college life

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

tungkol sa lahat ng naranasan ko bilang isang freshman.

araw ng wednesday, june 13, 2007, kaarawan ng ako. araw na naglipat ng buhay sa dormitoryo. hek hek. saya parang bahay bahayan lang–charing. kinabukasan, june 14, 2007, pasukan na. aga ko nagising, sa isip ko hahanapin ko pa yung mahiwagang kwarto namin para sa subject na religion, musta naman yun? kami lang yata may pasok, NO, ang totoo niyan kami lang ang maaga ang pasok, biro mo ako lang ang gising na katauhan sa kwartong tinutulugan ko?

exsaktong 6:30am walang labis walang kulang layas ako sa dorm deretso sa skwelahan na pinangalanang cento escolar university. di ko na ikekwento ang kabuuang nakaraan ng university na ito dahil di ko rin maisip at tingin ko di rin kayo interesado.

fast forward. nasa room na ako, katabi ang isang buong row na maingay habang puno ng katahimikan sa iba pang upuan na nagkakanya kanya ng pamumuhay, nang biglang..badtrip!

MALI PALA AKO NAPASUKANG ROOM? N*******A

don’t panic.

tinginan kami ng sched sa isa’t isa. may nagpapalakas pa ng loob ko na nagsasabing baka ganun naman daw talaga ang sched. imbis na DENTSC401 pala ang pasukan kong room, DENTSC410 pala. hmmmm? siguro naman for every rule there’s an excemption, at kitang kita naman ang ebidensya na medjo duling ako at nagkapalit lang ang dalawang huling numero? okei.,?

rewind. dali-dali akong naglakad sa hindi ko alam kung ano nga ba nilalakaran ko, tapos sabay tanong sa lahat ng maaring mapagtanungan ng room na ito. di ko rin nagets kung san ako tinuro, kaya napasunod na lang ako sa mga taong katulad ng uniporme ko habang kunwari na lang di ako naliligaw, napaikot sa buong unibersidad bago pa man matagpuan ang gate na…ay yun pala yung tinutukoy niya..okei. nagtanong sa guard, sumunod na lang daw ako sa mga nakaputing nagkalat sa iba’t ibang dereksyon. okei, paltos na paltos na ang paa. tama nga ang sabi na mabenta talaga ang band-aid sa unang araw ng pasukan. okei. isa pang building ang napuntahan ko, pero di ko na malakad sa dami ng paltos. ang shocking moment ko pa habang naghihikahos sa paltos.. FOURTH FLOOR pa ang room ko..okei ulit. nakakalungkot isipin kase pagtingin ko sa itaas nasa third floor pa lang ako, pero parang hay,.. wag na lang magsalita…geh pa akyat pa..konti na lang..

nang nakita ko ang DENTSC401, parang nagsilabasan ang mga anghel at mga magagandang babae sa balat ng lupa na nagsisikantahan pa.may mga macho papa din na may pakpak at buntot..okei.

mga 5minuto ako maaga kaysa sa binigay na oras na 7:00am. dali dali pumasok at nakipagngitian sa mga bagong friendships.

okei fast forward. buti na lang may karamay ako. GUIA. pareho kami ng section, at may karamay akong napahiya sa buong klase. pero ang totoo niyan. marami talaga ang napahamak sa DENTSC410 at DENTSC401, dahil ayun sa survey marami talagang blockmates ko ang naligaw dun.

kase naman po sa susunod baka pwedeng uhm uhm bla bla bla..pwede?

ayan. yan na muna.

