Slam Book July 2013

Isang taon na ang nakalipas, interesado akong malaman kung anu-ano na naman ang nagbago sa akin at sa mga pananaw ko. Alam ko, alam ko.. malamang di ka naman interesado, pero di ko naman sinulat toh para sayo. Pero kung medyo interesado ka, masaya ako. Lagi naman ako excited na dumaldal tungkol sa sarili ko. Pasensya na.

Ang bawat updated kong profile ay laging makikita sa "A Cup of Me" na menu sa itaas.

So let's get it on!!

Kamila

July 2013

Iba ang nagagawa sa akin ng pagsusulat. Nakilala ko ang sarili ko ng mas mabuti at mas naging ma-prinsipyo akong tao. Pero totoo talaga na hindi natatapos ang pagkakataon natin na matuto.

Akala ko matured na ko. Akala ko naiintindihan ko na lahat ng bagay dito sa mundo. Akala ko madami na akong wisdom. Pero may dadating at dadating pa rin sa buhay natin na sasampal sa tin at magsasabi na, "ano ka sinuswerte?".

Hello! Ako si Kamila. Mataba ako at mababa ang self-esteem ko. Madalas pakiramdam ko epal ako. Madalas ang awkward ko. Pero pag naiisip ko yung mga achievements ko sa buhay, pakiramdam ko naman ang galing galing ko at bigla akong nag-dedelusion of grandiosity. 

Madrama ako. Ma-emotional. Minsan mabait ako. Minsan hindi. Pero mabuti akong kaibigan. Kahit ano ka pa, tanggap kita. Kung gusto mo akong maging kaibigan, go, add mo ko sa Facebook, o sa Twitter, or kahit dito sa blogger, at mag-chikahan tayo.

***

"SLAM BOOK JULY 2013"

GENERAL

Name: Kamil

Age: 23-year-old

Gender: Unknown Species

Zodiac Sign: Gemini

Residing where: California

Occupation: WALA PA RIN!!!!!

Ambition: Simple life.

FAVORITES

Ang paborito kong bloggero: Wicked Mouth; Teacher's Pwet
Ang paborito kong gawin sa internet: Mag-blog, magyabang, magpost ng selfie.
Ang paborito kong isulat sa blog: Lahat ng tungkol sa sarili ko.
Ang paborito kong artista: Johnny Depp/Zooey Deschanel
Ang paborito kong singer: Coldplay
Ang paborito kong libro: Kontento ka na ba sa KaPERAhan mo? By Vic and Avelynn Garcia
Kulay: Blue
Sports: Running

Pagkaen: Leche Flan.

Inumin: Gatas

Q & A

Anong kulay ng toothbrush mo? Violet.

Kung magiging hayop ka, anong klaseng hayop at bakit? Ibon. Gusto ko ma-try lumipad.

Sino ang paborito mong superhero? Iron man.

Sino ang paborito mong cartoon character? Daria.

Ano yung isang bagay na pinaka-kinaaasaran mo? Kapag mahina internet.
Ano ang maipapayo mo sa bagong sanggol? Matuto ka na mag-drive at mag-ipon ng pera mo.
Ano pa ang gusto mong matutunan bago ka mamatay? Mag-surfing.
Ano ang pinakamasaya mong childhood memory? Kunya-kunyariang Christmas party na sinet-up namin ng mg kababata ko bago ako mag-college.

Heart to Heart

Describe yourself: Mataba. Maputi. 5'4", 152 lbs. Malabo ang mata. Impulsive. Bipolar. 

Status: Long Distance Relationship ang peg.

Kailan ka magpapakasal: Kung pwede lang ngayon na.

Gaano na kayo katagal: 8 years

Notes

Nasa stage ako ng buhay ko na gusto ko na magkatrabaho at kumita ng pera. Nasa totoong mundo na nga yata talaga ako. Nandito na ko sa situation na hindi na biro ang lahat, at yung pakiramdam na kailangan mo kayanin, at kailangan mong mag-sakripisyo. Ayun lang.

Madaming salamat sa pagbasa ng post na toh.

Mga Slambook ng nakaraan

**********

Believe.

Dati, ang sabi sa kin, kapag daw may hiniling ka kay Lord, lagi daw may tatlong sagot. Siguro alam mo din toh. Yung, OO, Hindi, o Oo, pero hindi pa ito ang tamang panahon.

Oo, para talaga sayo yan.
Hindi, may mas maganda pa akong ibibigay sayo.
Oo, pero hindi ngayon.

