, halos ilumpasay ko mga talampakan ko para makatakbo papalayo.

Sa bahay, narinig ko busina ng kotse niya, sabi sa kin ni Mama labasin ko man lang. Puno na ng miss call at text cellphone ko. Alam mo yung gusto kong malaman kung anong paliwanag niya, pero parang ayuko. Baka kase kahit na maganda ang paliwanag niya hindi ko pa rin siya maintindihan kase sobrang sakit. Bakit kailangan nila magyakap? Bakit buong tropa niya naghihiyawan habang magkayakap sila? Nakita ko nilabas siya ni Mai (kapatid ko), at dun narinig ko na ini-start na niya ang kotse niya at rumagasa na ito palayo.

Lalo akong naiyak. I-ttext ko ba siya na bumalik siya at pag-usapan namin? Naisip na rin niya siguro ang naiisip ko kanina pa. Baka na-realize na din niya na bagay naman talaga sila ni Nicole. Totoo naman eh. Si Nicole din ang gusto para sa kanya ng tropa niya. Ano panama ko sa kanya na babaeng babae kumilos at maganda? Pareho pa silang nagtapos ng Business Management. Pareho pa ng interest sa buhay. Pareho ng estado, pareho ng lebel.

Ang naiisip ko lang na dahilan para maging bagay kame eh dahil magkaklase kame nung Grade 3 hanggang Grade 6, tapos ano? Hindi nga man lang kame close nun eh, di kame nagpapansinan. Ano pwede niyang ipagmalaki tungkol sa kin? Wala.

PS: last na episode na po yung susunod after this. Salamat sa pagbabasa.

Bumangga Giba (Part 1)

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Hello mga bata. Ngayong araw ang kwento ko ay tungkol sa isang grupo na nabuo ng dahil sa isang junkfood. Naaalala mo pa ba ito?

Kung trip mo lang eh alalahanin mo kung anong chichirya yan, dahil kung wala yan, wala din ang kwento na ito. Habang inaalala mo, simulan ko na ang kwento.

***

Sa di kalayuan ay may apat na babae. Tatlong payat at isang UFO. Masaya nilang pinagdiriwang ang apat na oras na lunch break nila. Oo, apat na oras, san ka nakakita ng highschool na ganun? In regular basis ang ginagawa nila sa loob ng apat na oras na yun ay kumaen, magdaldalan, matulog, gumawa ng assignment at kumaen.

Dahil mainit sa ating bansa, silang apat (lalo na ang pawisang kili-kili ng UFO) ay madalas tumambay sa 7-Eleven para magpalamig at para na rin siguro tumingin ng mga song hit sabay wag bumili.

One time, wala ng pera ang apat na babae dahil poor lang sila (or naubos na nila sa naunang isang oras ng break nila ang kayamanan nila). Pero wait, may limang piso pa sila, poorness talaga? Naghanap sila ng pwedeng mabili sa 7-Eleven sa presyong limang piso. Parang thrift show lang sa TV kung saan dapat makahanap yung host ng outfit na worth piso pero may dating.

At dito pumapasok ang chichirya sa itaas. Ito ang commercial:

Naaalala mo na ba kung anong chichirya yun? Kung di pa, wala na ko magagawa.

Pumaitaas sa kalangitan ang chichirya at pumagitna sa mga palad ng bawat isa sa mga babae. Ang OA. Sige basta dun na nila nalaman na hindi naman talaga nila sure kung masarap yung chichirya na yun. Sabay bumalik na sila sa klase na parang walang nangyari.

Nung mga panahon na yun, umuulan ng battle of the bands sa buong kapaligiran nila, kaya naman kahit sino eh inspired na inspired bumuo ng banda. Lahat feel na feel makipagslaman at lahat gustong magsuot ng converse.

At yun, hindi ko na alam bakit lakas loob na nakumbinsi ng apat ang sarili nila na makakabuo sila ng banda na ang pangalan ay SUNSHOTS.

Ang Apat na babae

Aub, Mimay, Jheng

(Yung UFO ang may hawak ng camera)

May karugtong ito.. CLICK KA DITO.