**chao**

**kamil**

fat mama

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

my mom was such a noisy mother. she shouts every words she ought to say. kaasar? but even though she’s that noisy, i’m missing her. ngayon may mga mumu na nga yata dito sa bahay, tahimik sa tanghali lalo na sa gabi.

me and my mom were never that close as we must be. childish ang ina ko, selosa at hirap pag galit. but then she’s sweet and thoughtful.

happy mothers day to my mom. although she’s not here, sana okei siya dun sa states. nyahaha.. wala ng masabi.

wahehehe..perfectionist

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad   writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

people are not perfect. tulad ko. pero who am i to judge? malay ko ba sa tao? anong alam ko sa pagkatao ng isang tao? people always judge another body from they’re mistakes and unperfection. people draws anger to another when the other is not somebody that person wants to be. wag tayo manghusga ng iba, look to yourself first, kaya nga may katagang..look at the mirror. if somebody is not perfect..so are we. hindi natin pwedeng ipagpilitan sa isang tao kung anong gusto natin SIYA maging. we have our own personality. gugustuhin mo ba na may taong magdidikta sa kung ano dapat at kailangan ang ugali at pananaw mo sa buhay? it’s up to us, if we would accept the person for whatever they are or leave them.

tulad ngayon..hindi ako magaling sa english..but i tried. so don’t judge. di ako ganun kagaling. keikei.

**chao

pagsusulat…

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

di ko naman talaga alam kung pano ako magiging isang WRITER. kailangan isaisip na ang bawat sasabihin ay tama or totoo. sana nga magaling ako mag-english eh. maganda talaga na english ang article. hindi lang yung mahirap o medjo mayaman makakaintindi, kundi pati na rin yung pinaka-mayaman. hindi lang puro pinoy may mga alien at foreigner din na makakarelate davah? pag-english..parang professional ang dating pang-international. yeabah.

kaso nga lang, di naman ako magaling sa english. kaso nga lang di naman ako professional. at kaso nga lang hindi naman naka-focus ang buhay ko sa pagsusulat.

marunong ako mag-english. takot lang gumamit. dahil di nga ganun kagaling. pero pwede naman matuto..anyways di lang naman sa pagsusulat ginagamit yun. kapag dumating ang panahon na magaling na ako sa right grammar at use of words..sa vocabulary … geh makakabasa na kayo ng mga article na nakakadugo ng ilong.

sa ngayon magsusulat pa rin ako ng tagalog. e sa dun ko na-eexpress ng malawak idea ko eh. actually, sabi nga ng iba…mas masarap pakinggan ang tagalog sa mga pinoy..halimbawa… i love you.. pero mas deep yung pag-express nito pag "mahal kita.,." naks..

siguro walang babasa ng mga gawa ko, walang makakapansin, walang makaka-apreciate..(drama), eh hindi ko naman pinagpipilitan ang sarili ko..gusto ko lang magsulat… gusto ko pagdating ng katandaan ko..may mababasa ako kahit isa lang sa mga gawa ko… kase ako naman talaga ang reader ng own articles ko… at masaya ako na nagsusulat..parang dumadaldal na rin.. kaso pwede ka mag-erase.. kaso hindi maingay..at less energy ang nagagamit..hehe..

inspiration ko ang mga tao sa buhay ko. dati pag-iniisip ko kung may iiyak ba pag namatay ako. unsure. pero ngayon iniisip ko ulit. hehe..tingin ko meron na. siguro ang buhay ko malapit na mapunta in total waste(total waste ba kamo..? naks), pero dahil sa pagsusulat, hindi siguro. ilang beses na nga ako gumawa ng mga diary ko at nagkwento kong pano ako magtoothbrush, pano uminom(ng tubig po…), pakiramdam ko nang tumayo ako ng kama galing sa mahabang tulog. at pagnababasa ko ulit ang mga sulat ko, nakikilala ko ang sarili ko at kung ano gusto ko sa buhay.

hindi naka-focus ang buhay ko sa pagsusulat..(nasabi ko na to kanina) pero malaking bahagi ito ng ako..kaya ngayon sobrang kontento ako sa buhay ko.. dito ko na-express ang buhay ko..dito ko nakilala sarili ko..at pag namatay ako..atleast may maiiwan ako na bakas..kahit hindi panghabang buhay.

balik tayo sa kasalukuyan. ayan tapos na ang article na toh…

***chao

………..ano meron?