Pero nagbago na ulit ang pananaw ko.

Lagi nagpapadala ang tatay ko sa kin at sa mga kapatid ko ng mga scriptures. Madalas di ko nababasa, pero lately nagkaroon ako ng pagkakataon na magbasa. At doon sa isa kong nabasa na naging paborito ko, ang sabi BELIEVE and REST.

Ganun naman talaga di ba? Sa gitna ng mga nararanasan mo sa buhay, may dadating na pasingtabi, mapa-kanta man yan, sign ng bill board sa kalye, mga pangyayari sa kung saan-saan na feeling mo nagpaparinig sa problemang meron ka.

Di ba?

At itong scripture na to ang naging pasingtabi ko. Kung may gusto ka sa buhay, at dinasal mo yan kay Lord, MANIWALA KA na ibibigay niya yun. At malalaman mo na tunay kang naniniwala kung hindi ka na nag-aalala.

Parang pagkabasa ko, inaamin ko, hindi masyado nag-sink in sa kin. Parang naka-ilang basa pa ko bago ko na-gets at naka-float pa rin ako. Pero, si Lord, gusto niya talaga maintindihan ko toh. So one time, nanunuod ako ng TV, at lagi ko nililipat sa channel 95, kase dun ko nakikita kung ano yung mga palabas sa lahat ng channel, parang guide baga.

Half ng screen yung guide na nagsscroll form channel 2 to channel 95. Yung another half may nagppreach.

**Oo, alam ko ganito ako, baka nga hindi mo ako pagkatiwalaan sa lahat ng pinagsasabi ko ngayon, dahil ganito ako, minsan bastos, minsang balahura, nagmumura, nagyoyosi, umiinom, awkward, at mukhang tanga. Pero, mahilig ako makinig sa mga preaching na ganito. Inaamin ko na balahura ako, pero ma-prinispyo akong tao.

So mabalik tayo. Yun nga biglang napunta na yung focus ko sa nagppreach. For sure may konek yun sa homily nung linggo, pero hindi ko talaga maalala kung ano yung specific na verse sa bible na binabanggit niya.

At biglang nacompleto na ang epiphany ko, pagkasabi nung preacher na, "IF YOU PRAYED, and you prayed hard, but in the end, your prayers is still not GRANTED, the only reason for it is BECAUSE YOU DID NOT BELIEVE!!"

Napakalaking problema ang sinambit mo sa kanya, sinabi mo sa kanya na tulungan ka niya. May kasamang "please, please Lord, please" pa yan sa huli. Minsan nagbabargain ka pa, "ako na lang, ako na lang Lord." Pero pagkatapos mo magmakaawa ng nakaluhod, ano ang nararamdaman mo?

Kung pagkatapos ng mataimtim na pagdadasal mo, lumabas ka ng simbahan, sumakay ka ng train, at habang nasa mahabang byahe ka ng bulok na karog-karog na yun, ay nandun pa rin ang pakiramdam mo na hindi mareresolba ang problema mo.... ibig sabihin, hindi ka NANIWALA.

Kung pagkatapos mo humiling na gabayan ka niya sa mga ninanais mo sa buhay mo, sa hinihintay mong promotion, o sa hinihintay mong pag-pasa ngayong semester, at hindi ka PALAGAY at nag aalinlangan ka, ibig sabihin hindi ka NANIWALA.

BELIEVE and REST. Maniwala ka at wag ka na mag-alala, dahil nangako siya sayo, at ang imposibleh ay magiging posibleh, at ibibigay niya lahat sa tamang oras at sa tamang panahon. Ang tanong eh kung may pasensya ka ba na maghintay, at maghihintay ka ba ng may tamang attitude?

Kase di ba? Ito ang challenge dito. Bilang tao, normal sa atin na maging skeptical. So kung nasa sitwasyon ka na imposibleh, sobrang imposibleh, para kang nasa edge ng building at handa ng mahulog, paano? Paano ka maniniwala na may sasambot sayo? Paano mo gagawing posibleh ang imposibleh? Mahirap, dahil hindi carry ng utak natin yung mga ganitong idea.

*Gusto ko lang linawin, na kapag humiling ka ng imposibleh, magiging posibleh toh. Pero kung hinihiling mo na pumasa ka sa exam, o ma-promote ka sa trabaho, AT WALA KA NAMAN GINAWA PARA MAKAMIT yun, ibang usapan ng ka-imposiblehan naman yang iniisip mo.

