Sampaguita sa Tabi ng Duyan

**I've been importing in this blog all of my previous posts from my old blogs. I want to merge everything because I felt there is a sense of security in doing so. **This page right here was actually a blog post from my late blog, “ROAD TO KILL”. The blog itself was deleted but I never deleted my writings. I love all of the masterpieces I made from the past, beautiful, ugly, good or bad writings will always be kept! And I just decided today (February 9, 2013) to publish again all of these masterpieces in one site! Dates are preserved by the way.

Scheduled Post.

This is an entry sana sa Kablogs Journal, by the time na ini-schedule post ko toh, di ko talaga sure kung ma-pupublish ito sa TKJ, but anyway, publish or not, this is my gift for all the Moms out there, specially to the best mom in the world, love you Mama koy! Happy Mother's Day!

Maulap ang paligid. Maliwanag ngunit malabo. Naaninag kong naka-paa ako, nasan na ba Rambbo kong tsinelas? Di na ako nag-isip pang muli, lumalakad na lang ako sa mayamang lupa na tinatapakan ko. Hinahanap ko ang amoy na naglalaro sa pangong ilong ko. Ang amoy na yun na nagkalat sa paligid, amoy ng sampaguitang nakatanim sa bakuran namin nung bata pa ko.

Isa, dalawa, tatlong hakbang. Ininspect ko ang paligid ng makalibong, maka-trilliong, maka-zilliong beses. Wala naman ang sampaguita. Pero may duyan, kakaibang duyan na may kakaibang kulay, kulay pula. At nandun si Nanay, nag-aaya na humiga ako sa hita niya. Nakangiti siya at nakaabot ang kamay. Tara dito masarap ang lilim ng puno.

Tumakbo ako sa malambot na lupa, at hanep na hindi ako nadapa. Humiga ako sa duyan na ang unan ay ang aking Nanay. Sinuklay ng maliliit na daliri niya ang maninipis na hibla ng buhok ko. Hanggang sa makahuli ay may nilabas siyang puting bagay na may berdeng maliit na tangkay, malambot at mabango. Isiningit niya sa tenga ko.

Ngumiti siya, tinitigan ako ng pagkalambing at inayos muli ang bulaklak nang di mahulog. Ngunit biglang  ang guhit sa mga mukha niya ay nagbago, at malungkot na tumingin sa akin, ako na nakatayo sa malayo. Nakatayo ako sa malayo, hindi man lang ako nagtaka kung bakit samantalang kanina ay nakahiga ako sa kanya.

Sa pagkurap ng mata ko, nawala ang duyan, nawala ang lupa. Pero naaamoy ko pa rin ang bulaklak. Kinapa ko ang bulaklak sa tenga ko, wala. Nasan na si Nanay? 'Babalik ako anak', sabi nung boses. At naiwan ako sa kawalan, nananabik na naghintay. Sinubaybayan ko ang langit, at ang pagbaba at akyat ng araw. Naghihintay sa haplos at kalinga ng Nanay na naghihirap sa bansa ng iba. Kailan kaya siya babalik? Pagbalik niya ako pa rin ba ang batang naka-paa?

Hindi na nga ako ang batang naka-paa, pero di ibig sabihin nun di na ako pwede matulog sa hita ni Nanay. Maulap ang paligid, maliwanag at malabo. Nakatulog pala ako habang muling dinuduyan ni Nanay sa duyan na pula. Naglalaro pa rin ang amoy ng bulaklak. Amoy ng sampaguitang hanggang ngayon ay nakatanim pa rin sa malupang bakuran namin.  Amoy ng sampaguitang nakasingit sa tenga ko.