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

i draw your name on my risk.

i painted it green.

i sit beside you watching your tears falling deeply into the ground,

so deep it hurts.

you run to me and we walk together,

so content.

you give me signs,

you show off.

you let me hug you likes theres no possible in life.

i love you that’s all.

you let me love you, you did.

i fell into you so deep it hurts, it crumbles.

you just let me love you..

deep into the ground,

you give me sign,

you show off,

but you never let yourself love me.

you just let me hit myself into you without reaction,

you just stood there likes there is nothing but breathe.

you hug me tight without reason,

you just let me hit myself to hurt.

your name i painted green,

but now your name shed me bloody red.

it hurts.

ngiti na lang pwede

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

tumawa, magpatawa at mapagtawanan. tatlong magkakaibang bagay na hilig ko at nais ko sa buhay. tatlong bagay (kahit di naman talaga) na nagpapaikot ng mundo ko at mundo ng ibang tao. sikat sa telebisyon o kahhit sa kanto lang.

mapagtawanan. o in short mapahiya. mapahiya sa damakmak na katauhan. tulad ng sabi ko dati, madalas talaga ako mapahiya ng wala sa oras, sa mga di inaasahang pagkakataon at sa di ko inaakalang panahon. madalas sa minsan di ko talaga pansin na napapahiya ko na ang sarili ko sa harap ng tao. pero tinatanggap ko yun bilang “kunyari sinasadyang magpatawa.” minsan masaya ang buhay kung natatanggap mo ang kapalpakan ng saby-sabay, kc matatanggap mo din ng sabay- sabay mga pangyayaring magpapangiti sayo. pero totoo lang nagiging masaya pa rin ako kapag napapahiya ako tas madaming natatawa..pakiramdam ko di ako napahiya..pakiramdam ko komedyante ako..(charing lang)

sa kabilang dako ang magpatawa ay medjo malayo sa mapagtawanan. magpatawa..ibig sabihin may tumatawa at natatawa. hindi mo uudlutin ang joke dahil tawa ka ng tawa. hindi yung uunahan mo ng tawa yung kwento mo. magpatawa ay yung tipong magkekwento ka ng seryoso at wala ni isang ngiti sa bibig. ewan ko.. di rin naman magaling magpatawa..ewan..bahala na..

ang tumawa..nakakagaan ng damdamin..charing… ang tumawa ay isa sa mga paraan para makipag-communicate. tumawa para ipahatid na masaya?? ah ewan..basta.. masarap tumawa..

geh tinatamad na ako..

sa may dako paroon

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

ang pag-ako sa kasalanan ay isang malaking pagpaparaya sa naglalagablab na damdamin. ibig kong sabihin.. kung ikukumpara sa pangungumpisal nakakagaan ng loob.

kanina lang kay fader nangumpisal kami. . .

pag-mumura. salita na sinusumpa ko nung bata pa ako. di na mapigilan. naimpluwensyahan na. sabi pa ng iba..ANG LUTONG!

kulang sa respeto. sa magulang at mga kapatid at dahil ako ang pinakabata..yan ang responsibilidad ko. ang gumalang. ang tumahimik. wag umimik. wag maglaban. at bukod sa lahat ang wag sumagot kapag tinatanong. “SUMASAGOT KA NA NGAYONG BATA KA?”

tamad. oo..ewan ko nga..di ba? kung may konek sa nunal sa likod yun? pero eto na talaga ako. tamad. mahilig sa tulog. pahinga. ewan.

hindi ko mapagbigyan. di ko mapatawad. isang taong napatawad na ng taong biktima..pero ako na kaibigan ala naman sala sa kin ako pa galit. badtrip.

material na bagay. maxadong paghahangad sa mga bagay na hindi panghabang buhay. ganito ba talaga pag mayaman? charing lang. pero nakalimutan ko talaga sabihin to kay fader.

malaswa paminsan-minsan. ehem. fhm? geh ba. no comment na lang.