At yan lang naman ang daldal ko for today.

Oo, para talaga sayo yan.
Hindi, hindi ngayon, pero sa tamang panahon.
Oo, at wag ka na mag-alala.

**********

YOLO: You Only Ligo Once

Seryoso siya nung sinagot niya ang tanong ko.
‪#‎lol‬ ‪#‎anoangyolo‬ ‪#‎naalalakolangtoh‬‪#‎natawamagisa‬ ‪#‎bes‬ ‪#‎sunshots‬ 

Ang mundo. Isang malaking stupido. Nandyan ka at binigyan ka ng kalayaan na maging kahit sino. Pero di mo naman ginagamit. Ang tanga mo kase minsan eh. Imbis, kinukolong mo ang sarili mo sa kalokohan ng ibang tao.

Bakit ganun?

Hindi ko mapigilan. Hindi ko mapigilan maki-uso. Hindi ko mapigilan makiyabang. Hindi ko mapigilan mag toothbrush para lang hindi maamoy ng ibang tao na bad breathe ako. Pero minsan naamoy pa din nila.

Minsan maaamoy at maaamoy pa rin ng ilan ang baho mo. Kahit gaano mo itago. Kahit gaano mo ikubli. At ang pinaka-maling bagay na gagawin mo sa buhay mo ay ang maglagay ng pabango ng hindi naliligo. Anghit + cologne = P***i**.

Sorry na. Bakit? BAKIT! Bakit ka nag-sosorry? Bakit ka nag-sosorry sa kung sino ka. Ikaw yan. Wala ka dapat itago. Kung di ka nila tanggap, humanap ka ng tatanggap sayo. Kung walang tatanggap sayo kahit man lang ang nanay mo, patunay lang na mundo tayo ng mga walang muwang.

Ipikit mo ang mata mo. Sino ka? Ano ka? Bakit kailangan mo magbago para sa ibang tao? Pwera na lang kung masakit na talaga sa ilong. Panahon na para maligo. Pwera na lang kung nakakamaty na. Meron tayong bagay na nilalagay sa kili-kili na tinawag nilang tawas.

Pero kung di naman. Pero kung wala ka naman natatapakan. At masaya ka naman. Bakit? Bakit kailangan baguhin mo ang sarili mo para sa ibang tao?

Pero yung seryoso, YOLO, You Only Live Once. Hindi tayo photocopy machine para kopyahin na lang ang mga nangyayari sa mundo.

P.S: At oo, photocopy machine tawag dun, hindi xerox machine.

**********

Ano na kakainin bukas?

Sa utak ko, gusto ko na umuwi ng Pinas. Sa konsensiya ko, "wala pa nga nangyayari sa buhay mo eh..".

Hindi ko naman talaga gusto umuwi pa sa ngayon. Pero gusto kong ipaliwanag na gusto ko yung buhay ko sa Pilipinas. Simple pero parang may purpose.

Pero bago ako umuwi sa lupang sinilangan, may isa akong adhikain. Gusto ko muna yumaman. Sinong may ayaw? Okay. (Wala akong pake).

Oo, gusto kong yumaman. Pero hindi dahil gusto ko maging mayaman. Alam ko! Magulo. Naiintindihan kita. Magulo.

Basa ka pa.

Hindi ako magpapaka-milyonaryo. Hindi pa rin nagbabago ang pangarap ko tungkol sa simpleng buhay. Gusto ko pa rin yun. Pero ayuko ng simpleng buhay na baon sa utang, naghihikahos, walang pangsustento kapag may emergency, simot bago ang kinsenas. Ayaw!

Alam ko marami sa atin na survival ang peg. Yung parang di mo na alam ano na mangyayari bukas? May kakainin pa ba? Basta yung ganun. Alam ko naman na gets mo na. Hindi porket pinanganak tayong mahirap eh kailangang mamatay tayong mahirap. Gusto ko namang malibing sa magandang memorial.park noh!

Kaya gusto ko yumaman. Hindi ko kailangan magbuhay mayaman. Ayuko maging mayaman pero mayabang naman. Ayuko din maging gahaman sa yaman. Ayuko maging one time millionaire. Gusto ko dahan-dahan yung investment pero sigurado at sulit.

Kailangan ko lang yung pera pangtustos sa kinabukasan ko, sa pamilya ko at sa future family ko.

Sana na-gets mo.

