Ang Chipipay na Laptop at ang Budgeting phase.

Nag-ba-backfire na ang ka-chipipayan ng laptop ko.

Kahapon, rest day. Pagkagising ko ng mga bandang 7am, umihi lang ako, sabay balik sa kwarto, bukas ng laptop, at maghapon na nga akong hindi gumalaw sa kinauupuan ko. Except for moments na nauuhaw ako or naiihi, tsaka pag feeling ko magkaka-pressure ulcer na yung pwetan ko. Mga bandang 3pm na nung napansin kong di pa rin ako kumakaen. Hindi ko rin alam kung anong ginagawa ko. Nagkakalikot lang ako ng mga picture ko sa facebook and stuff like that (y'ah know).

Oh yeah, naalala ko na ginagawa ko kung bakit maghapon akong nakadukdok sa laptop. Ako ay nag-bubudget ng kakarampot kong sweldo. Stress!!

Tumatumbling ako sa kakaisip kung paano ba ako makakaipon. Nilalagyan ko pa ng colors and everything para lang ma-engganyo ako sa ginagawa kong pag-pplano. Maya-maya, napansin ko na may bumabagabag sa mata ko kada-tumitingin ako sa screen. Alam kong medyo may deperensya na din yung mata ko, pero I'm quite sure hindi yun ang dahilan. Dun ko napansin na sa aking screen eh may manipis na horizontal na guhit na nagmumula sa left part ng screen pa-gitna.

I'm like, WTH? May symptomas na agad ang aking laptop eh isang buwan pa lang yata ang nakakalipas nung muntik na ko mamatay dahil hindi ako nakakaen ng dalawang linggo mabili lang toh (chos lang --maka-exage lang ng kwento --dami ko ngang lamon nung week na yun eh-- dahil alam mo na, God provides when you least expect). Although di naman ka-majoran tong problema, pero ayuko ng lumala pa. Kaya today eh itinawag ko na sa customer service at inutusan ako ni kuyang customer service (na kapangalan ng boss ko) na ipadala sa kanila yung laptop and they will figure out kung maaayos or kailangan palitan ang laptop.

Agree naman ako, since part pa naman siya ng warranty, at medyo immune na naman ako na walang laptop dahil sa cellphone kong high-definition. Oo high definition! After using chipipay phones over the years (Ay I think all my life yata --nagkaroon ako once, lumigaya ako, kaso nanakaw naman), eh nagkaroon na rin ako ng phone na mabilis, may internet, sikat and all those shit.

Oh yeah, katulad ng sabi ko, medyo stessful nga ako sa pera. Ayuko man aminin pero mukhang sinasampal ako ng katotohanan na pera ang isa sa mga major major reason bakit ako na-dedepress, secondary na lang ang PMS.

Totoo lang, ngayon lang ako namulat kung gaano kahirap mabuhay ng mag-isa (yeah I'm telling that in a madramang way, yung tipong nasa bus ako with all the multi-colored passengers na bumabyahe din, naka-headset at nakatingin sa malayo), yung as in kakayod ka para sa sarili mo, ikaw mag-iisip kung anong kakainin mo (tapos wala ka pa kahati), ikaw lang din ang makakapagdesisyon kung may plano ka pa ba sa isang bandehada mong labahin.

Dati kase sa Pilipinas, parang okay lang, kase kasama ko si Mayk. Di ako natatakot kung sakaling wala na ko mabunot na barya sa bulsa ko, di ako namomoblema kung di ko maubos yung hapunan ko, at lalong may pwedeng maglaba para sa kin kung tinatamad ako (which is most of the time). At to tell you the truth proud ako sa sarili ko na sinusubukan ko maging independent. Nasa labas ako ng comfort zone ko everyday, as in everyday. Yung weather, yung mga direksyon papunta dito at sa kung saan, at yung mismong communication.

I'm thankful, kase itong kalye na toh, nakakatakot man tahakin, eh nagbubukas ng mga exciting na experience at opportunity, na hindi mararanasan ng kung sino kung hindi naman open sa changes (which is the only consistent thing, stuff, idea in life. Ironic lang. Buong buhay ko lagi kong naririnig yung mga salitang, "Hindi mo yan kaya..". Pero ngayon na-realize ko na yung totoong meaning nung quote na lagi nating naririnig, as in deep realization, na walang nakakaalam kung kaya mo yan o hindi unless susubukan mo.

Lahat ng blessings, pinagpapasalamat ko talaga kay Lord, as in sincere yan (hindi may maisulat lang). Siguro kaya feeling ko okay ako ngayon dahil siya mismo nagsabi sa kin na wag ako mag-alala. Isa pa, sa lahat ng toh, isa lang naman din ang prinsipyo na dala-dala ko. Ang pagiging totoo.

Masyado akong madaming gustong mangyari sa maikling panahon. Pero, allelujah, bumalik na ako sa aking senses. Nakapag-reflect na din naman akong maigi at nakapag-set na ulit ng mga bagong plano sa buhay na malapit sa katotohanan, yung realistic baga!

Isa sa mga toh eh yung desisyon na hindi muna ako bibili ng kotse. Ngayon pa nga lang, monthly bus passes pa lang binibili ko eh yung utak ko sumasabog na, what more if I need to pay for the car every month? Sa insurance? At nga pala, gas pa! Po-problemahin ko din ang parking (baka mamaya magbayad din ako for the sake na may ma-parkan lang). Nga-nga.

Kailangan ko mag-ipon. Yung realistic na ipon para sa mga plano ko sa buhay 2014. Nung una naiinis pa ko, pero na-realize ko na okay na din pala na hindi ako na-approve dun sa mga in-applyan kong credit card. At least wala ako kahit sinkong butas na utang as of the moment.

Eh tapos ngayon, medyo nalulungkot lang ako kase pinipilit ko na wag na muna sumama sa mga gala nung mga kaibigan ko para makaiwas na din sa gastos. Kaso mga nagtatampo naman sa kin. Lam mow yown? I feel fulfilled in a way, oo, pero di pa rin makakaila na madalas, minsan eh nagiging free loader na ako sa kanila. Ayuko naman nun. Kung di ko naman kaya yung gastos, eh di wag na lang di ba. Pero sana maintindihan din nila kung san ako nanggagaling, kung bakit puro deny at puro excuse ako sa mga aya nila recently.

Hindi na ako mag-eexpect masyado sa sarili ko. Hindi ko kaya i-provide ang lahat ng gusto ko para sa sarili ko ngayon dahil, hello, nag-uumpisa pa lang naman ako. Mukha namang nabibigay ko naman sa sarili ko ang mga kailangan ko eh. Madami pang mangyayari. Madami pang liko at pasikot-sikot. Madami pang magbabago. But I bet I'm in a good start naman. Sana. Cross-finger.

Sometimes, I just hate money. Sabi nila it doesn't make the world go around, pero minsan parang naman. And then when you have lots, you're still unhappy and you are still unsecure. Labo lang di ba.