hindi nagsisimba. grabeng kasalanan para sa kin pero ginagawa ko pa rin.. epekto yata ng pagiging tamad. nakakatiis nga ako di maligo eh.. tamad talaga. sori naman.

isang our father, pagsisisi.. pray for mama for papa at pray para sa lahat ng kabataang di napagbigyang mag-aral man lang. sa naghihirap. gabay sa kinabukasan ng bawat batang may karapatan matuto pero mukhang wala..parang wala.. baka naman wala talaga?

wahehe.. refreshing.. sana man lang kahit isang araw..maging mabuting bata ako.

tingin ko lang..mature na ako

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

matinding paghangad sa magandang kinabukasan. nagsisisi na hindi ibinigay ang lahat ng makakaya sa nakaraan. pagsusumikap sa kasalukuyan.

isang kontentong buhay. masaya para sa maliliit na bagay. totoo at prangka. hanggat nandyan pa ang mga tao ay ibibigay ang pagmamahal na abot-abot kahit kahihiyan. ang pagbaba sa sariling terestial at umapak sa lupa. ang magpakumbaba kahit lumilipad ang kayabangan. isang pamamaalam sa nakasanayang buhay at pag-apak sa panibagong takbo ng mundo. yeabah. graduating na ako.

ang pag-aaral bilang highschool..di na nga yata malulubayan ngunit kailangan iwanan. madaming natutunan sa mga di sinasadyang pagkakataon.

1st year. kailangan ginagawa hindi basta satsat. so kung sasabihin mo na.."babawi na lang ako next quarter.." gawing makatotohanan.

2nd year. ang pagtago ng sama ng loob sa mga bagay-bagay ay kung susumahin ay maliit na bagay na pinapalaki mo lamang at kung handa ka makipag-ayos…ang pinalaki mong maliit na bagay mahirap man gawin ay kailangan paliparin sa hangin..putukin na parang bula..o padala sa alon ng tubig sa dagat.

3rd year.ang pagpapakatotoo sa sarili ay nagbibigay ng totoong kaligayahan sa buhay. ang pagkamit ng tagumpay ay masarap kung pinaghihirapan.ang pagpapakumbaba ay masarap dahil ikaw ang bida at ang nagmamataas naman ang kontrabida..mas mukha kang kaawa-awa kaya mas marami kang kakampi. ang pagpili ng totoong kaibigan ay tulad ng pagtanggap kung sino siya, kung ano ang ayaw mo sa kanya, at ang pagiging totoo sa isa’t isa.

4th year. ang pagpapatawad ay isang mahirap na bagay, ngunit isang masarap na sakripisyo. ang paghingi ng tawad ang pinakamadaling paraan ng pag-aayos ng problema lalo na kung buong puso ito. hindi madaling pakisamahan ang lahat dahil mag-kakaiba ng ugali..pero ang pagtanggap na kailanman ay hindi natin mapipili kung ano ba dapat ang ugali ng tao ay isang paraan ng pagtanggap sa kapwa mo at sa mga taong makakasalamuha mo pa sa kasalukuyan. hindi naman pwede pagpilitan mo kung ano yung gusto mong maging ugali ng isang tao davah?. ang pagpapaka-plastik ay katulad din ng pag-kulong mo sa mundong gawa-gawa mo lang.

alam kong di mo dyn magegets ang mga pinagsasabi ko.hehe pero di lang halata pero marami din akong natutunan sa buhay ko.. at masasabi kong..mature na akong haharap sa buhay na simple at sa kinabukasan kong hinahangad..syet..pangit ng mga linya ko.. wahh may poknat ako..badtrip..

maykel only

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

kahit na magkalayo kami..we became good friends…at masasabi ko ngayon na hindi ko gugustuhin na mawala pa siya. parte siya ng "ako".

yung relationship namin..magbesfrens at lovers. makulit at masaya. hindi mapride. laging umiintindi. nagtitiwala. faithful sa isa’t isa. walang secrets mapa-crush pa yan o whatever.

