Waka waka.. eh eh.. TIWALA

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

This was a terrible blog! I've been gone for so long na ewan ko na nasaan ang lugar ko sa blogsphere. Hahahaha. I'm not actually, I was never really gone. Yung isa kong blog na ginawa ko after ko iwanan toh eh puro agiw na. Sasabihin ko sanang langaw ang madami, pero naisip kong hindi naman mabaho ang blog na yun. Sadyang wala lang talagang laman ang utak ko pagkatapos ko i-build ang blog na yun.

Ang dami ko gusto isulat. Ayan, bumalik na mga brain fluids ko. Ano na nga ulit? Ayuko pa sabihin kung magiging simula na ba ito muli ng pag-uupdate ko dahil, SEMBREAK lang kaya naging maluwag na namang muli ang panahon ko na mag-muni muni.

Anyway. Ang totoong dahilan ng pagta-type ko ngayon sa harap ng bulok kong laptop.

TRUST. Hindi po yung condom. Yung yun na yun. Yung dapat ibigay sa taong mahal mo kapag mahal mo siya. Kapag isang beses pala na hindi nakamit nung TRUST na yun yung expectation mo sa kapartner mo para matawag mong TRUSTWORTHY ang isang relasyon, eh napaka-hirap pala.

Totoo lang, OA lang ako. Napakaliit na bagay ang pinagmulan ng pagka-punit sa dalawa ng TRUST ko sa boypren ko. Maliit na bagay na ang hirap hirap hirap itapon paalis sa utak ko na maliit lang din naman.

Dumating na sa point na NANINIWALA naman ako sa sinasabi niya, pero may part ng utak ko o ng puso ko (hindi ko alam sa dalawa) ang nagdududa inspite na GUSTO KO MANIWALA sa kanya.

Pero kagabi, I'm so proud of myself. Mag-iinvestigate na naman sana ako sa kanya, babatuhin siya ng mga tanong na mapanghusga, pero, pinigilan ko sarili ko at ang nangangati kong dila. Naisip ko na NGAYON, ngayon ang time para huminga ng malalim at magtiwala.

Nagtiwala ako. At yung mga pagdududa ko, parang nag-fly away lang ng kusa, yung di ko ma-explain na gumaan yung pakiramdam ko. Hirap kase sa tiwala, nakaka-burden lang sa sarili at sa relasyon pag pinilit mong i-snobin.

Ang hirap din, kase hindi ko naman masusulat sa post na toh kung PAANO kung may ginagawa naman talagang di kanais-nais ang mga kapartner niyo, ano na ang gagawin niyo.

Tingin ko technique lang jan, wag masyado mag-isip. SIMPLE LANG ANG BUHAY. Kung di ka niya kaya mahalin ng patas katulad ng kung anong kaya mong ibigay, MAHALIN mo pa rin siya. Mahalin mo siya ng buo, patas, hanggat panahon niyo pa. Pag nagmahal ka, siguraduhin mong mawala man siya o hindi ngayon sa buhay mo, eh wala kang pagsisisihan. Ibinigay mo ang lahat, kaso hindi lang kayo para sa isa't isa.