Malinis pa ko ngayon. Walang utang. Walang credit card. At gusto ko i-maintain yun. Ayuko ng credit card, totoo lang.

Wala pa ding ipon (wala pa nga trabaho eh) at wala pa din investment. Pero eto, binubusog ko ang utak ko para matuto humawak ng pera. Basa ka din.

KONTENTO KA NA BA SA KAPERAHAN MO by Vic and Avelynn Garcia. Sobrang dali lang sundan ng libro na toh. Pinoy na pinoy. Sana mabasa niyo toh habang maaga pa. Gustong-gusto ko toh.

At ngayon, naghanap lang akong kahit anong book sa library kahapon tungkol sa investment, at ito napulot ko:

THE ONLY INVESTMENT GUIDE YOU'LL EVER NEED by Andrew Tobias. Medyo nakaka-challenge lang basahin dahil may mga di ako maintindihan tungkol sa tax, insurance, Roth IRA, IRS, tapos mga computation, networth, pero sobrang nakakatawa yung writer, kaya tuloy-tuloy pa din ako nagbabasa at kaya pinipilit ko pa rin intindihin. At mas napalawak ko pa yung mga natutunan ko na sa unang book na nabasa ko.

*Totoo lang hindi ko akalain na mahihilig ako sa ganitong mga libro. Ganito ba pag tumatanda?

Yun lang naman.

Dumdidamdam.

Hi! Ang tagal din hindi nag-post dito. Wala naman kase ako makwento tsaka wala din naman ako ginagawa maghapon. Wala.

Pero pinipilit ko na may pagkaabalahan ako. May mga araw na nakakabaliw, may mga araw din naman na nagiging hopeful ako.

Phone lang din gamit ko lagi sa pag iinternet. Ayuko na kase makipag-agawan ng laptop sa nanay kong buong araw nag fafarmville.

Ayun. Ngayon, hindi ako makatulog. Kase may ginawa akong isang napaka-stupid na bagay na pinagsisisihan ko.

Two months na ako dito sa states. So far lagi kame nag-aaway ng nanay ko dahil sobrang opposite kameng dalawa. Pero pinagdasal ko na kanina na sana mas maging mabuting anak na ko. Tapos same old, wala pa din akong work. Although hindi na ako ganun ka-bothered tungkol dun.

Makakahanap din ako. Pero na-realize ko lang, ang sarap sarap mangarap, pero it takes a lot of determination, courage at kung anu-ano para ma-fulfill mo yung pangarap na yun. Hindi ganun kadali lagi. Nung college kase ako parang ganun thinking ko. Kahit di ako mag-aral for quiz or exam, papasa ako. Kahit di ako gumawa ng homework, magagawaan ko ng paraan. Madaming oras at madaming pagkakataon. Okay lang na mag-quit, may next time naman. Kampante ka lang, pa-chill chill ka lang. Masyado akong madaming bilib sa sarili ko.

Totoo talaga na iba na kapag nasa job world ka na at career stage ka na ng buhay mo. Gugustuhin mo talaga bumalik sa school.

Ngayon, iba na meaning sa kin ng pangarap. Kung mangangarap man ako ngayon, sisiguraduhin ko na may katapat na aksyon. Hindi yung magpapaka-chill chill ako.

Minsan naiinis ako sa mga desisyon ko sa buhay ko, tsaka sa mga nangyari sa kin. Tulad na lang ng bakit ba ako nag-nursing kahit di ko naman yun gusto, tsaka sana hindi na lang ako kinuha ni mama dito sa states.

Minsan kase parang nandun yung pakiramdam ko na hindi ako belong dito. Nung nasa Pinas ako, ang taas ng tingin ko sa sarili ko. Isa akong registered nurse, may pinag-aralan, maganda ang background. Pero nung nandito na ko parang ang stupid ko at ang baba ng tingin ko sa sarili ko.

Pero siguro may dahilan naman talaga, hindi ko pa alam ngayon kase hindi pa nangyayari. Malay ko ba lahat ng ito ang magdadala sa kin sa pangarap ko.

Ayun, alam ko ang nega na naman ng post na toh, pero syempre napa-share lang ng konti. Ang daldal ko na naman. Hehehe.

Mga Kuya Ko.

My brothers are the biggest influence of my life. Tatlo kameng magkakapatid, at ako lang ang babae, at ako pa ang bunso. So nandun talaga yung thinking na special ako in a way. Naaalala ko yung mga panahon na galit na galit sa kin yung mga kuya ko dahil sobrang spoiled brat ako, pati yung mga panahon na lagi na lang nila ako tinutukso.