hindi kami yung "para masabi lang na may syota"

laging positive ang nasa utak, kaya puro positive outcome din. naniniwala kami sa isa’t isa na destined kami na magsama.. ganun yata ka-serious relationship namin eh.

natuto ako sa kanya. isa siya sa mga taong bumuo ng pagkatao ko.. kaya nga mahal na mahal ko sarili ko eh. although mas often na sa phone kami kaysa magkasama.. nagkaroon pa rin kami ng chance to get to know each other better.

siguro nung sinagot ko siya..wala pang love dun..kahit nag-a-"i love you"  kami sa isa’t isa ng madalas. pero xempre habang humahakbang yung oras na kadamay ko xa, kausap, kakulitan at madalas talaga kausap..ayun siguro nga napamahal na talaga kami sa isa’t isa..

para sa min.. equal ang binibigay na love namin para sa isa’t isa..pagnag-gigive, nagrerecieve.

di ganun ka-perfect ang relationship namin, pero masaya ako na siya yung special someone ko. pwera joke, kada gigising ako siya talaga naiisip ko. korny na..letse..

ayun..sabi nga daw..if you didn’t believe that it is love.. never will it be love. but if you believe there is love.. love reign.. pero gawa gawa ko lang yan..

kahit bata pa kami pareho.. naniniwala kami na forever na toh.. yung tipong kontento na.. kaya siguro hanggang ngayon kami pa rin..

mabuhay ang mga nagmamahalang naniniwalang may LOVE talaga sa relationship nila..kase isa yun sa mga nagpapatibay ng relationship..tingin ko lang..

ang pagpasyal sa mall

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “a person who wants to be perfect at any cause, cannot attain perfection by any cause.”, which is my very first blog and which is a FRIENDSTER blog that was deleted a long time ago. But of course, the blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

dati inggitera ako.

bakit ba kasi tumatanginting ang presyo ng mga damit, sapatos, medyas, brief, panty at bra sa mall? lalo naman kapag signatured davah? human, bench, oxygen, lee pipes, art works, dickies, herbench. eh pwede naman bumili ng fake at imitation na mas mura naman at nasusuot din naman. poor lang ako nu ba?

noon..kapag nasa mall ako.. nahihiya ako mag-window shopping pano kung tumingin ang mga sales lady pagtapak na pagtapak mo pa lang sa opening ng shop..sus parang "neng uwi ka na lang…" mapagmatang mga tao..oo na poor lang ako at di ko kayang bilhin lahat ng paninda niyo manong!

pero ngayon di na… malamang divah gurang na ko? ako na ngayon ang tumitingin sa kanila. sila muna ang titingnan ko kung may himulmol bago yung polo na gusto ko. di nakikita ang kagandahan sa panlabas na anyo. gano pa kamahal, kaginto at kabango (amoy factory) yang suot mo  di ibig sabihin mabango ka din..malay ko ba kung may anghit ka.

naiisip ko rin na pagnagkapera ako bibili ako nito, niyan at nun. pagmayaman na ako..isusugapa ko sarili ko sa mga usong damit, usong gamit, usong wig, usong stuff toy, usong pabango at usong key chain.

pero narealize ko na di naman pala kailangan maging ganun.

di ko kailangan ng mga signatured na gamit para mabuhay ako ng masaya at maluwag.

kahit galing bangketa o ukay-ukay masusuot ko naman eh. sino ba ko. reyna ba ako sa narnia? di naman divah? sabi ko nga di ako maarte.basta gusto ko sa bawat desisyon ko mukha pa rin akong taong maituturing.

isa pa bakit ko ba iisipin ang iniisip ng iba kung pwede ko namang isipin ang iniisip ng isip ko? kung may sarili akong desisyon at paninindigan bakit ko nga ba sinasabi toh.. naman.. sino na naman kaaway ko.

ay naku…CHAO.