Masaya.

Pumasok si Mayk sa work, at naiwan ako dito sa bahay. Naalala ko lang yung mga panahon dati na ganito din, ang dami kong panahon para magsulat tungkol sa buhay ko. Ang dami kong oras para magsulat tungkol sa mga weird na bagay na laman ng utak ko. Sa buhay ko kase sa states, parang ang bilis, ang competitive ng mundo dun.

Nakakamiss magsulat. Nakakamiss mag-blog. Kung pwede lang ikabuhay ko ang pagsusulat, ang sarap siguro nun.

Ang saya saya saya saya ko ngayon. Yung masaya na parang gusto ko ng umiyak. Ang weird ng buhay. Masyado akong favored at blessed kahit hindi ko deserving ang maging favored at blessed. Masyado akong mahal ni Lord kahit ang dami kong pagkukulang sa kanya. Nakaka-guilty ng budhi.

Masaya ako dahil kasama ko si Mayk. Hindi mayaman si Mayk, di niya kaya ibigay ang mundo sa kin. Pero yung simpleng buhay ko kasama siya, yung pamilya niya, masaya na ko. Hindi naman sa nagsasalita ako ng tapos, pero sa ngayon, ramdam ko talaga na mahal ako ni Mayk, na aalagaan niya ko, na secured ako. At walang katumbas ang pakiramdam na yan sa material na mundo.

Madami pang kailangan asikasuhin sa kasal. Ang gusto ko lang naman eh maging intimate ang celebration na 'to. Ayuko ng bongga, butas ang bulsa, sabay naging formality na lang ang ceremony. Gusto ko simple, masaya, chill.

Kaso budget din talaga, sobrang tight. Bahala na si Lord mag provide. Alam ko na magpprovide siya, dahil alam ko na sa kanya naman namin inaalay ang kasal na 'toh eh. Na sana yung marriage namin eh mag-serve sa kanya pagdating ng panahon.

-K.T. 2015