Natutunan ko din sa mga kuya ko ang totoong meaning ng EPAL. Pakiramdam ko talaga nasa dugo ko ang pagiging epal, pero kada maaalala ko ang mga kuya ko, sinusubukan ko ng maigi huwag maging epal. Mahilig kase manlait ang mga kuya ko, mahilig mambara baga. Feeling ko naman normal naman sa mga lalake yung ganun, pero basta, sa utak ko para silang kumakanta lagi ng Silvertoes ng Parokya. Kaya ayun, maingat ako sa sarili ko, maingat ako sa mga kinikilos ko dahil ayuko mag-mukhang epal.

May one time pa, habang nasa kotse kame noon, at kameng tatlong tukmol ay magkakatabi sa back seat, (ako sa gitna) may indibidwal na nagsalamin sa heavy tinted na bintana ng kotse namin. Walang anu-ano ay nag-middle finger ang isa kong kuya at tinapat sa pagmumukha nung nagsasalamin. Syempre, walang kamalay-malay yung tao. Nakakatawa, pero it serves as a warning. Simula nun, hindi na ko nagsasalamin sa mga kotse. Lol.

Tapos mga palabas sa TV, yung That 70's Show, naadik din ako jan ng dahil sa kuya ko. Kahit na semana santa at may nagpapabasa sa tapat ng bahay namin, di ko tinigilan manuod niyan. Kahit ngayon pag nakikita ko yan sa TV, pinapanuod ko pa rin. Halos memorize ko na nga yung mga scene eh.

At ngayon ko lang na-realize, pero nahilig din ako mag-drawing ng dahil sa kuya ko. May one time nakita ko siya gumagawa ng assignment niya, ewan ko kung ano yun, pero sobrang linis. Parang computer kase magsulat yung kuya ko eh. At simula nun, nainggit na ko. Nagsimula ako mag-tattoo tattoo ng tribal sa kamay ko nun. Ayuko na magpakita ng ebidensya.

Isa pang malaking impluwensiya ng kuya ko sa kin eh yung mga kanta ng Goo Goo Dolls, Oasis, Foo Fighter, Coldplay, Snow Patrol, Alice in Chains, Third Eye Blind, Parokya, Teeth, Eraserheads at kung anu-ano pa. Nung medyo bata-bata pa ko, basta nasa bahay ang kuya ko, tumutugtog yan sa computer namin. Kaya minsan, kahit nasa ibang lugar ako, tapos maririnig ko yung mga kanta na yan, sobrang familiar. Hindi ko alam ang lyrics, di ko alam kung tungkol saan yung kanta, pero basta naka-imbed sa utak ko ang mga tugtugin na yan.

Sumali ako sa C.A.T ng dahil din sa kuya ko, kase sinabihan lang niya ko na sumali daw ako, kase officer din siya sa school namin. Pinagpasa-pasahan naming tatlo yung fatigue uniform na hindi ko na alam kung nasaan ngayon.

Hindi ako sobrang girly, dahil puro lalake ang mga kasama ko sa buhay. Natuto lang ako magpakababae ng dahil sa mga kaibigan ko, pero ultimately masculine pa rin ako. Pati pagkaen ko, as in I'm talking about table manners dito ah, para akong lalake lumamon. Madaming nagsasabi na ang sarap ko daw kumaen, pero polite lang pala sila, in other words eh ang lakas at ang bilis ko kumaen. Kase naman noh, sino ba kasama ko sa lamesa kumaen nung bata ako? Ewan ko, pero hanggang ngayon naaalala ko pa rin yung kuya ko at kung paano siya kumaen. As in walang natitira ni isang butil ng kanin sa plato niya, ganun kalinis.

So ayun, ang dami ko pang gustong i-kwento, katulad ng magic cards, basketball, pusoy dos, at kung paano nakipaglaro ng jackstone ang kuya ko sa kin dahil wala siya magawa, at nung one time na nagpatirintas si kuya sa kin at nag-mukha siyang, uhm, Miley Cirus, at kung anu-ano pa. Titigil na ko. Epal na.
**********

Posibleh pala yun.

One day makikilala natin yung isang tao na yun, at malalaman natin at that point, "Aha! Ito yung tao na magpapasaya sa kin, at kaya ko ding pasayahin." Hindi eh, hindi mo pwedeng sabihin na, "Kung tayo, tayo talaga." Malabo yun eh!! Para maging tayo, kailangan magdesisyon tayong dalawa to make it happen, to make it real.

