You know what's the best part of this ride?

I'm purita. As in wala akong kotse, wala akong branded at mga trending na mga damit, nakikisawsaw lang ako sa may apartment ng may apartment, nakikisawsaw lang ako sa may pamilya ng may pamilya, nakikilamon lang ako sa hapunan ng iba, and all those pulubi stuff na you may think.

But everyday na-eenjoy ko yung malilinggit na feeling of happiness that makes me feel so ALIVE!

Pagkagising ko last Saturday, with a lot of muta effects sa aking eyes dahil sa aking mala-diyosa comatose na beauty sleep, eh sinuot ko ang aking pulubi-much na jacket, plus jogging pants, plus kadungis-dungis na mukhang inaamag na Vans, at naglakad na ko palabas dun sa tinutuluyan ko papunta sa grocery store.

Yung exact moment na yan na naglalakad ako sa kalye, nakikinig sa Pandora ko, pilit kinukubli sa sarili ko na nilalamig talaga ako sa 54 degrees weather (kase nga kunyari americanize na nga ako), yan yung mismong moment na na-realize ko na (OO NGA NOH!!!!) nandito nga talaga ako sa L.A.!

Araw-araw sumasakay ako ng bus papuntang work, with similar feeling nung sumasakay ako noon ng bus papuntang EDSA or Buendia. Nagpapasalamat ako kase nalagpasan ko na yung phase na puro butterflies yung tsan ko tsaka yung level sa Mario & Luigi kung saan mukha akong naliligaw na pulubi all the time.

May isang beses, papasok ako sa work, may ale sa bus na nasa wheelchair (oo kasya ang wheelchair sa bus--natutupi yung mga upuan sa unahan nung bus para magbigay space sa mga disabled na nasa wheelchair at uhmm--tsaka ko na explain, ang complicated eh), so yun nga nasa wheelchair si ate at maingay siya (yung tipong Crispin-Basilyo style na ingay). Kasama niya ang kanyang anak, na hindi man lang nagbalak na alalayan yung Nanay niyang craaaazzzeeeeyyyy pagdating sa stop nila! Eh di yung bus driver na lang tumulong, at habang pababa na siya ng bus, habang inaalalayan siya nung bus driver, nagtanong siya, "You know what's the best part of this ride?" Nag-raise ako ng hand, sasagutin ko sana, kaso sinagot din niya sarili niyang question, "It is seeing that wonderful sunrise." 

Ang ganda kase nung pag-bloom ng araw nung mga oras na yun, as in ang dramatic teh!!! Perpekt na perpekt to put your Pandora to Classic Piano Symphony station then make emo while over looking at the window and counting the pulubies all over Beverly. At alam na alam kong question mo toh in your heart eh! Kung paano ko naalala yung exact wording ni ate Sisa! OO, naaalala ko kase pagkasabi na pagkasabi niya nun, nilabas ko yung maliit kong notebook, tapos sabi ko talaga, "ma-blog nga yan!" -- tapos nag-smile ako the way na nag-smile si Vice Ganda as "Mark Jackstone" nung sinabi niya yung word na "Saraaaaappp!!!"  nung tinitikman niya yung lutong Adobo ni "Panying Jackstone" sa Girl, Boy, Bakla, Tomboy.

Kitams? Kahit baliw nakaka-appreciate ng mga simpleng bagay sa paligid-ligid. Truly! At may similarity kame ni ate. Yup! Pareho kameng may significant changes sa aming mental status.

Uy masingit ko lang, totoo talaga yung status ko sa Facebook.

Tapos balik tayo sa original topic ko. Yung nga...

Ang point ko dun sa kinukwento ko kanina, eh itong pagka-purita ko right now, it gives me more opportunity to live my life and appreciate life more, yung maliliit na bagay baga. (And it gives me na rin more chances to see more crazy and pulubi and mamamatay tao sa kalye! Ika nga, more lowka more fun!).

Grabe din yung experience ko na mamuhay mag-isa, alam mo yun? Fulfilling mag-trabaho and then earn your own money, kahit sobrang liit lang ng kita. Feeling ko minsan nagbabahay-bahayan lang ako. Ang bachelor ng dating kapag binubudget ko sarili kong pera, kapag nag-ggrocery ako para sa sarili ko, at pag naglalaba ako sa oras na gusto ko. I feel na nabubuhay ako na hindi naman totally how I want it to be, pero at least nakakapagdesisyon ako para sa sarili ko, which is a mixture of fear dahil nasa labas ako ng comfort zone and of excitement para sa mga bagong experience. Pero ayos pa din dahil pakiramdam ko in control ako eh ng buhay ko. Kung baga, it is all about the experience that you cannot buy and yung joy within your soul na imposibleng ma-picturan at ma-post sa instagram.

I don't have the luxury and the richness right now, but I'm blessed with the opportunity to be a better person and to appreciate the small and simple things in life.

You know what's the best part of this ride? IT is knowing that you are truly living your life. As in yung presence ng utak mo sa mga nangyayari sa buhay mo! It is knowing that you don't need to be rich and famous to be happy and satisfied. That you don't need anything expensive to enjoy life. Na minsan, all you need to do is to be crazy and to be appreciative with what life gives you.

May ma-point out lang kunyari.

Yun lang.