Susi Sa Puso Mo. Ep.7

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Episode 1 | Episode 2 | Episode 3 | Episode 4

Episode 5 | Episode 6 | Episode 7 | Episode 8 | Ending Episode

Nagsasayaw na ang iba at ang iba naman ay kasama ko sa isang table na may bucket ng red horse sa gitna. Nangangalahati pa lang ang baso ko at masaya lang na nakikipag-balik tanaw sa mga kaklase. Iba't ibang kulay ng ilaw ang sumasayaw habang tinutugtog na ang E.T ni Katy Perry.

"Pare sayang naman kayo ni Nicole noh? Three damn years pare!" Halos sumigaw na si Jan sa pakikipag-usap sa kin.
"Ganyan ka ba pagdating ni Danica dito?" Sigaw ko pabalik.
"Sinasabi lang Matt, lam mo naman syempre mas gusto pa rin namin si Nic para sayo." Sa kanan ko naman si Louie.
"Yaan niyo, sigurado matutuwa kayo kay Dan" Pag-tatanggol ko.

Halos wala ng tatalo sa perpektong nararamdaman ko kay Danica. Sobrang simple, kwela at mababaw lang ang kaligayahan niya. Hindi ko kailangan magpaka-perpekto para sa kanya. Ang kailangan ko lang ay magpakatotoo. Yun ang wala si Nicole.

Sabado nag-aya ang mga college mate ko ng reunion. Nag-aalangan ako pumunta dahil nasa isang tropa lang kame ni Nicole. Nakikita ko na pinipilit lang ngumiti ni Danica para lang makumbinsi na pumunta na ko.

"Sige na pumunta ka na, ikaw na nagsabi na ang tagal mo na silang di nakikita." May assurance sa mukha niya.
"Oh sige sige, pupunta ako." Sabi ko
"Very good!" Ngumiti siya sabay balik ng kaen sa noodles niya.
"Pero dapat sasama ka!" Halos mabilaukan ang Danica ko.

Syempre ayaw niya, pero napilit ko pa rin siya. Tutal three months na kame, kailangan mapakilala ko na siya sa mga kaibigan ko. Alam naman niya kung saan sa taft tong bar na toh eh. Yun pa, taga San Andres lang yun. Sinabi na rin niya na mauna na ko kase gabi na rin matatapos duty niya. Kaya ayun, kada may bagong dadating napapadungaw ako sa pinto sabay check sa cell ko kung nag-text na ba siya. Dapat nandito na yun ganitong oras eh.

Pagkalingon ko ulit sa tropa, napansin ko na medjo nakangiti si Jan, bakit? Sabay may kamay na sapilitang tinakpan ang mukha ko. Tinanggal ko at nung nakita ko kung sino, di ko inaasahan na siya at napatayo ako.

Si Nicole. Malambot at maliit lang ang kamay ni Nicole kaya mdali ko natanggal sa pagmumukha ko. Nakangiti siya.

"Kaw pala Nic."
"Kamusta na Matt?" Ang awkward lang dahil mapangit ang huli naming pagkikita.
"Okay lang." Matipid kong sagot. Ramdam ko na ngumingiti sa tuwa naman ang tropa na nakaupo pa rin sa mesa.
"Wait lang ha." Kunyari pupunta na lang ako sa banyo, hindi ko pinaghandaan ang tagpo na ito.
Lalakad na ako pero bigla niya akong hinawakan sa braso. "Wait lang Matt."
Natigilan ako at naghintay sa mga sasabihin niya. "Gusto kita makausap."
"Sige, sabihin mo na dito."
Agad naman niyang sinabi ng walang hiya-hiya sa mga kalalakihan na nasa harap naming dalawa.
"Gusto ko mag-sorry Matt, hindi kita inintindi. Gusto kong sabihin sayo na..... na-mimiss na kita."

Biglang dumungaw sa utak ko ang mga masasayang araw namin ni Nicole. Halos pagsilbihan ko ang babaeng ito na nasa harapan ko. Pero ngayon hindi ko alam kung worth it pa nga ba ang lahat ng panahon na ibinigay ko para sa kanya.