At nung nakilala mo na nga siya, may certain spark na yung mga mata mo, may mga nakatagong ngiti sa mga labi mo. Ang sarap gumising sa umaga, para bang may purpose, para bang may dahilan ang bawat araw at gabi. Tumitibok ang puso mo, at minsan gusto mo na ipagkalandakan sa mundo ang nilalaman nito.

May magnet. Kahit saan ka lumiko iisa lang yung direksyon, lahat papunta sa kanya. Halos umikot na ang mundo mo sa kanya. At nakaupo ka sa silid mo at sa bawat sulok nito ang nakikita mo siya, puro siya.

At isang gabing maulan, bago matulog. Nagsisigawan kayo. Hindi kayo magkaintindihan. May pinupunto ka, may pinupunto siya. Sa ibabaw niyong dalawa eh ang isang hamog ng "pride". Tingin mo tama ka, tingin din niya tama siya, mas tingin mo tama ka, at mas tingin din niya tama siya. Sa isip mo, hindi naman siya dati ganito. Hindi kame dati ganito.

Hindi naman lagi masaya. May mga problema. Madaming expectation. May mga panahon talaga na ganito. At nang nasabi na ang mga dapat sabihin, galit galit na. Tumahimik at wala ng umiimik. Nagtalikuran na kayo sa kama. Nandun ang galit at luha at lahat ng sama ng loob.

At ano yung hinihintay niyong dalawa? Naghihintay kayo na humupa ang lahat. Lahat ng damdamin, at lahat ng adrenaline. Pero ang totoo niyan, sa gitna ng pag-aaway niyo, wala naman talaga kayong iba pang gusto kundi magbati at magkaayos. Ang totoo niyan, hindi naman talaga kayo makakatulog ng magkagalit. Kaya ang isa sa inyo ay yayakap na sa isa, kasama ng pag-surrender ng pride at ego.

May mga panahon, akala mo sobrang perpekto na. Nakahalo na ang kaligayahan sa walang hanggan. Pero parang teleserye, may hadlang pa din. Pwede namang simple, mahal mo, mahal ka, eh di happy ever after! Pero hindi eh, hindi pa rin dun nagtatapos eh. Laging may sequel. May mga obstacle pa rin, pero ganun naman yata talaga eh. Tayo'y maghihintay na lang sa ilalim ng puno ng mangga, katulad sa mga koreanovela.

Pagkatapos nun, pagkatapos ng lahat, marerealize mo.. "Posibleh pala yun noh?" Na may taong magmamahal sayo katulad ng pagmamahal mo sa kanya; na may isang tao na mararamdaman mong mapagkakatiwalaan mo ng buong buo; at isang tao na hindi magsasawang makinig sa lahat ng kadramahan mo. Posibleh pala na magbago na ang lahat-lahat, pwera lang ang nararamdaman niyo para sa isa't isa.

8 years na kame ngayon, pero maniniwala ka ba? Na nandun pa rin yung kilig, yung ngiti, at yung mga spark sa mata? Yup, posibleh pala.


**********

Facebook Status Trending.

Ano bang meron? I mean, ang daming taong napaka-sawsawero at napaka-kontra sa mga bagay-bagay. Halimbawa na lang, sa facebook, ang daming reklamo about sa status ng ibang tao. Kung gustong mag-hashtag ng tao sa facebook, let them be. Kung gustong mag-post tungkol sa kung ano yung panahon sa kung saan mang lupalop nandun sila, let them be! Kung gusto nila mag-good morning, good afternoon at good evening, hayaan. Kung gusto nilang mag-post tungkol sa basketball kahit hindi naman talaga sila mahilig manuod ng basketball, let them be! In the end of the day, STATUS update pa rin nila yun, at wala kang pake. Mind your own damn business!

Okay fine, alam mo na lahat ng bagay sa mundo. Critic ka ng bawat galaw ng mga tao in a way na mukhang hasler ka at alam na alam mo na kung ano ang mga pasikot-sikot sa mundong ibabaw. Ikaw na mature, ikaw na high-level ang utak. I'll give you the benefit of the doubt, malay ko ba kung alam mo naman talaga ang lahat ng above and beyond kaya ka nagkakaganyan.