"Naisip kong sobrang liit lang naman nung pagkukulang mo, napapangiti ako pag naaalala ko yung mga......."
"Tama na Nic!" May tono na ng galit sa boses ko. Ano ba ang ginagawa niya?
Medjo nagtaas din siya ng boses sa pagkakataon na toh.
"Bakit? May iba ka na? Ganun na lang ba kabilis yun Matt? Bakit naman di mo ko hinintay o tinanong mo man lang sana ako na baka magbago pa isip ko?"
Sinusubukan ng lahat na wag kame pakialamanan sa usapan namin na nakakahiya na, patuloy pa rin ang iba sa pagsasayaw.
Hinila ko si Nicole sa isang tabi at sinubukang ibulong sa kanya lahat ng hinanakit ko.
"Nic, maliwanag na ang lahat di ba? Ikaw na nagsabi, masyado akong kulang sayo, wala na akong ibibigay dahil nabigay ko ng lahat!"

At dun hinagis niya ang parehong braso niya sa leeg ko at niyakap ako ni Nicole ng sobrang higpit. Sinubukan kong ilayo siya sa pagkakayakap sa kin. Walang pumigil bagkus naghiyawan pa ang mga kaklase ko at tinapunan pa kame ng tukso. May isa pang sumigaw na, "Magbabalikan na yan!"

By the time na nagawa ko ng ikalas ang mga braso niya sa leeg ko, nakita ko ang nag-iisang babae na hindi nakikisali sa hiyawan, isang babae na nakatayo sa pinto at luhaan. Si Danica na agad tumakbo palayo.

P.S. Ang Illustrator po ng larawan sa itaas at mga larawan sa mga nakaraang ep ay si Michael Reyes ng Joe lang.

Blog ko ba ay epal?

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Tahimik.
Ano ba ginawa ko? Hindi mapalagay isip ko. Epal ba ako? Nakikisiksik sa blog ng iba masyado? Epal ba ako sa blog mo? Nagdadalawang isip na tuloy ako mag-comment sa lahat ng blog na nasa blog roll ko. Kase kahit hindi ako dinadalaw nung iba, nag-cocomment pa rin ako pag interesting. Eh paano kung yung blog pala na yun eh ayaw makatanggap ng comment ko? Paano ko malalaman? Pero ang saya-saya pag may isa kang blog na tinitingala sabay di sinasadyang napadalaw siya sa blog mo.

Nag-iisip.
Ang saya mag blog, kahit minsan walang sensible na comment na ibibigay sayo, masaya pa rin. Free ba talaga tayo sabihin lahat ng naiisip natin? Hindi ako maingat. Magpapakatotoo ka ba sa comment box o magpapaka-plastik ka para lang may masabi? Pero kahit na! Isang comment nga lang ng isang blogger ay super malaking bagay na e, kahit minsan na siyang nag-skip read dahil wala siyang time, kaw naman kase gang kanto post mo. May buhay din naman siya noh, nagttrabaho o nag-aaral at kailangan din magpahinga.

Nakapikit.
Sa loob loob ko, gusto ko makisama sa kanilang all. Masaya. Ang saya pag nagkakamabutihan kayo ng loob at nagiging close kayo. Ang kulit sa twitter at minsan sa FB. Palitan ng kuro-kuro. Pero meron din namang hindi maganda ang dinig sa tabas ng dila mo, pero quite lang sila kase ayaw nila makasakit ng damdamin ng iba.

Ngumiti.
Lahat naman tayo gusto mag-sulat at umaaasa na may maisusulat na maganda. Lahat naman tayo dito nagpupursige na matanggap tayo sa kung sino tayo. Yung sinulat mo minsan description na sayo, ikaw na mismo nagsabi db? Pero paano kung may di ka napaliwanag? Paano pag kulang pa paliwanag mo? Paano pag biglang bukas pala nag-iba ka ng prinsipyo at pananaw mo?

Masaya.
Salamat sa lahat ng mga nag-bblog na hanggang ngayon ay dumadalaw pa din. Salamat sa mga blogger na halos maging kaibigan ko na. Pasensya na kung ako ay madalas umepal sa buhay niyo at sa blog niyo. Salamat bahagi kayo ng blogging life ko. Pasensya na sa mga di ko napapansin, di ko sinasadya. Pagkakataon mo na i-comment ang hinanakit mo sa hindi ko pagdalaw sa blog mo o kung ano mang hinanakit mo sa kin. Pag-usapan natin.

Lahat ng tao dadating sa buhay natin, madame ang magiging masaya sa prisensya natin. Kaso nga lang hindi lahat. Hindi lahat tatanggap sa kung sino ka.