Pero on my opinion lang, for sure, ayaw mo din ng sinasawsawan ka ng ibang tao sa kung anong ginagawa mo. At kung opinion lang din talaga, eh masasabi ko na wala kang pake sa kung ano man ang gustong i-post ng ibang tao. Mukha man silang gago, vain, or nakiki-trending lang, wala kang pake dahil account nila yun. Wag kang makialam!

Parang ganito, katulad ng ginagawa ko, di ba? In a way, ang post na ito ay irony, kase pinapakailamanan din kita sa kung anong gusto mong ilagay sa account mo. Dapat wala akong pake kung nakikisawsaw ka sa buhay ng may buhay. Pero hindi, sinasabi ko ngayon sayo na WALA KANG PAKE! Ito pa, dadagdagan ko pa. Kung ikaw yung taong dinedescribe ko ngayon, ang tingin ko sayo eh isa kang tao na mahilig maghanap ng mali sa ibang tao, or pangit sa situation.

Hello! No ones perfect! And if there's anything that I've learn throughout my life, yun ang wag mong pilitin yung ibang tao na kumilos the way you expect them to be. Pero irony ulit toh, dahil sa post na toh para bang sinasabi ko sayo na I expect you na wag kang makialam sa status ng ibang tao.

Pweh, eh anong point ko ngayon?

Ang point ko, kung natamaan ka, o nasaktan ka emotionally dahil isa ka sa mga mahilig makisawsaw at laging kill joy sa status ng ibang tao, at may naramdaman kang kahit konting inis lang sa post na toh, at naramdaman mo na parang ANO BANG PAKE MO KAMILA (di ba) sa buhay ko? Eh di gets mo na ang point ko! Nakakabadtrip di ba? Kapag pinapakailamanan ka sa kung anong gusto mong gawin mo sa buhay mo, o specifically sa status mo sa facebook?

Kaya ko toh sinasabi, kase, ano bang mapapala mo? I mean, do you feel more enlighten, or do you feel more mature, or para ka bang mas-cooler pag sinasabi mo tong mga toh? or do you feel that you're making a significant difference once nasabi mo na ang mga nasabi mo? Ano ba?

Oo, nakaka-touch naman minsan na malaman na nilalaan mo yung oras mo sa business ng ibang tao, but it just don't make sense. Buhay nila yun, status nila yun, sinasabi lang nila ang nararamdaman nila.  Bukod sa nagsasayang ka ng sarili at personal mong oras, eh hindi naman productive at hindi rin cool, para ka lang biyuda na walang magawa sa buhay, unless you are.

**********

Tambay Productive.

Nakaupo ako dito sa kwarto. Nag-iisip ng ma-popost. Naisip ko, what da, wala naman ako ginagawa maghapon, ano naman ma-iimpart ko sa mga libo-libo kong readers jan noh! Except kung mag-mamagaling ako, which I barely do. Wala. Except kung i-shashare ko sa inyo ang pagiging tambay ko.

Naaalala mo ba yung mga moment na nasabi mo isang Sunday ng gabi, "Shet, Monday na naman!", or kaka-Monday lang at ang hinihiling mo na agad eh, "Sana po weekend na ulit!" Or sa umaga, madalas ka ba nag-i-i-snooze ng cell mo at bumubulong ng, "5 minutes pa."

Ako, hindi ko yan problema, dahil araw-araw rest day ko, cause amma tambay. At masarap daw ang buhay tambay. Most of the time, agree ako jan. Physically, satisfied na satisfied ako. Sa tulog ko, sa panunuod ng tv, sa pag-iinternet, sa kung ano man. Pero mentally, nakaka-drain. Dahil sobrang dami mong time para mag-muni-muni, sobrang dami mo ring time para mag-contemplate na wala kang ginagawa, at ikaw yung pinapalamon, at worthless ka, at napaka-unproductive ng buhay mo.

Kaya, be thankful. Kung pagod na pagod ka ngayon, at stress na stress ka, be thankful. Madami kang ginagawa sa araw mo, at sa bawat pag-gising mo sa umaga, at pag-ligo, at pagsakay sa jeep or bus papuntang sa school or sa work, alam mo sa sarili mo na gagawin mo ang purpose mo sa araw na yun. At least, tamad na tamad ka pero you made a difference. Hindi ka tumambay lang maghapon sa bahay. Mas mabuti na na ikaw yung tumutulong kaysa ikaw yung tinutulungan. Di ba?

At kung minsan pagod ka na talaga, at gusto mo na sumuko, admit to yourself na okay lang din yun. Magpahinga ka, uminom ng tubig, uminom sa labas, magbakasyon, maglabas ng stress once in a while. Tapos gather yourself at bumalik ng maaliwalas sa purpose mo sa buhay.

Siguro tinatanong mo, bakit wala akong ginagawa para magka-work ngayon. Kapag ganito, naaalala ko yung mga pulubi na parang nasa 20s or 30s na pagala-gala sa ka-Maynilaan at namamalimos. Kapag nakikita namin ni Mayk yung mga ganun, ang question namin agad eh bakit hindi sila maghanap ng work? Ang lakas lakas pa ng katawan nila, ang babata pa, bakit di sila kumayod?

Tapos, sa paborito kong libro, lagi din sinasabi dun, "If you're gonna wait for the green light to come, it will never come. If you're waiting for that big break, that's fine, but there will be a possibility that it will never happen."

I am weak. Yan ang isa sa mga problema na kailan lang nagpakilala sa kin. Siguro madali lang basahin sa screen mo ngayon ang mga salitang, "harapin mo ang problema mo.." Ako rin, for sure nabasa ko na yan somewhere dati, at for sure nung time na yun nasabi ko din sa sarili ko, sus, chicks lang yan! Pero lately, dahil sa mga pangyayari sa buhay ko, napansin ko na may tendency pala akong tumakbo palayo sa mga problema.

Ang mga example lang eh nung 4th year ako, July 2010, nag-drop ako gamit ang alibi na lilipad na ako papuntang states. Pero totoo nun, na-overwhelm ako sa mga requirements for petition tapos kasabay pa ang ka-busyhan sa mga hospital completions, thesis, at mga assignment sa school. So ang naging emergency exit ko eh pag-drop. Naging tambay ako for 4 months nun.

Pagdating ko sa states, additional na 6 months na di ako makahanap ng full time or kahit part-time man lang na work plus na hohome sick pa ko, dahil miss na miss ko na si Mayk. Hunting na naman ako ng escape strategy ko. Nakatakas naman. Nakahanap ako ng butas pabalik sa Pinas at nagtapos ng kolehiyo tapos two years kong nakasama si Mayk.

Tapos lastly, after college, at board exam, dalawang beses ako natanggap sa call center industry na pareho kong iniwan kasabay ang tanong na, "paano nakakayanan ng bawat nilalang na nakakasabay ko araw-araw sa bus at sa jeep ang magpatuloy sa buhay na toh?"

Napa-reflect tuloy ako bago bumalik ng states. Bigla kong napatunayan sa sarili ko na, ANG WEAK KO NGA TALAGA! Pero sa ngayon, gusto ko rin mapatunayan na hindi ko lang basta na-realize ang bagay na yan, kundi gusto ko mapatunayan (hindi sa ibang tao, kundi) sa sarili ko na I get it! I learned from it! PERO Pano yun? Paano ko mapapatunayan yun? Yung totoo? Paano ko ba sasabihin ngayon na gagawin ko talaga yun at hindi lang ito isa sa mga daldal ko na naman sa buhay?

Pwede ko ba sabihin na I WILL COMMIT with enthusiasm? I am a tambay, should I say I will be tambay productive? Na I will do my best to be the best ever tambay I can be? Nakakatawa naman. Hindi, hindi ko sasabihin sayo, kase nakaka-pressure yun. I will just let you hang on there. It's for you to know and for me to find out.

Sana sinasabi ko toh ngayon sa sarili ko, pero since wala akong trabaho, at baka ikaw na nagbabasa meron, sayo ko na lang sasabihin. You have worth, you are productive. Be thankful. Be hopeful! Persevere! At yun lang. Na-share ko na ang pagiging tambay ko.
 **********

Convince Me.

It's a quiet night. 

Fixated eyes.

Staring at the ceiling.

And I don't feel so unhappy.

Pinch me, I'm numb.

Bring me the reality.

Laugh hard.

Then Convince me.

Everyone is faulty running.

Scissors at hand.

Small puzzles that makes no whole.

Big bowls that are never full.

I shit, they crap.

They smell, I don't.

Cranberry juice and pumpkin pie.

You're a creepy son of a bitch. I know.

He knows what he's doing.

I'm lost, why are you shouting?

I'm there, I'm not.

Tangerine and smoke butts.

Hair falling.

Eyes crawling.

Fingers pointing.

Hug me, tears replacing.

You know you're there.

Finally you get what I mean.

**********